Supreme Court quashes summary conviction for theft where value dropped below criminal threshold at sentencing date.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed a summary conviction for theft because the court failed to apply the correct monetary threshold based on the date of sentencing rather than the date of the crime. The lower court convicted the defendant for stealing perfumes worth 499.98 PLN, treating it as a felony under Article 278 of the Criminal Code. However, the court correctly identified that at the time of sentencing, the value fell below the statutory minimum required for a felony, reclassifying the act as a misdemeanor under Article 119 of the Offenses Code. Consequently, the summary procedure was invalid, and the case was remanded for a full trial with a proper legal characterization.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 335 § 2 k.p.k.; Art. 343 § 7 k.p.k.; Art. 278 § 1 k.k.; Art. 4 § 1 k.k.; Art. 119 § 1 k.w. - In criminal proceedings, when the classification of an act as a felony or misdemeanor depends on a monetary threshold linked to the minimum wage, the relevant wage level is determined by the date of the court's decision, not the date of the act; failure to apply this temporal criterion invalidates summary proceedings and necessitates a full trial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 221/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)SSN Małgorzata GierszonSSN Piotr Mirek (sprawozdawca) w sprawie A. S.skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 sierpnia 2017 r.,kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt. II K (...), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEW dniu 28 grudnia 2016 r. Prokurator Rejonowy w W. skierował do Sądu Rejonowego w W. akt oskarżenia przeciwko A. S., oskarżając go o to, że: „w dniu 10 listopada 2016 r., w W. przy ul. M., w sklepie „S.”, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci dwóch sztuk perfum marki L. o łącznej wartości 499,98 PLN, czym działał na szkodę S. Sp. z o.o. z siedzibą ul. D. przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne”, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.Jednocześnie na podstawie art. 335 § 2 k.p.k. dołączył do aktu oskarżenia wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i wymierzenie oskarżonemu uzgodnionej z nim kary 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz obciążenie go kosztami sądowymi.Sąd Rejonowy w W., uwzględniając wniosek prokuratora, wyrokiem wydanym na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2017 r., II K (...), uznał A.
S. za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które na podstawie art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie. Zasądził też od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe.Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 2 marca 2017 r.Kasację od powyższego wyroku wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny zarzucając mu rażące naruszenie art. 343 § 3 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu zawartego w akcie oskarżenia wniosku prokuratora, złożonego w dniu 28 grudnia 2016 r. i wydaniu na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2017 r. wyroku skazującego A.
S. za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., popełniony w dniu 10 listopada 2017 r., z rażącą obrazą przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., podczas gdy czyn ten z uwagi na wartość skradzionego mienia - 499,98 zł - w dacie orzekania przez Sąd, stanowił wykroczenie wyczerpujące dyspozycję art. 119 § 1 k.w., albowiem w związku z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) wartość skradzionego mienia nie przekraczała 1/4 minimalnego wynagrodzenia.W konkluzji kasacji Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co pozwala na jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rozpoznając wniosek prokuratora o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335 k.p.k., sąd jest zobowiązany do zbadania sprawy zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym.
W ramach tej kontroli niezbędne jest sprawdzenie, czy przedstawione przez prokuratora propozycje pozostają w zgodzie z uprzednimi ustaleniami stron, a także czy nie są sprzeczne z przepisami prawa materialnego. Niespełnienie tego warunku uniemożliwia uwzględnienie złożonego wniosku i rodzi konieczność rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.).W przedmiotowej sprawie, Sąd Rejonowy, uwzględniając wniosek prokuratora. i skazując A. S. za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., nie sprostał wskazanym powyżej wymogom.Nie ulega wątpliwości, że w dacie czynu kradzież dokonana przez oskarżonego stanowiła przestępstwo kwalifikowane z art. 278 § 1 k.k. W dacie wyrokowania czyn ten nie był już jednak przestępstwem, lecz wykroczeniem.
Ustawodawca, nowelizując ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1247) przepisy kodeksu wykroczeń, odstąpił od stosowanego poprzednio stałego kryterium kwotowego rozgraniczającego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. od przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., na rzecz kryterium będącego pochodną minimalnego wynagrodzenia. Od dnia 9 listopada 2013 r., to jest od dnia wejścia w życie art. 2 powołanej ustawy, wartością, której przekroczenie powoduje odpowiedzialność za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. jest kwota odpowiadająca 1/4 wynagrodzenia, ustalanego – zgodnie z art. 47 § 9 k.w.
– na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. (Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1679 z późn. zm.).Orzekając w dniu 22 lutego 2017 r., Sąd Rejonowy nie dostrzegł, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1465), od dnia 1 stycznia 2017 r. wynagrodzenie to zostało ustalone w wysokości 2000 zł, a zatem 1/4 tego wynagrodzenia wynosiła 500 zł. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w sprawach o czyny przeciwko mieniu, których uznanie za przestępstwo albo za wykroczenie jest determinowane określonym w Kodeksie wykroczeń wskaźnikiem minimalnego wynagrodzenia za pracę, należy kierować się minimalnym wynagrodzeniem z daty orzekania w przedmiocie odpowiedzialności za taki czyn, a nie z daty jego popełnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2015 r., II KK 209/15, OSNKW 2015/11/94).Nie ulega tym samym wątpliwości, że przypisany A.
S. czyn, polegający na zaborze w celu przywłaszczenia rzeczy o wartości 499,98 zł, w chwili orzekania stanowił wykroczenie z art. 119 § 1 k.w., co implikowało obowiązek stosowania przez Sąd art. 4 § 1 k.k. i zmianę oceny karnoprawnej czynu z przestępstwa określonego w art. 278 § 1 k.k. na wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.W tym stanie rzeczy, Sąd Rejonowy akceptując wniosek prokuratora o skazanie oskarżonego bez przeprowadzenia rozprawy, a w następstwie skazując A. S. za przestępstwo, uczynił to z rażącą obrazą przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj. art. 335 § 2 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k. oraz art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Oczywistym wydaje się, że naruszenie wskazanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia.Z powyższych względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania. r.g.