Criminal appeal dismissed; defense failed to prove factual errors or legal misapplication in theft sentencing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for multiple thefts. The defense argued for different legal classifications and lower sentencing based on alleged factual errors and arbitrary damage assessments. The court rejected these claims, noting that challenging factual findings is inadmissible in cassation and that the original sentencing analysis was factually accurate and legally sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 1 k.p.k.; Art. 455 k.p.k.; Art. 438 pkt 1 k.p.k.; Art. 91 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 438 pkt 2 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.; Art. 53 § 2 k.k.: A cassation complaint challenging factual findings is inadmissible, and a defense argument that would worsen the defendant's position violates the duty to act solely in their favor.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 228/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 września 2015 r.,sprawy M. R.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 stycznia 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 15 lipca 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego M. R. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego UZASADNIENIEPrawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r.
Sąd Okręgowy w W. Wydział Kamy Odwoławczy, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. R., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 lipca 2013 r., którym M. R. został uznany za winnego popełnienia 20 czynów zabronionych z art. 279 § 1 k.k., i za to, na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. z art. 91 § 1 k.k., wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności.Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego wniósł kasację obrońca oskarżonego M. R.W kasacji obrońca zarzucił:1)rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. w zw. z art. art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 91 § 1 kk, przez akceptację przez Sąd Okręgowy przyjętej przez Sąd Rejonowy błędnej kwalifikacji prawnej przypisanego M.
R. czynu I, który został zaliczony przez Sąd I instancji do ciągu przestępstw na podstawie art. 91 § 1 k.k., podczas gdy czyn ten powinien być zakwalifikowany jako odrębne przestępstwo i wymierzona winna być za niego odrębna kara;2)rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., przez akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy błędnej, tj. dowolnej oceny dowodów, wskutek czego przyjęto kwalifikację prawną czynów V i XIII jako kradzieży z włamaniem z art. 279 § 1 k.k., w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż w zakresie w/w czynów doszło, w odniesieniu do czynu nr V do kradzieży z art. 119 § 1 k.w., a to w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 2 § 1 k.w., a w odniesieniu do czynu XIII do kradzieży z art. 278 § 1 k.k.;3)rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. i art. 53 § 2 k.k. w zw. z art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k., poprzez:-akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy błędnej, tj. dowolnej oceny rozmiarów szkód wyrządzonych każdemu z pokrzywdzonych przestępstwami przypisanymi M.
R., wskazując „za każdym razem” na ogromne straty spowodowane przez skazanego w sytuacji, gdy szkody tylko przy niektórych czynach przekraczały kwotę 10 000 zł,-akceptację przez Sąd Okręgowy dokonanej przez Sąd Rejonowy błędnej, tj. dowolnej oceny okoliczności mających wpływ na wymiar kary.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie w całości wyroków Sądów I i II instancji i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sad Najwyższy zważył co następuje. Zacząć należy od stwierdzenia, że zarzut w pkt 1) kasacji w razie jego uwzględnienia prowadziłby do wymierzenia za czyn z pkt I wyroku osobnej kary, co oznaczałoby pogorszenie sytuacji skazanego. Z tego względu zarzut ten, jako sprzeczny z nakazem podejmowania przez obrońcę czynności wyłącznie na korzyść skazanego (art. 86 k.p.k.), nie może być skuteczny. Oczywiście bezzasadny okazał się zarzut w pkt 2 kasacji.
Przede wszystkim zarzut ten jest niejasny, zdaje się bowiem podważać zarówno ustalenia faktyczne poczynione w odniesieniu do czynów z pkt V i XIII wyroku, jak i przyjętą tam kwalifikację prawną. Przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego polega na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. Tylko wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwej subsumcji, można mówić o obrazie prawa materialnego.
Skarżący popadł zatem w sprzeczność, gdy formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, równocześnie postawił wyrokowi zarzut obrazy prawa materialnego, który aktualizuje się przecież dopiero, gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego orzeczenia nie są kwestionowane. Jeżeli – zdaniem skarżącego – Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i do tak ustalonego stanu faktycznego nie zastosował odpowiednich przepisów, które – przy wymaganych i uznawanych przez skarżącego za prawidłowe ustaleniach – miałyby zastosowanie, to zarzut obrazy prawa materialnego jest bezpodstawny.Tymczasem zarzut sprowadzający się do błędu w ustaleniach faktycznych, co należy podnieść, jest w kasacji niedopuszczalny jako, że został zdeterminowany wynikiem przeprowadzonej kontroli i wydaniem rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy wyrok Sądu I instancji.
Na marginesie należy zauważyć – za trafnymi uwagami prokuratora zawartymi w odpowiedzi na kasację – że w przypadku czynu V nastąpiło wyważenie drzwi balkonowych i następnie wejście do wnętrza pomieszczenia. W przypadku czynu XIII nastąpiło przedostanie się sprawcy do wnętrza pomieszczenia, po uprzednim otwarciu okna przez uchylony lufcik. W obu wypadkach nie można mieć wątpliwości, że kradzież nastąpiła skutkiem pokonania fizycznej przeszkody utrudniającej dostęp do wnętrza pomieszczenia, a zatem w pełni trafna jest kwalifikacja z art. 279 § 1 k.k. Jeśli chodzi o zarzut z pkt 3 kasacji, to pierwsza jego część jest nierzetelna.
Sąd Rejonowy wskazał w uzasadnieniu wyroku (s.
39) na spowodowanie przez sprawcę „niemalże za każdym razem” ogromnych strat w majątku pokrzywdzonych, a nie – jak twierdzi autor kasacji – „za każdym razem”. Taka ocena Sądu Rejonowego w pełni odpowiada realiom sprawy. Jeśli zaś chodzi o zarzut zaakceptowania przez Sąd Okręgowy dowolnej oceny okoliczności mających wpływ na wymiar kary, jest on całkowicie chybiony. Sąd Odwoławczy w obszernych rozważaniach pisemnego uzasadnienia wyroku szczegółowo wskazał powody, dla których kara wymierzona przez Sąd Rejonowy nie mogła być złagodzona, a rozważania te są wręcz wzorcowe, jeśli chodzi o stopień wnikliwości i rzetelność analiz. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. kc