Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, rejecting attempt to use cassation for third-instance merits review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued procedural violations regarding evidence and improper consideration of appeal arguments, while the prosecution contended the appeal was a disguised attempt for a third-instance review. The court rejected the appeal because the cassation procedure does not allow for new factual findings or a re-evaluation of the merits, and the lower courts had correctly verified the evidence.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Cassation proceedings do not serve as a third-instance review of the merits or a control of factual findings, and appeals attempting to circumvent this role are dismissed as obviously groundless.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 22/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2015 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w sprawie R. S.skazanego z art. 233 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt IX Ka […],utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt V K […], p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. M., Kancelaria Adwokacka w W., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i 80/100), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 października 2013 r. (sygn. akt V K […]) uznano R. S. za winnego popełnienia czynu z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 czerwca 2014 r. (sygn.
IX Ka […]) utrzymano w mocy powyższy wyrok.Od tego prawomocnego rozstrzygnięcia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj.:- art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. przez nienależyte rozważenie zarzutów apelacji obrońcy z pkt 1 i 3,- art. 452 § 2 k.p.k. i art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z urzędu na rozprawie odwoławczej.W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w B. wniósł o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego jest bezzasadna w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie art 535 § 3 k.p.k.W perspektywie oceny sformułowanych w niniejszej sprawie zarzutów kasacyjnych podnieść należy, że w istocie stanowią zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej, merytorycznej instancji kontroli orzeczenia.
Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego najwyraźniej dążą skarżący w taki, a nie inny sposób formułując złożony przez siebie nadzwyczajny środek odwoławczy. Pamiętać należy, a zwłaszcza na uwadze winien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych (tak m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r.
V K.K. 125/12, LEX nr 1277781).Linia obrony R. S. w trakcie procesu, ale także na etapie postępowania kasacyjnego pozostaje niezmienna – to rzekomo funkcjonariusze prowadzący czynności procesowe w postępowaniu przygotowawczym dopuszczali się nadużyć wobec jego osoby, by zmusić go do złożenia zeznań określonej treści.Zarzuty, iż tej materii nie zbadał dostatecznie Sąd I instancji były osnową apelacji wniesionej w sprawie (zarzut nr 1 i 3). Jednakowoż uzasadnienie wyroku tego Sądu, jak i Sądu II instancji nie pozostawia, zdaniem Sądu Najwyższego wątpliwości, że materiał dowodowy w sprawie został zebrany poprawnie i zweryfikowany zgodnie z dyrektywami wyrażonymi w art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 1 k.p.k.
Sąd odwoławczy trafnie wypunktował zmiany treści depozycji skazanego, podkreślając, że w postępowaniu przygotowawczym konsekwentnie, na przestrzeni ponad roku utrzymywał, że to on prowadził pojazd V.[…] tłumacząc motywy tego fałszywego zeznania. Natomiast na s. 7-8 uzasadnienia wyroku Sądu II instancji, wykazane są motywy, jakimi kierował się ten Sąd akceptując brak konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentacji medycznej skazanego oraz przesłuchań funkcjonariuszy, którzy przeprowadzali ze skazanym czynności procesowe (kwestia długości przesłuchań).Natomiast w zakresie zarzutu rażącego naruszenia art. 452§2 k.p.k. i art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., zgodzić się należy z Prokuratorem.
Otóż nic nie stało na przeszkodzie, by skazany i jego obrońca w toku procesu złożyli wnioski dowodowe, o jakich mowa w kasacji. Brak uczynienia tego świadczy o ich przekonaniu, iż nie mają one istotnego znaczenia dla sprawy. Czynienie na etapie postępowania kasacyjnego zarzutu Sądowi II instancji, że nie skorzystał z kompetencji przewidzianej w art. 452 k.p.k. zmierza do ponownego kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie.Wobec powyższego należało orzec, jak w sentencji.