Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 213/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order for child support obligation when only a fine is imposed.

Numero d'incarto II KK 213/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's order requiring the defendant to support his children after finding a legal error. The defendant was convicted of a crime punishable only by a fine, yet the lower court incorrectly applied a provision allowing child support obligations. The court ruled that such obligations are legally incompatible with a sentence of a fine alone, necessitating the removal of this specific order.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 34 § 3 k.k.; Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.: When a criminal sentence consists solely of a fine, the court cannot order the defendant to fulfill the child support obligation defined in Art. 72 § 1 pkt 3 k.k., as this provision is inapplicable to fines.

Parole chiave

Generato dall'IA
child support obligation criminal fine probationary measures statutory incompatibility Supreme Court cassation support of children legal error correction obbligazioni alimentari

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 34 § 3 k.k.
Nadto, na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw.
Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K.
Art. 34 § 2 k.k.
Orzeczenie wszak na podstawie art. 34 § 2 k.k. - w związku z wymierzeniem kary ograniczenia wolności - obowiązków, o których mowa w art.
Art. 39 pkt 7 k.k.
stanowi bowiem, że wymierzając karę ograniczenia wolności sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. lub obowiązki, o których mowa w art.
Art. 86 § 3 k.k.
(podobnie jak to jest na gruncie art. 86 § 3 k.k.).Trafnie podnosi już jednak skarżący, że Sąd Rejonowy nie był uprawniony do zobowiązania oskarżonego na podstawie art.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 34 § 3 k.k
Nadto, na podstawie art. 34 § 3 k.k.
art. 72 § 1 pkt 3 k.k
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K.
art. 34 § 2 k.k
Orzeczenie wszak na podstawie art. 34 § 2 k.k.
art. 86 § 3 k.k
(podobnie jak to jest na gruncie art. 86 § 3 k.k.).Trafnie podnosi już jednak skarżący, że Sąd Rejonowy nie był uprawniony do zobowiązania oskarżonego na podstawie art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 213/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Siuchniński‎SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie D. L.skazanego z art. 209 § 1 i 1a k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 czerwca 2021 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt III K (…) uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w zakresie zobowiązania oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M. L.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W., wyrokiem nakazowym z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt III K (…), uznał oskarżonego D.L. za winnego przestępstwa z art. 209 § 1 i 1a k.k., za co wymierzył mu karę grzywny 100 stawek dziennych po 15 zł każda. Nadto, na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M. L., a także orzekł o kosztach sądowych.Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia z dniem 26 października 2019 r.Z kasacją od prawomocnego wyroku nakazowego wystąpił Prokurator Generalny, zaskarżając go na korzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczonego obowiązku probacyjnego, określonego w art. 72 § 1 pkt 3 k.k., w postaci wykonywania ciążącego na oskarżonym obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M.

L. Skarżący zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., polegające na orzeczeniu na podstawie tych przepisów wobec oskarżonego za przypisany mu czyn z art. 209 § 1 i 1a k.k. środka probacyjnego w postaci wykonywania ciążącego na oskarżonym obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M. L., podczas gdy orzeczenie tego środka probacyjnego w przypadku skazania na karę samoistnej grzywny nie było możliwe.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części, to jest co do orzeczonego środka probacyjnego w postaci zobowiązania oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M.

L.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła być uwzględniona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., choć nietrafnie jej autor określa zobowiązanie oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów mianem obowiązku probacyjnego. Orzeczenie wszak na podstawie art. 34 § 2 k.k. - w związku z wymierzeniem kary ograniczenia wolności - obowiązków, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k., nie czyni z nich obowiązków o charakterze probacyjnym.

Te ostatnie związane są przecież ze stosowaniem środków związanych z poddaniem sprawcy próbie (rozdział VIII k.k.). Ustawodawca w art. 34 § 3 k.k. odwołuje się jedynie do katalogu obowiązków z art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k. (podobnie jak to jest na gruncie art. 86 § 3 k.k.).Trafnie podnosi już jednak skarżący, że Sąd Rejonowy nie był uprawniony do zobowiązania oskarżonego na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M. L. Przepis art. 34 § 3 k.k. stanowi bowiem, że wymierzając karę ograniczenia wolności sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. lub obowiązki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 2-7a k.k. W oczywisty sposób przepis art. 34 § 3 k.k. nie przewiduje więc możliwości zobowiązania do wykonywania ciążącego na oskarżonym obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby, o jakim mowa w art. 72 § 1 pkt 3 k.k., w wypadku skazania na karę samoistnej grzywny.Postępując odmiennie Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa, które rzutowało wręcz na treść wyroku.

Z tego powodu Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy w zakresie zobowiązania oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie synów K. i M. L., bez rozstrzygnięcia następczego, dochodząc do przekonania, że jest to wystarczające do wyeliminowania stwierdzonego naruszenia prawa.Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.