Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 222/23 Generato dall'IA

Supreme Court quashes joint sentence for failure to specify work or deduction method under Art. 86 § 3 CC.

Numero d'incarto II KK 222/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's joint sentence regarding the restriction of liberty, ordering a remand for reconsideration. The defendant was convicted of two separate offenses involving unpaid controlled work, resulting in a combined sentence of two years. The Public Prosecutor argued that the first-instance court violated Article 86 § 3 of the Criminal Code by failing to specify whether the sentence would be executed as work or through salary deductions, rendering it unenforceable. The Court agreed, ruling that the statute mandates a new determination of the execution method and associated obligations when imposing a combined sentence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 86 § 3 k.k.; When imposing a combined sentence of restriction of liberty, the court must determine the new form of execution and the scope of accompanying obligations; failure to do so renders the sentence unenforceable.

Parole chiave

Generato dall'IA
combined sentence restriction of liberty Art. 86 § 3 Criminal Code unenforceable criminal penalty unpaid controlled work salary deductions criminal law formazione della pena complessiva collegamento cumulativo concorso di reati

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 86 § 3 k.k.
535 § 5 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 86 § 3 k.k. sąd wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, określa na nowo obowiązki lub wymiar potrącenia, o których mowa w art.
art. 34 § 1a k.k.
sąd wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, określa na nowo obowiązki lub wymiar potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a k.k., a także może nałożyć na sprawcę obowiązki wymienione w art.
art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k.
34 § 1a k.k., a także może nałożyć na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k., jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione w art.
art. 39 pkt 7 k.p.k.
72 § 1 pkt 2-7a k.k., jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.p.k.
art. 85 § 1 k.k.
II K 111/22 na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art.
art. 86 § 1 k.k.
535 § 5 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 86 § 3 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Zgodnie z treścią art.
art. 535 § 5 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Zgodnie z treścią art.
art. 278 § 1 k.k
został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 k.k.
art. 209 § 1 k.k
został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 209 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 222/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Marek Pietruszyński (sprawozdawca)‎SSN Andrzej TomczykProtokolant Emilia Bieńczak w sprawie R.K. w przedmiocie wyroku łącznego, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 lipca 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k., kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku łącznego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II K 111/22, uchyla zaskarżony wyrok łączny w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej ograniczenia wolności i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. III K 14/20 R.K. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy - Woli w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. III K 645/20 R.K. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. na karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie wyrokiem łącznym wydanym w dniu 11 maja 2022 r., sygn.

II K 111/22 na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 r.) połączył jednostkowe kary ograniczenia wolności orzeczone we wskazanych wyrokach i orzekł karę łączną 2 lat ograniczenia wolności.Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.Od tego wyroku kasację na niekorzyść skazanego, w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej ograniczenia wolności, wniósł Prokurator Generalny. W kasacji zarzucił rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego – art. 86 § 3 k.k., polegające na zaniechaniu określenia wobec skazanego na nowo wymiaru nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne albo wysokości potrąceń wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny, w sytuacji połączenia jednostkowych kar ograniczenia wolności orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie z dnia 10 lutego 2020 r., sygn.

III K14/20, z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. II K 645/20 i wymierzenie kary łącznej 2 lat ograniczenia wolności, co skutkowało niemożnością wykonania tej kary i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieście w Warszawie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Zgodnie z treścią art. 86 § 3 k.k. sąd wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, określa na nowo obowiązki lub wymiar potrącenia, o których mowa w art. 34 § 1a k.k., a także może nałożyć na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k., jak również orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.p.k.

Wskazany przepis zobowiązuje zatem sąd w płaszczyźnie wymiaru kary łącznej ograniczenia wolności do ukształtowania na nowo formy w jakiej kara ta ma być wykonywana oraz rozmiaru towarzyszących temu obowiązków. Sąd pierwszej instancji postąpił wbrew temu obowiązkowi, ponieważ poprzestał jedynie na określeniu wysokości tej kary, nie rozstrzygając, czy jej wykonanie ma nastąpić w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, czy też w formie potrąceń wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na wskazany cel społeczny.

Uchybienie to miało charakter rażący, ponieważ brak obligatoryjnego rozstrzygnięcia o sposobie wykonywania kary uczynił orzeczoną karę łączną ograniczenia wolności niewykonalną. Uznając zasadność zarzutu kasacji, należało zaskarżony wyrok uchylić w części orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazać Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania, w trakcie którego – orzekając w przedmiocie kary łącznej ograniczenia wolności – Sąd powinien uwzględnić wywody poczynione w tym uzasadnieniu.

Z tych względów orzeczono jak na wstępie.(J.D.) [ał]