Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 215/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses prosecution appeal for double jeopardy violation due to identical prior final judgment.

Numero d'incarto II KK 215/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Prosecutor General's appeal against a final order finding the defendant guilty of a traffic offense. The lower court had previously issued a final order for the same offense, which the prosecution argued was a new violation. The court ruled that the existence of a prior final judgment on the identical act constituted a violation of the principle against double jeopardy, necessitating the dismissal of the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.; Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.: When a final judgment has already been rendered against a person for the same act, initiating new proceedings constitutes a violation of the principle against double jeopardy and must be dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
double jeopardy final judgment traffic offense procedural violation dismissal of proceedings prior conviction identity of act reiterazione di reati penali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.
akt II W 2491/24, uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Radomiu i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. w zw.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. umarza postępowanie w sprawie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
Art. 111 k.p.w.
Kasację na korzyść obwinionego wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając wyrok w całości, na zasadzie art. 111 k.p.w., art.
Art. 526 § 1 k.p.k.
111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
Art. 537 § 1 i 2 k.p.k.
oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw.
Art. 112 k.p.w.
z art. 112 k.p.w. zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 5 § 1 pkt 8 k.p
akt II W 2491/24, uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Radomiu i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.
art. 104 § 1 pkt 7 k.p
z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
art. 111 k.p
Kasację na korzyść obwinionego wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając wyrok w całości, na zasadzie art. 111 k.p.w., art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 215/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie P. J. obwinionego z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 94 § 1 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 30 lipca 2025 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt II W 2491/24, uchyla wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Radomiu i na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w. w zw. z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w. umarza postępowanie w sprawie, a kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt II W 2491/24, Sąd Rejonowy w R. uznał P. J. za winnego tego, że „w dniu 10 marca 2024 r. około godz. 13.45 w R. ul. C. , będąc w stanie nietrzeźwości nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, kierując pojazdem marki V. o nr rej. W. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie obserwował uważnie drogi, nie utrzymał bezpiecznej odległości z pojazdem poprzedzającym, w wyniku czego uderzył w tył pojazdu marki F. o nr rej.

W. kierowanym przez J. M. ”, tj. czynu z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i za to na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. 9 § 1 k.w. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 2.000 złotych (pkt I). W pkt II na podstawie art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1, 2 i 3 k.w. orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat.Wobec braku sprzeciwu wyrok uprawomocnił się w dniu 2 grudnia 2024 r.

Kasację na korzyść obwinionego wniósł Prokurator Generalny, który zaskarżając wyrok w całości, na zasadzie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., polegające na ukaraniu obwinionego P. J. przez Sąd Rejonowy w Radomiu prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia 12 listopada 2024 r. sygn. akt II W 2491/24, za czyn polegający na tym, że w dniu 10 marca 2024 r. około godziny 13:45 w R. na ul.

C. , będąc w stanie nietrzeźwości nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, kierując pojazdem marki V. o nr rej. W. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowy m w ten sposób, że nie obserwował uważnie drogi, nie utrzymał bezpiecznej odległości z pojazdem poprzedzającym, w wyniku czego uderzył w tył pojazdu marki F. o nr rej. W. , kierowanego przez J. M. , tj. czyn z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 18 ust. 1 ustawy PoRD, art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, mimo że obwiniony za popełnienie tego samego wykroczenia został już uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 26 lipca 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IIW 1666/24, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.” i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona na korzyść obwinionego przez Prokuratora Generalnego okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Z dokonanych ustaleń wynika, iż ten sam Sąd Rejonowy w Radomiu wyrokiem nakazowym z dnia 26 lipca 2024 r., sygn. akt II W 1666/24, uznał P. J. za winnego tego, że w dniu 10 marca 2024 r. o godz. 14:45 na ul.

C. w R., kierując pojazdem marki V. o nr rej. W. (w stanie nietrzeźwości, posiadając aktywny zakaz prowadzenia pojazdów) nie zachował bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu, w wyniku czego najechał na tył pojazdu marki F. o nr rej. W. , czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym, za co na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 2.000 zł.

Obwiniony został również obciążony kosztami postępowania (k. 40 akt o sygn. II W 1666/24).Wyrok nakazowy w sprawie o sygn. akt II W 1666/24, wobec braku sprzeciwu którejkolwiek z uprawnionych stron, uprawomocnił się w dniu 24 sierpnia 2024 r. (k - 43 akt II W 1666/24).Przedmiotem obu tych postępowań, tj. w sprawie II W 1666/24 oraz w zaskarżonej kasacją sprawie II W 2491/24 było tożsame zachowanie obwinionego, o czym świadczy nie tylko opis przypisanych mu wykroczeń, ale również materiał dowodowy załączony do akt każdego z wniosków o ukaranie, w szczególności ta sama notatka urzędowa z dnia 10 marca 2024 r., dokumentująca przebieg kontroli drogowej przeprowadzonej z udziałem obwinionego (k - 3-4 akt II W 2491/24 oraz akt II W 1666/24).

Z notatki tej wynika, iż zdarzenie drogowe miało miejsce o godzinie 13:45. Taka też godzina zdarzenia została prawidłowo wskazana we wniosku o ukaranie i w zaskarżonym wyroku. Natomiast we wniosku o ukaranie w sprawie o sygn. akt II W 1666/24 godzinę zdarzenia błędnie określono na 14:45 (z notatki wynika, iż o tej właśnie godzinie jej autor udał się na miejsce zdarzenia; k - 27v). Ten sam błąd został powielony w wyroku (k - 40).Z pisma dołączonego do akt sprawy II W 2491/24 bezspornie wynika, że w dniu zdarzenia miała miejsce tylko jedna kolizja pomiędzy kierującymi samochodami marki V. o nr rej.

W. oraz marki F. o nr rej. W. (k - 74 akt sprawy o sygn. II W 2491/24.)Następstwem ponownego procedowania Sądu Rejonowego jest fakt, iż w obrocie prawnym funkcjonują niezależnie od siebie dwa prawomocne wyroki nakazowe dotyczące tego samego czynu i tej samej osoby. Stanowi to naruszenie przepisu art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., który zakazuje wszczynania postępowania, a wszczęte nakazuje umorzyć, gdy postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało prawomocnie zakończone.Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.s.w. w zw. z art. 104 § 1 pkt 7 k.p.s.w. uchylił zaskarżony kasacją wyrok i umorzył postępowanie w tej sprawie, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. [J.J.][a.ł] ‎