Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 215/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless, rejecting defense's claim of voluntary discontinuance in attempted murder case.

Numero d'incarto II KK 215/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's argument regarding voluntary discontinuance. The defense argued the lower court erred in finding the defendant did not attempt to prevent harm, but the court noted the victim suffered severe injuries despite the defendant's actions. The court ruled that the defendant's continued violence and failure to seek medical aid precluded any claim of voluntary discontinuance, validating the lower court's reformatory judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 § 1 k.k.; Art. 156 § 1 k.k.; Art. 15 § 1 k.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The court held that voluntary discontinuance requires the offender to actively prevent harm or refrain from the act, which was absent when the perpetrator continued violence and failed to assist the injured victim.

Parole chiave

Generato dall'IA
voluntary discontinuance attempted murder cassation appeal criminal liability offense against life

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 § 1 k.k.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw.
Art. 156 § 1 k.k.
z art. 156 § 1 k.k. w zb.
Art. 15 § 1 k.k.
usiłowanie niedokończone, ale nie miał ustawowego obowiązku wyjaśniania, dlaczego w tych okolicznościach u pokrzywdzonego ostatecznie nastąpiły skutki z art. 157 § 1 k.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 4 lipca 2024 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2023 r., II Aka 162/23 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, a kosztami za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. [J.J.] [ms] ‎
art. 13 § 1 k.k
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k.
art. 156 § 1 k.k
a nie zamierzone przez sprawcę z art. 156 § 1 k.k.
art. 157 § 1 k.k
usiłowanie niedokończone, ale nie miał ustawowego obowiązku wyjaśniania, dlaczego w tych okolicznościach u pokrzywdzonego ostatecznie nastąpiły skutki z art. 157 § 1 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 4 lipca 2024 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2023 r., II Aka 162/23 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 215/24 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie P. B. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 4 lipca 2024 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2023 r., II Aka 162/23 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 24 lutego 2023 r., sygn. akt IV K 386/21 postanowił:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć P. B. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Lublinie, wyrokiem z 24 lutego 2023 r., wymierzył P. B. następujące kary jednostkowe: 8 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. i 10 miesięcy za czyn z art. 224 § 2 k.k. i orzekł karę łączną 8 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w Lublinie, po rozpoznaniu apelacji obrońcy, wyrokiem z 23 listopada 2023 r., zmienił zaskarżone orzeczenie pierwszoinstancyjne w ten sposób, że zmienił kwalifikację prawną pierwszego przestępczego zachowania i w miejsce usiłowania zabójstwa przyjął art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 k.k.W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca podniósł zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego, żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna (art. 535 § 3 k.p.k.).Wbrew stanowisku przedstawionemu przez obrońcę, uzasadnienie zaskarżonego kasacją orzeczenia spełniało wymogi z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

Wydając wyrok reformatoryjny Sąd ad quem przyjął i wyczerpująco uzasadnił, że stan faktyczny w sprawie pozwalał na przyjęcie, iż skazany przewidywał możliwość spowodowania u pokrzywdzonego ciężkiego uszczerbku na zdrowiu i odrzucił tezę obrońcy o konieczności przyjęcia wobec sprawcy dobrodziejstwa z art. 15 § 1 k.k. Warunkiem zastosowania instytucji czynnego żalu jest, aby sprawca odstąpił od usiłowania lub zapobiegł skutkowi dobrowolnie. Tymczasem P. B. nie tylko nie zrobił nic, aby ostatecznie nie dopuścić do spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u pokrzywdzonego, ale wręcz, mając na uwadze zaistniały stan faktyczny w sprawie, nie będzie nadużyciem stwierdzenie, że po ataku na ojca tkwił on w błędnym przekonaniu, że dokonał zamierzonego przestępstwa z art. 156 § 1 k.k. Jak bowiem inaczej wytłumaczyć, że bił pokrzywdzonego wiele minut, uderzał go łokciem i rękami po twarzy, kopał leżącego ojca w głowę i tułów, przeciągnął z pomieszczenia na werandę ciągnąc go za koszulę, po to aby kontynuować bicie i kopanie go po całym ciele, a następnie odszedł spokojnie z miejsca zdarzenia, nie wzywając pogotowia i nie udzielając mu pomocy, pozostawiając zakrwawioną ofiarę leżącą na ziemi.

Skazany przez całe zdarzenie nie tylko nie odstąpił od swego przestępczego zamiaru, ale nie pozwolił na przerwanie ataku M. B. , który próbował go bezskutecznie odciągnąć. P. B. nie podjął więc żadnych czynności, aby zminimalizować tragiczne skutki zajścia, co wykluczało przyjęcie wobec niego instytucji dobrowolnego odstąpienia. Jednocześnie Sąd Najwyższy zdecydowanie oponuje przeciwko tezie obrońcy, według której procedujący Sąd miałby wyjaśniać, dlaczego u pokrzywdzonego nie wystąpiły cięższe obrażenia przewidywane dla danego przestępstwa, pomimo przyjęcia, że sprawca nie wykazał czynnego żalu.

W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny uzasadnił, dlaczego w stosunku do P. B. nie miało prawa bytu tzw. usiłowanie niedokończone, ale nie miał ustawowego obowiązku wyjaśniania, dlaczego w tych okolicznościach u pokrzywdzonego ostatecznie nastąpiły skutki z art. 157 § 1 k.k. a nie zamierzone przez sprawcę z art. 156 § 1 k.k. Z powyższych powodów Sąd Najwyższy postanowił jak w dyspozytywnej części orzeczenia, a kosztami za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. [J.J.] [ms] ‎