Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 21/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for repeating procedural errors already addressed in lower court judgments.

Numero d'incarto II KK 21/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower courts failed to exclude a police officer from testimony, but the Court found this error did not affect the trial's outcome. The Court ruled that the officer's actions prior to the exclusion were valid and that the cassation merely repeated arguments already rejected in the appeal stage.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 48 § 2 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when it repeats arguments already rejected in the appeal stage, even if it claims a procedural exclusion occurred, provided the court correctly determined that pre-exclusion actions remain valid.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless cassation procedural exclusion of witness validity of pre-exclusion acts repetition of appeal arguments cassation as extraordinary remedy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.
Art. 48 § 2 k.p.k.
podlegała wyłączeniu od przeprowadzonych czynności przedstawienia postanowienia o zmianie zarzutów i przesłuchania podejrzanego, to jednak czynności dokonane przez osobę podlegającą w takiej sytuacji wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tego powodu – stosownie do art. 48 § 2 k.p.k.
Art. 519 k.p.k.
To zaś czyni trafnym wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację przekonanie prokuratora, że zarzut kasacyjny skierowany jest – wbrew przepisowi art. 519 k.p.k. – pod adresem wyroku Sądu I instancji.
§ 14 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
§ 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.
art. 244 k.k
O.‎skazanego z art. 244 k.k.‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 30 czerwca 2014 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego ‎z dnia 22 stycznia 2014 r., p o s t a n o w i ł:
art. 278 § 1 k.k
został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 278 § 1 k.k.
art. 42 k.p.k
art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k
oraz art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k., a także – z ostrożności procesowej – rażącą niewspółmierność kary.
art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k
O., zarzucając naruszenie art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KK 176/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KK 176/14, LEX nr 1483957).
III KK 176/14
Supreme Court dismissed appeal as obviously unfounded due to lack of serious legal error affecting verdict. Appeal rejected for being a mere transformation of lower court appeal arguments.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 21/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 lutego 2015 r.,‎sprawy P. O.‎skazanego z art. 244 k.k.‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 30 czerwca 2014 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego ‎z dnia 22 stycznia 2014 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. S. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) - w tym 23 % podatku VAT - tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji z urzędu na korzyść skazanego;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 stycznia 2014 r., P. O. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 278 § 1 k.k. Ponadto, powołanym wyrokiem Sąd Rejonowy uznał oskarżonego P. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 244 k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności.Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego P. O., zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w części dotyczącej skazania za czyn z art. 244 k.k. i zarzucając obrazę art. 4, 5, 7, 47 § 1 w zw. z art. 42 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k., a także – z ostrożności procesowej – rażącą niewspółmierność kary.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 30 czerwca 2014 roku, wyrok Sądu Rejonowego w zaskarżonej części utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca 2014 roku wniósł obrońca skazanego P. O., zarzucając naruszenie art. 40 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 47 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego oraz o uniewinnienie P. O. od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego P. O. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.

Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.

To ogólne przypomnienie zasad i granic postępowania kasacyjnego stało się niezbędne wobec zarzutu podniesionego w wywiedzionej przez obrońcę skazanego P. O. kasacji i treści jej uzasadnienia, w których powielono – pod nieco zmodyfikowaną postacią – zarzut zawarty w apelacji. Taki zabieg budzi zdziwienie o tyle, że – jak wynika z uzasadnienia apelacji – obrońca wskazując na naruszenie przepisów art. 47 § 1 k.p.k. oraz art. 42 k.p.k. miał świadomość, że „tego rodzaju naruszenie zasad procedury karnej nie jest bezwzględną przesłanką uchylenia wyroku, określoną w art. 439 k.p.k.” Obecnie natomiast obrońca skazanego twierdzi, że to samo uchybienie stanowi zaistnienie przesłanki wyłączenia z mocy prawa mającej charakter bezwzględny (s. 5 kasacji).

To zaś czyni trafnym wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację przekonanie prokuratora, że zarzut kasacyjny skierowany jest – wbrew przepisowi art. 519 k.p.k. – pod adresem wyroku Sądu I instancji. Postępowanie kasacyjne nie stanowi natomiast ani trzeciej instancji ani nie oznacza ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już prawomocnym wyrokiem. Kasacja jest bowiem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, mającym na celu zbadanie zarzutów skierowanych pod adresem sądu odwoławczego, sprowadzających się do zakwestionowania sposobu jego postępowania i zakresu przeprowadzonej przez niego kontroli instancyjnej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2014 r., III KK 176/14, LEX nr 1483957).

Odnosząc się bardziej szczegółowo do zarzutu obrońcy skazanego wskazać należy, że zarówno Sądowi I instancji, jak i Sądowi odwoławczemu nie umknęła kwestia uchybienia, do jakiego doszło w niniejszej sprawie na etapie postępowania przygotowawczego. W tym zakresie procedujące w sprawie Sądy trafnie uznały, że przesłuchanie w dniu 18 marca 2010 r. w charakterze świadka funkcjonariusza Policji – A. G. na okoliczności prowadzenia przez P. O. pojazdu bez wymaganych uprawnień (k. 48), a następnie wykonywanie przez ww. w dniu 27 kwietnia 2010 r. czynności w postępowaniu przygotowawczym w postaci ogłoszenia postanowienia o zmianie zarzutów oraz przesłuchania w charakterze podejrzanego P. O. (k. 66–67) nie miało żadnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku.O ile bowiem w zaistniałej sytuacji świadek A.

G. podlegała wyłączeniu od przeprowadzonych czynności przedstawienia postanowienia o zmianie zarzutów i przesłuchania podejrzanego, to jednak czynności dokonane przez osobę podlegającą w takiej sytuacji wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tego powodu – stosownie do art. 48 § 2 k.p.k. – bezskuteczne. W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzut obrońcy skazanego za bezzasadny w stopniu oczywistym, przy czym zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 14 ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.

Dz. U. z 2013 r., poz. 461).