Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 215/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal regarding improper joinder of theft and embezzlement acts under Polish Criminal Code.

Numero d'incarto II KK 215/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the prosecutor's cassation appeal against a lower court decision that merged two distinct criminal acts into a single continuous offense. The appellant argued that the appellate court incorrectly treated the unauthorized access to police systems and the subsequent acceptance of money as one continuous act under Article 12 of the Criminal Code. The court ruled that because the first act (access) did not fully meet the requirements of Article 231 § 4 of the Criminal Code regarding identity of conduct, the acts could not be legally joined, necessitating separate qualification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 12 k.k.; Art. 231 § 4 k.k.: The joinder of acts under Article 12 of the Criminal Code requires identity of conduct; where the first act does not fulfill the conditions of the subsidiary clause in Article 231 § 4, the acts must be treated separately to ensure adequate legal qualification.

Parole chiave

Generato dall'IA
joinder of acts continuous offense Criminal Code subsidiary clause identity of conduct theft and embezzlement legal qualification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 12 k.k.
Sąd nie przyjął jednak w opisie czynu, że sprawca działał z góry powziętym zamiarem, co uzasadniałoby spięcie tych dwóch odrębnych zachowań klamrą czynu ciągłego z art. 12 k.k. (choć w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że taki właśnie zamiar towarzyszył sprawcy).
Art. 231 § 4 k.k.
11 § 2 k.k., co zdaniem skarżącego, jest sprzeczne z zakazem wyrażonym w dyspozycji art. 231 § 4 k.k.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w W.
Art. 231 § 2 k.k.
czynu z art. 231 § 2 k.k. w zw.
Art. 228 § 1 k.k.
z art. 228 § 1 k.k. w zw.
art. 231 § 1 k.k
czynu z art. 231 § 1 k.k.
art. 266 § 2 k.k
art. 228 § 3 k.k
„Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228 k.k.” Regulacja ta, określana mianem klauzuli subsydiarności ustawowej” ma zastosowanie w przypadku zbiegu przepisu art.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 6 wyroku).Za te i inne przypisane skazanemu przestępstwa wymierzono karę łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrokiem Sądu Okręgowego w W.
art. 231 § 2 k.k
czynu z art. 231 § 2 k.k.
art. 228 § 1 k.k
231 § 2 k.k., drugi zaś znamiona typu czynu zabronionego z art. 228 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 215/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)‎SSA del. do SN Piotr MirekProtokolant Ewa Oziębła przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,‎w sprawie P. J.‎skazanego z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 231 § 1 kk i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 29 stycznia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez prokuratora‎od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 10 kwietnia 2014 r. zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 3 czerwca 2013 r., 1) oddala kasację;

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 3 czerwca 2013 r. (sygn. akt … 80/06) P. J. został uznany winnym szeregu przestępstw, w tym tego, że:- w dniu 19 lutego 2004 r. w W., będąc funkcjonariuszem Policji zatrudnionym w KRP W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uzyskał z przekroczeniem uprawnień i bezpodstawnie informacje z systemów informatycznych Policji dotyczące A. D., czym działał na szkodę interesu prywatnego A. D., tj. czynu z art. 231 § 2 w zw. z § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 5 wyroku),- w dniu 20 lutego 2004 r. w W., będąc funkcjonariuszem Policji zatrudnionym w KRP W. i w związku z pełnieniem tej funkcji, przyjął korzyść majątkową w kwocie 300 zł w zamian za przekazanie, z przekroczeniem swoich uprawnień, informacji stanowiących tajemnicę służbową z systemów informatycznych Policji dotyczących A.

D. nieuprawnionej osobie – A. B., których ujawnienie narażało na szkodę prawnie chroniony interes prywatny A. D., tj. czynu z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 6 wyroku).Za te i inne przypisane skazanemu przestępstwa wymierzono karę łączną w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 kwietnia 2014 r. (sygn. akt …38/14) zmieniono powyższy wyrok w ten sposób, że:1.uchylono orzeczenie o karze łącznej zawarte w pkt 10 wyroku,2.uchylono orzeczenia zawarte w punktach: 3 (a, b, c, d, e), 4 (a, b, c, d, e, f, g, h) oraz 9 wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. postępowanie w tym zakresie umorzono,3.uniewinniono oskarżonego P. J. od popełnienia czynów z punktów 7 i 8 wyroku,4.w ramach czynów opisanych w punktach 5 i 6 wyroku uznano P. J. za winnego tego, że w okresie od stycznia 2004 r do 24 października 2004 r. w W. będąc funkcjonariuszem Policji zatrudnionym w KRP W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uzyskał z przekroczeniem uprawnień i bezpodstawnie informacje z systemów informatycznych policji dotyczące A.

D., a następnie w zamian za ich przekazanie nieuprawnionej osobie – A. B. przyjął korzyść majątkową w kwocie 300 zł, przy czym działanie to narażało na szkodę prawnie chroniony interes prywatny A. D., tj. czynu z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności.W pozostałym zakresie wyrok utrzymano w mocy.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł Prokurator Prokuratury Okręgowej w W., zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu rażące naruszenie prawa tj. obrazę art. 231 § 4 kk, polegające na przyjęciu przez Sąd odwoławczy, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., co zdaniem skarżącego, jest sprzeczne z zakazem wyrażonym w dyspozycji art. 231 § 4 k.k.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w W. w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 231 § 4 k.k. „Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228 k.k.” Regulacja ta, określana mianem klauzuli subsydiarności ustawowej” ma zastosowanie w przypadku zbiegu przepisu art. 231 § 2 k.k. oraz art. 228 k.k. Ustawodawca wyszedł, bowiem z założenia, że każdy przypadek przyjęcia przez funkcjonariusza publicznego korzyści majątkowej lub osobistej (albo obietnicy takiej korzyści), w związku z pełnioną funkcją publiczną, stanowi niedopełnienie obowiązku (przekroczenie uprawnień), które ma charakter działania na szkodę interesu publicznego (lub prywatnego), o ile popełnione jest w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Ten konieczny zbieg przepisów został w sposób wyraźny usunięty przez nakaz pominięcia w takim przypadku kwalifikacji prawnej z art. 231 § 2 k.k.Zastosowanie klauzuli subsydiarności z art. 231 § 4 k.k. następuje jednak tylko wówczas, gdy to ten sam czyn realizuje jednocześnie znamiona art. 228 k.k. oraz 231 § 2 k.k. W sprawie, której dotyczyła kasacja, Sąd Okręgowy, zmieniając wyrok Sądu I instancji, uznał P. J. winnym jednego przestępstwa, które miało polegać na tym, że „działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uzyskał z przekroczeniem uprawnień, informacje z systemów informatycznych policji dotyczących A.

D., a następnie w zamian za ich przekazanie nieuprawnionej osobie – A. B., przyjął korzyść majątkową w kwocie 300 zł, przy czym działanie to narażało na szkodę prawnie chroniony interes A. D.” Tak opisaną aktywność P. J. Sąd zakwalifikował jako jedno przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Analiza opisu przestępstwa przypisanego P. J. nie pozostawia wątpliwości, że składa się ono z dwóch odrębnych czynów: uzyskania informacji z systemów informatycznych policji, a następnie późniejszego przyjęcia korzyści majątkowej za przekazanie uzyskanych w ten sposób informacji nieuprawnionej osobie.

Sąd nie przyjął jednak w opisie czynu, że sprawca działał z góry powziętym zamiarem, co uzasadniałoby spięcie tych dwóch odrębnych zachowań klamrą czynu ciągłego z art. 12 k.k. (choć w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że taki właśnie zamiar towarzyszył sprawcy). W tej sytuacji potraktowanie przez Sąd odwoławczy tych dwóch odrębnych czynów jako jednego przestępstwa, nie znajdowało podstaw w obowiązującym kodeksie karnym. Nie zmienia to jednak faktu, że przypisane ostatecznie skazanemu w wyroku Sądu II instancji przestępstwo składa się z dwóch różnych czynów, wykonanych w określonej sekwencji czasowej.

Pierwszy z tych czynów realizuje wyłącznie znamiona typu czynu zabronionego z art. 231 § 2 k.k., drugi zaś znamiona typu czynu zabronionego z art. 228 § 1 k.k. (według kwalifikacji prawnej przyjętej przez Sąd) oraz art. 231 § 2 k.k. Tylko w przypadku tego drugiego czynu spełnione są przesłanki z art. 231 § 4 k.k., bowiem ten sam fragment zachowania przypisanego sprawcy realizował znamiona obu przepisów objętych klauzulą subsydiarności z art. 231 § 4 k.k.Należy mieć na uwadze, że wspomniana klauzula subsydiarności z art. 231 § 4 k.k. jest jedną z reguł kolizyjnych służących redukcji wielości możliwych do zastosowania kwalifikacji prawnych, co wynika z przyjętego w polskim kodeksie karnym modelu zbiegu przepisów.

Wszystkie te reguły, mające zarówno charakter ustawowy jak i doktrynalny, służą zapewnieniu jak najbardziej adekwatnej oceny prawnej zachowań przypisanych sprawcy, w sposób najwierniejszy oddającej elementy mające znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości tych zachowań oraz dla innych zasad i dyrektyw związanych z wymiarem kary. Ów cel stosowania reguł wyłączania wielości ocen w prawie karnym musi rzutować na interpretację przepisów ustawowych, które reguły takie wyrażają. Dotyczy to, w szczególności art. 231 § 4 k.k. Przyjęcie, że ma on zastosowanie nawet w przypadku, gdy nie jest zrealizowany warunek tożsamości zachowania spełniającego znamiona typów czynów zabronionych objętych klauzulą subsydiarności (a więc art. 228 k.k. oraz 231 § 2 k.k.) prowadziłoby do braku adekwatności kwalifikacji prawnej w stosunku do czynów przypisanych sprawcy.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, czyn polegający na bezprawnym uzyskaniu informacji z systemów informatycznych Policji, któremu towarzyszyła chęć uzyskania korzyści majątkowej, godził w dobro prawne, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowej oraz dobro indywidualne osoby, której informacje dotyczyły. Pominięcie w tym wypadku kwalifikacji prawnej z art. 231 § 2 k.k. dlatego, że kolejny czyn przypisany skazanemu, a polegający na przyjęciu korzyści majątkowej w zamian za przekazanie tych informacji nieuprawnionej osobie, Sąd zakwalifikował z art. 228 § 1 k.k., skutkowałoby brakiem w owej kwalifikacji istotnych elementów mających znaczenie dla oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz ustalenia kręgu osób pokrzywdzonych przestępstwem.

W tym stanie rzeczy, uznając że zarzuty podniesione w kasacji prokuratora są niezasadne, należało orzec jak w sentencji.