Supreme Court dismisses appeal against mandatory child support order imposed alongside an absolute fine for habitual evasion of alimony.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially quashed a district court's judgment that imposed a mandatory child support obligation alongside an absolute fine for habitual evasion of alimony. The General Prosecutor argued this violated criminal law provisions because absolute fines do not legally permit the imposition of such support duties. The Court agreed, ruling that support obligations under Article 72 of the Criminal Code can only be ordered when a restriction of liberty or a suspended fine is pronounced, making the lower court's decision legally flawed.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 209 § 1 k.k.; Art. 500 § 1 k.p.k.; Art. 36 § 2 k.k.; Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.: Support obligations under Article 72 of the Criminal Code may be imposed only when a sentence of restriction of liberty or a suspended fine is pronounced, not when an absolute fine is imposed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 213/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Kazimierz KlugiewiczSSN Andrzej StępkaProtokolant Ewa Oziębła w sprawie A. W.skazanego z art. 209 § 1 kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 22 sierpnia 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyśćod wyroku Sądu Rejonowego w P.z dnia 25 kwietnia 2012 r., 1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w P., wyrokiem nakazowym z dnia 25 kwietnia 2012 r., uznał A. W. za winnego przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i skazał go na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. W punkcie II części dyspozytywnej wyroku, sąd na podstawie art. 36 § 2 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna A. A. W.Wobec braku sprzeciwu stron wyrok nakazowy uprawomocnił się z dniem 2 czerwca 2012 r.Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżył wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia w punkcie II o zobowiązaniu oskarżonego do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna A. A. W. Kasacja ta wniesiona została na korzyść skazanego. Prokurator Generalny zarzucił wyrokowi nakazowemu Sądu Rejonowego w P. rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, to jest art. 36 § 2 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. poprzez zobowiązanie A. W. w punkcie II rozstrzygnięcia, na podstawie przywołanych przepisów, do wykonania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletniego syna mimo, iż wobec wymienionego orzeczono jedynie karę grzywny o charakterze bezwzględnym, nie zaś karę ograniczenia wolności bądź grzywny z warunkowym zawieszeniem, której wymierzenie skutkowałoby możliwością orzeczenia wobec skazanego obowiązków wymienionych w art. 72 k.k.Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co w związku z treścią art. 535 § 5 k.p.k. pozwala na jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu.
Przepis art. 209 § 1 k.k. stanowi, że za przestępstwo uporczywego uchylania się od alimentacji wymierzyć można karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Z kolei przepis art. 500 § 1 k.p.k. przewiduje możliwość wydania wyroku nakazowego w sprawach o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, gdy sąd na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału uzna, że wystarczające jest orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny. Sąd Rejonowy uznał, że karą współmierną w odniesieniu do przypisanego A.W. czynu jest kara grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy czym ustalił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.
Dokonując takiego wyboru rodzaju kary, Sąd nie miał możliwości orzec wobec skazanego obowiązku z art. 72 k.k., takie obowiązki bowiem orzec można jedynie w razie wymierzenia kary ograniczenia wolności – art. 36 § 2 k.k. albo wtedy, gdy orzeczono o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Obowiązki z art. 72 k.k. mają bowiem przede wszystkim charakter probacyjny, związane są z poddaniem sprawcy próbie. W sprawie A. W. orzeczona została grzywna o charakterze bezwzględnym, a więc brak było ustawowych możliwości orzeczenia obowiązku z art. 72 § 1 pkt 3 k.k., możliwości takiej nie stwarzał zwłaszcza powołany w zaskarżonym wyroku przepis art. 36 § 2 k.k. Doszło zatem do bezpodstawnego nałożenia na A.
W. obowiązku z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. Uchybienie to ma charakter rażący, chociaż miało jedynie charakter potwierdzający rzeczywisty obowiązek skazanego i nie rodziło dla niego żadnych dodatkowych konsekwencji. Wobec wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego i potwierdzenia istnienia opisanego w niej uchybienia, konieczne stało się jednak uchylenie punktu II wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w P. Orzeczenie Sądu Najwyższego ogranicza się przy tym do wyeliminowania wadliwego rozstrzygnięcia, brak podstaw w tym przypadku do wydawania dodatkowo orzeczenia następczego.