Criminal appeal dismissed as inadmissible because the defendant was fined, not imprisoned, violating statutory appeal requirements.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense of a defendant convicted of operating unlicensed gambling machines. The lower courts had sentenced the defendant to a daily fine rather than imprisonment, which strictly limits the grounds for filing a cassation appeal. The Court ruled that since the appeal did not cite any of the specific statutory reasons allowing appeals against fines, it was procedurally inadmissible under the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 2 k.p.k.: Cassation against a conviction for a fine is inadmissible unless based on absolute grounds for appeal, as it does not apply to cases where the penalty is imprisonment without suspension.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 225/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie D. S.skazanej za czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.po rozważeniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 października 2020 r.,kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanejod wyroku Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt V Ka (...),utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt V K (...) postanowił:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. i art. 637a k.p.k. obciążyć skazaną D. S. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., w sprawie o sygn. akt V K (...), uznał D. S. za winną tego, że będąc właścicielką firmy „D.” D. S. z siedzibą w Ł. przy [...], w okresie od 14 czerwca 2017 r. do 9 stycznia 2018 r., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru, w lokalu znajdującym się przy ul. B. w Ł., urządzała i prowadziła gry na 6 automatach do gier: „A. 2” bez numeru, „A.” o nr (...), „A.” o nr (...)/1, „A.” o nr (...)/5, „A.” bez numeru i „H.” oznaczony (...) 18, bez udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, poza kasynem gry, bez uprzedniego zarejestrowania automatów przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 oraz art. 23a ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i wymierzył jej karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 80 zł.
Na podstawie art. 30 § 5 k.k.s. orzekł przepadek wymienionych automatów do gier wraz ze znajdującymi się w nich środkami pieniężnymi, nadto zwolnił oskarżoną od zapłaty kosztów sądowych. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonej, Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt V Ka (...) utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca aktualnie skazanej D. S. Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia: 1.
„art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., poprzez dokonane dowolnej, nielogicznej w miejsce swobodnej oceny dowodów, oraz przeprowadzenie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, m.in. poprzez dokonanie na tej podstawie błędnych ustaleń faktycznych, na których Sąd oparł skarżone rozstrzygnięcie, a to przede wszystkim w odniesieniu do dowodu z wyjaśnień oskarżonej, umów podnajmu, dokumentów rozliczeniowych firmy oskarżonej, a także naruszenie przepisów postępowania polegające na odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonej oraz pominięcie w analizie materiału dowodowego i dokonywanych ustaleniach faktycznych tych wyjaśnień, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż oskarżona urządzała gry hazardowe, tj. iż tworzyła warunki do prowadzenia gier i obejmowała wszelkie czynności związane z prowadzeniem gier, takie jak dostarczenie lokalu, wstawianie automatów, umożliwienie potencjalnym graczom dostępu do gry, kontrolowanie sprawności urządzeń itp., podczas gdy oskarżona jako najemca lokalu oddała go w dalsze użytkowanie do 30.06.2017 r. oddała w posiadanie lokal firmie G. (tak w oryginale – uw.
SN), od dnia 01.07.2017 r. lokal oddany w posiadanie firmie W. sp. z o.o, na podstawie umowy podnajmu lokalu, tym samym iż nie wykonywała powyższych czynności, nie przebywała w lokalach, jej obecność nie została stwierdzona żadnym protokołem sporządzonym przez organ, a przede wszystkim, iż nie miała świadomości jaka działalność prowadzona jest w lokalu, co miało wpływ na treść skarżonego orzeczenia”;2. „art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 107 § 1 k.k.s., polegające na dokonaniu dowolnej w miejsce swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, mającej wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a tym samym w konsekwencji błędne uznanie, iż zachowanie oskarżonej polegało na urządzaniu gier hazardowych, a także na przyjęciu iż oskarżona miała świadomość jaka działalność prowadzona jest w wynajmowanym przez nią lokalu, a przez to, iż jej zachowanie wyczerpało dyspozycję czynu z art. 107 § 1 k.k.s.”;3.
„art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., poprzez brak dążenia przez Sąd II instancji, jak i Sąd I instancji do prawdy materialnej poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przesłuchania świadków – przedstawicieli firm W. sp. z o.o. i G. sp. z o.o.”;4. „art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, nielogicznej w miejsce swobodnej oceny dowodów, oraz przeprowadzenie oceny dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez dokonanie na tej podstawie błędnych ustaleń faktycznych, na których Sąd oparł skarżone rozstrzygnięcie, a to przede wszystkim w odniesieniu do dowodu z umowy najmu z B. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zapis zakazujący dalszego podnajmu bez zgody Wynajmującego sprowadza się do przyjęcia, iż to oskarżona była posiadaczem lokalu, a Sąd odmawia umowom podnajmu mocy prawnej i przeniesienia posiadania, podczas gdy na gruncie prawa cywilnego oddanie lokalu w dalsze używanie bez zgody Wynajmującego prowadzi jedynie do roszczeń odszkodowawczych i możliwości rozwiązania umowy najmu ze skutkiem natychmiastowym, a nie prowadzi do nieważności dalszych umów, a co w konsekwencji oprowadziło Sąd I i II instancji do bezzasadnego przyjęcia, że to oskarżona była posiadaczem lokalu i urządzającym gry hazardowe”.Nadto obrońca zarzucił „rażącą obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 107 § 1 k.k.s., mającą istotny wpływ na treść wyroku, a polegającą na błędnej wykładni znamienia »urządzania« gier na automatach w rozumieniu ustawy Kodeks karny skarbowy poprzez niezasadne uznanie, iż do jego realizacji jest wystarczające wykonanie czynności w postaci podpisania umowy podnajmu lokalu pod automaty do gier losowych, podczas gdy tego rodzaju zachowania świadczące o urządzaniu gier na automatach w rozumieniu wymienionej wyżej ustawy niezbędne są: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze, czego oskarżona nie dokonywała, nie wykazano jej podejmowania takich czynności, co doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku skazującego, które to rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego uznać należy za rażąco niesprawiedliwe w rozumieniu art. 440 k.p.k.”Podnosząc tak sformułowane zarzuty, autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.
Kasacja, po uzupełnieniu braku polegającego na niezłożeniu należnej opłaty po złożenia przez ów formalnych w postaci wniesienia opłaty oraz po złożeniu przez obrońcę upoważnienia do obrony, została przyjęta zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2020 r. Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł., który uznał, że odpowiada ona warunkom formalnym (k. 384 akt sprawy). W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w Ł., powołując się na art. 530 § 1 k.p.k. oraz art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k., wniósł o pozostawienie tej skargi bez rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazał, że z uwagi na treść art. 523 § 2 k.p.k. oraz niewystąpienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 k.p.k. wniesienie kasacji było niedopuszczalne. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Ma rację Prokurator Okręgowy, że kasację należy pozostawić bez rozpoznania, jako niedopuszczalną z mocy ustawy.Zgodnie z przepisem art. 519 k.p.k., kasacja przysługuje tylko od prawomocnego wyroku (w określonym przypadku także postanowienia) sądu odwoławczego kończącego postępowanie.
Dalsze przepisy ustawy procesowej wprowadzają w tym zakresie kolejne ograniczenia, np. przepis art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, że kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Według art. 523 § 4 k.p.k. to ograniczenie nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (bezwzględne przyczyny odwoławcze) lub przez podmiot wymieniony w art. 521 k.p.k.Jak wcześniej podano, prawomocnym wyrokiem D.
S. została skazana na karę grzywny, wobec czego kasacja mogła być wniesiona na korzyść skazanej tylko z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. Wymogu tego nie respektuje kasacja wniesiona przez obrońcę skazanej, jako że podniesione w niej zarzuty nie wskazują na zaistnienie którejś z bezwzględnych przyczyn uchylenia wyroku. Każe to uznać wadliwie przyjętą w Sądzie Okręgowym kasację za niedopuszczalną z mocy ustawy i w oparciu o przepisy wymienione w części dyspozytywnej niniejszego postanowienia pozostawić ją bez rozpoznania, co skutkowało obciążeniem skazanej kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego .
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.