Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 217/17 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court dismissal of gambling machine operator due to EU law overriding national technical regulations.

Numero d'incarto II KK 217/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's decision dismissing the prosecution against a company manager for operating gambling machines without a license. The lower court had relied on a uniform line of precedent claiming the specific prohibition on operating machines outside casinos was not legally prohibited. The Court ruled that the lower court incorrectly interpreted Article 6 of the Gambling Act as a mere technical regulation, which must yield to EU law directives. Consequently, the dismissal was overturned, and the case was remanded for a new trial where the prosecution must address the conflict between national law and EU regulations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 91 ust. 3 Konstytucji; Dyrektywa 98/34/WE: In the event of a conflict between national law and EU law, a national technical regulation not notified to the European Commission excludes the application of the national prohibition on operating gambling machines outside casinos, while the general prohibition remains valid if factual circumstances allow.

Parole chiave

Generato dall'IA
EU law supremacy gambling machines technical regulation criminal prosecution remand for retrial conflict of laws direct effect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 91 ust. 3 Konstytucji
Dla potrzeb niniejszego postępowania nieodzowne jednak było przytoczenie in extenso tezy tego orzeczenia:„Kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust.
Dyrektywa 98/34/WE
art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
z art. 6 § 2 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 listopada 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść (PK IV Ksk (…))‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
art. 107 § 1 k.k.s.
‎oskarżonego o popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s.w zw.
art. 6 § 2 k.k.s.
z art. 6 § 2 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 listopada 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść (PK IV Ksk (…))‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
z urzędu, postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.
art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s., umorzył postępowanie przeciwko P.
art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
1 u.g.h.W związku z tym, aprobując w pełni zasadność wniesionej kasacji, jak i trafność podniesionego w niej zarzutu, należało na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. uchylić zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w P.
art. 442 § 3 k.p.k.
(art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k.).Mając powyższe na uwadze należało postanowić jak na wstępie.as

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 217/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jan Bogdan Rychlicki (sprawozdawca)‎SSN Dorota RysińskaProtokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry,‎w sprawie P.K. ‎oskarżonego o popełnienie czynu z art. 107 § 1 k.k.s.w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 9 listopada 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na niekorzyść (PK IV Ksk (…))‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.

‎z dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. akt X Kz (…)‎utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w P.‎z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II K 50(…), uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II K (…) i sprawę przekazuje temu sądowi do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIEUrząd Celny w K., jako oskarżyciel publiczny, oskarżył P.K. o to, że:„działając jako Prezes Zarządu F. Sp. z o.o. w O. ul.P. działając w krótkich odstępach czasu i z wykorzystaniem tej samej sposobności w okresie:-od dnia 01.05.2013 r. do dnia 16.05.2013 r. w lokalu gastronomicznym P., ul.

D., w S. urządzał gry na automatach do gier o nazwie C. o nr (…) i H. o nr (…),-od dnia 01.11.2013 r. do dnia 19.12.2013 r. w lokalu gastronomicznym B., ul. G. , w K. urządzał gry na automacie do gier o nazwie L. o nr (…) o nr (…) ,-od dnia 02.02.2014 r. do dnia 12.01.2014 r. w lokalu H. Spółka jawna C. w I. ul.S., urządzał gry na automatach do gier o nazwie C. nr (…),- od dnia 30.04.2014 r. do dnia 04.06.2014 r. w lokalu „B.” ul. O., w S. urządzał gry na automacie do gier o nazwie M. o nr (…), bez wymaganej koncesji lub zezwolenia oraz poza kasynem gry, wbrew przepisom art. 2 ust. 3,4,5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.

U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm. – dalej jako u.g.h.), to jest o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.”.Sąd Rejonowy w P. z urzędu, postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r., na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., umorzył postępowanie przeciwko P. K. o czyn z art. 170 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.Sąd Rejonowy, w uzasadnieniu wydanego postanowienia, „odwołując się do obowiązującej w tym czasie jednolitej linii orzecznictwa” wywiódł, że zarzucany oskarżonemu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. nie jest zabroniony przez ustawę co powoduje, że zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry faktycznie nie obowiązuje, a zatem brak było podstaw do wszczynania i prowadzenia o ten czy in concreto postępowań karnych.

Zażalenia na to postanowienie wnieśli: Urząd Celny w K. oraz prokurator Prokuratury Rejonowej w S..Urząd Celny w K. zaskarżając postanowienie w całości na niekorzyść zarzucił:I. obrazę przepisów prawa materialnego a to art. 107 § 1 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s., przepisów art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. wynikającą z błędnej ich wykładni i bezpodstawnego uznania ich za przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego i nie mające mocy obowiązującej, co doprowadziło do wadliwego wniosku, że oskarżony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego,II. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj.: - art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez przyjęcie, że istnieją przesłanki do umorzenia postępowania ze względu na to, że zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci braku znamion czynu zabronionego z uwagi na brak notyfikacji przepisów technicznych - art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., III. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s., poprzez bezpodstawne przyjęcie trybu określonego w tym przepisie.Z kolei prokurator Prokuratury Rejonowej w S. również zaskarżając, na niekorzyść to postanowienie w całości zarzucił:

„ błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, że w sprawie występuje negatywna przesłanka procesowa w postaci braku znamion czynu zabronionego z art. 107 § 1 k.k.s. i w konsekwencji umorzenie postępowania, na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.”.Żalący na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r., sygn. akt X Kz (…), zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji w kwestii stosowania przepisu art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako u.g.h.), jakkolwiek zauważając, „że kwestia ta jest sporna w doktrynie i w orzecznictwie” zastrzegając też, że nie aprobuje stanowiska wyrażonego m.in. w orzeczeniach Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., KZP 15/13, z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt IV KK 183/13.

Od prawomocnego postanowienia kasację, na niekorzyść, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 3 k.k.s. wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny. Zaskarżając w całości orzeczenie zarzucił: „rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540, z późn. zm.) polegające na błędnej interpretacji tego przepisu poprzez uznanie za przepis techniczny, podlegający obowiązkowi notyfikacji w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 roku oraz na błędnym przyjęciu, że przepis ten wobec braku notyfikacji nie może być zastosowany, co doprowadziło do rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 107 § 1 k.k.s., poprzez wadliwe wnioskowanie, że zachowanie oskarżonego P. K. , polegające na urządzaniu gier hazardowych poza kasynem i bez uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna nie zawiera znamion czynu zabronionego i w konsekwencji do niezasadnego utrzymania w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P., umarzającego wobec niego postępowanie - na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II K (…) i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniesiona kasacja okazała się oczywiście zasadna. Przyznać należało rację skarżącemu w zakresie błędnej wykładni art. 6 ust. 1 u.g.h., przez sąd odwoławczy jako tzw. przepisu technicznego, co skutkowało utrzymaniem w mocy niezasadnego postanowienia sądu pierwszej instancji. O ile można było ewentualnie zgodzić się w pewnym stopniu z wywodami sądu odwoławczego, że kwestia stosowania przepisów art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. (pozostającego poza zakresem zaskarżenia), była uprzednio sporną, to obecnie zagadnienie to, jeżeli chodzi o zastosowanie art. 6 u.g.h., jako przepisu technicznego w obrębie normy blankietowej wyznaczonej ramami przepisu art. 107 § 1 k.k.s., nie budzi żadnych wątpliwości i zostało rozstrzygnięte w sposób jednoznaczny uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16, (OSNKW 2017, z. 2, poz.7).

Dla potrzeb niniejszego postępowania nieodzowne jednak było przytoczenie in extenso tezy tego orzeczenia:„Kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.

Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s., o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony”. Potwierdzeniem tego stanowiska z tej materii są wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 lutego 2017 r., IV KK 304/16, Lex nr 2248735, z dnia 16 marca 2017 r., V KK 21/17, Lex nr 2258063, z dnia 24 marca 2017 r., V KK 24/17, Lex nr 227096, z dnia 24 marca 2017 r., V KK 23/17, Lex nr 2261755 i z dnia 29 marca 2017 r., IV KK 396/16, Lex nr 2281267.Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w pełni podziela rozstrzygnięcia zawarte w tych orzeczeniach, a w szczególności w zakresie oceny art. 6 ust. 1 u.g.h.W związku z tym, aprobując w pełni zasadność wniesionej kasacji, jak i trafność podniesionego w niej zarzutu, należało na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. uchylić zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II K (…) i przekazać sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Rejonowy w P. rozpoznając ponownie zasadność wniesionego przez Urząd Celny w K. aktu oskarżenia powinien mieć na uwadze wskazania Sądu Najwyższego w zakresie stosowania art. 6 ust. 1 u.g.h. (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).Mając powyższe na uwadze należało postanowić jak na wstępie.as