Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to clear error of law and fact in traffic accident sentencing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defendant argued that the appellate court failed to analyze specific factual errors and violated procedural rights, but the court found these claims baseless. The appellate court had thoroughly addressed the defense's arguments regarding evidence evaluation and correctly increased the sentence based on the severity of the victim's injuries and traffic safety violations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 6 EKPC; When cassation complaints are clearly unfounded because the appellate court has thoroughly and correctly addressed the arguments regarding evidence evaluation and sentencing, the cassation must be dismissed as obviously baseless.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 219/21 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie B. K.skazanego z art. 177 § 1 i 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 28 stycznia 2020 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II Ka […]częściowo zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II K (…) Sąd Rejonowy w W. skazał oskarżonego B. K. za popełnienie w dniu 19 sierpnia 2018 r. czynu z art. 177 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, przy czym jej wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat, a ponadto orzekł karę grzywny w ilości 150 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na 50 zł. W kolejnych rozstrzygnięciach tego wyroku zawarto orzeczenia o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat z obowiązkiem zwrotu prawa jazdy, a także orzeczono – na podstawie art. 46 § 2 k.k. – dwie nawiązki na rzecz pokrzywdzonych i rozstrzygnięto o kosztach.
Apelacje od tego wyroku wnieśli – obrońca oskarżonego oraz pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych. Obrońca zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (pkt 1 apelacji), a także błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (opisane szczegółowo w pkt 2-5 apelacji), by w konkluzji wnieść o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego. Pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych zaskarżyli wyrom w zakresie orzeczenia o karze. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II Ka (…) Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary oraz karze grzywny, zaś wymiar kary pozbawienia wolności podwyższył do roku i 4 miesięcy, zaś zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych podwyższył do 6 lat.
Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu:„ I. Rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - przepisów art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 EKPC poprzez nie wskazanie przez Sąd II instancji w uzasadnieniu skarżonego judykatu, jakie przyczyny legły u podstaw skarżonego orzeczenia, zwłaszcza poprzez nie poddanie wszechstronnej i rzetelnej analizie zarzutów sformułowanych w apelacjach obrońcy oskarżonego, w dużej mierze w zakresie zarzutów ujętych w pkt 2-5 apelacji obrońcy z dnia 14 sierpnia 2020 r., a jest to równoznaczne z odebraniem oskarżonemu prawa do skutecznej i rzetelnej kontroli instancyjnej,II.
Rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - przepisów art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez:- lakoniczne i niewystarczające dla skutecznej i rzetelnej kontroli instancyjnej uzasadnienie uznania za nietrafnego zarzutu pkt 1 apelacji tj. lakoniczne i niewystarczające dla skutecznej i rzetelnej kontroli instancyjnej uzasadnienie uznania za nietrafnego zarzutu określonego w pkt 1 apelacji obrońcy oskarżonego, tj. obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w sytuacji, w której Sąd Odwoławczy, w ślad za Sądem I Instancji dopuszcza się:1.skrajnego naruszenie kryteriów oceny dowodów poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wynikających z materiału dowodowego wątpliwości;2.wysnuwania wniosków nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym i naznaczonych negatywnym podejściem do oskarżonego;3.nierozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego;4.przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i tym samym nieobdarzeniem wiarą wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka J.
W., a tym samym doprowadziło to do bezpodstawnego uznania, że oskarżony w sposób nieumyślny naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym - bez uwzględnienia zasady in dubio pro reo. III. Rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - przepisu art.7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez jedynie formalne, tj. lakoniczne, zdawkowe, niespełniające wymogów ustawy, odniesienie się w treści uzasadnienia przez Sąd II instancji do przyczyn, jakimi Sąd Odwoławczy kierował się uwzględniając apelację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w zakresie podniesionego zarzutu rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu, (a w konsekwencji m.in. uchyleniu rozstrzygnięcia z pkt. 2 wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. akt II K (…) co do zawieszenia orzeczonej przez Sąd Rejonowy kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności na okres próby 3 (trzech) lat), w sytuacji kiedy:a) Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i kompleksowy wskazał motywy leżące u podstawom ferowanego wyroku, odnosząc się w przypadku kwestii wymiaru kary do okoliczności popełnienia czynu, wielkości wyrządzonej szkody czy też występujących po stronie oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej oskarżonego, gwarancji osiągnięcia celów resocjalizacyjnych w warunkach wolnościowych oraz przekonania, iż zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności jest swoistego rodzaju osłabieniem dolegliwości skazania, skutkiem czego - w ujęciu prewencji generalnej oraz indywidualnej, oskarżonemu wymierzono określoną w pkt. 3 wyroku Sądu Rejonowego karę 150 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu, że wysokość jednej stawki wynosi 50 zł.
Tymczasem - jak wcześniej podniesiono, Sąd Odwoławczy w żadnym stopniu nie odniósł się do niniejszej kwestii i argumentacji Sądu I instancji, tym bardziej, że skazany jest 70-latkiem, który nigdy nie był karany. Wskazane okoliczności w konsekwencji doprowadziły do rażącej obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 457 § 3 k.p.k. albowiem z treści uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego w żadnym stopniu nie wynika, czym kierował się Sąd Okręgowy orzekając co do aż tak dalece idącej zmiany wyroku Sądu Rejonowego w W., oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji wywiedzione przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej Sąd Odwoławczy w tym zakresie uznał za zasadne.b) Nieodniesienie się do wskazanej wyżej kwestii przez Sąd Odwoławczy jawi się również jako rażąca obraza przepisów prawa procesowego, a to art. 424 § 1 i 2 k.p.k., który explicite określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, a co istotne - że Sąd winien jest przytoczyć okoliczności które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających, uwzględnieniu powództwa cywilnego oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku.
W związku z powyższym oskarżony nie ma możliwości ustalenia czym kierował się Sąd Okręgowy orzekając o zmianie wyroku Sądu I instancji w zakresie podwyższenia kary pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy - co jawi się jako rażąca obraza przepisów prawa procesowego.” Podnosząc takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnym stanowisku co do kasacji prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Rację trzeba przyznać prokuratorowi, że zarzuty kasacji są niezasadne w stopniu oczywistym, albowiem sąd odwoławczy szczegółowo odniósł się do podniesionych w apelacji zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, a które to zarzuty w istocie sprowadzały się do kwestionowania obiektywnych i wiarygodnych dowodów, na podstawie których sąd meriti dokonał ustaleń faktycznych oraz próby ustalenia przebiegu zdarzenia wyłącznie w oparciu o relacje oskarżonego i świadka J.
W.. Odnosząc się do zarzutów w pkt 1 i 2 kasacji trzeba stanowczo stwierdzić, że są one nierzetelne. Sąd odwoławczy do zarzutów tych podszedł bardzo rzetelnie i wnikliwie, wskazując na stronach 7-11 uzasadnienia dlaczego zarzuty te uznał za chybione. Podkreślił na wstępie, że w istocie zarzuty te są oparte na kwestionowaniu oceny dowodów, w tym oceny opinii biegłego i wytknął wybiorczą ocenę dowodu z zeznań D. P.. Argumentacja tam zawarta odpowiada w sposób szczegółowy zarówno na kwestię miejsca, w którym doszło do zderzenia, jak i wskazywała, dlaczego – z jakich powodów – sąd ten nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego oraz zeznaniom J.
W. Sąd drugiej instancji szczegółowo odniósł się także do dowodów z zeznań R. P. oraz M. K., jak i weryfikował te ustalenia w oparciu o opinię biegłego i dokonaną analizę rozmieszczenia odłamków obu pojazdów, przemieszczenia się obu pojazdów oraz ujawniony na jezdni ślad „rycia i ciągnięcia”. W tym kontekście stanowisko sądu odwoławczego odnosi się wprost do najistotniejszych argumentów apelacji i potwierdza bezspornie tezę, że to skazany podejmując manewr skrętu w lewo zajechał drogę prawidłowo jadącemu z przeciwko motocykliście i w ten sposób doprowadził do zderzenia obu pojazdów.
Trafnie sąd odwoławczy wywiódł, że w kontekście opinii biegłego, opartej także na analizie śladów na jezdni, miejsce zderzenia nie budzi wątpliwości i dowodzi winy skazanego. Dwa pozostałe zarzuty kasacji są również niezasadne. Sąd odwoławczy rozpoznając apelacje pełnomocników oskarżycieli posiłkowych w sposób jasny, czytelny oraz zrozumiały wskazał, że zarówno charakter naruszonych zasad bezpieczeństwa, jak i skutki wypadku (m.in. paraliż ciała pokrzywdzonej od klatki piersiowej w dół) nie zostały właściwie oszacowane przez sąd pierwszej instancji (por. str. 21 uzasadnienia), co musiało w konsekwencji skutkować podwyższeniem orzeczonej kary pozbawienia wolności o 1/3, a także podwyższeniem orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Z uwagi na podwyższenie kary nie miał możliwości zastosować instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, a nie miał przecież obowiązku wskazywania z jakiego powodu nie stosuje instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.