Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 206/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for procedural violation regarding trial in detention center without showing intent to attend.

Numero d'incarto II KK 206/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense lawyer against the Second Instance Court's reduced sentence. The defense argued that the defendant was prevented from attending a trial held in a detention center, violating his right to defense under Article 374 of the Code of Criminal Procedure. The court found no evidence that the defendant intended to attend the trial and held that the trial conducted in his absence did not constitute a material procedural violation warranting the appeal's success.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 374 k.p.k.; Art. 376 § 2 k.p.k.: A trial conducted in the absence of an accused who failed to appear without justification does not violate the right to defense if the accused had no intent to attend and the court properly notified them of the trial date and location.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural violation right to defense detention center trial accused absence cassation appeal notification of trial material procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 206/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lipca 2015 r., sprawy T.
art. 18 § 3 k.k.
skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw.
art. 279 § 1 k.k.
z art. 279 § 1 k.k. i in.
art. 19 § 2 k.k.
art. 438 pkt 2 k.p.k.
Nadto obrońca, na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, tj.
art. 374 k.p.k.
art. 374 k.p.k., a contrario, polegającego na tym, iż T.
art. 404 § 2 k.p.k.
Sąd postanowił, na podstawie art. 404 § 2 k.p.k. prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu oraz na podstawie art.
art. 376 § 2 k.p.k.
prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu oraz na podstawie art. 376 § 2 k.p.k. prowadzić ją pod nieobecność pozostałych oskarżonych, w tym T.
art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.
art. 523 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k.
art. 526 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 206/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lipca 2015 r., sprawy T. W. skazanego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 3 marca 2014 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego T. W. U Z A S A D N I E N I EJako jeden we współoskarżonych w sprawie II K …/13, T. W. wyrokiem z dnia 3 marca 2014 r., został uznany przez Sąd Rejonowy w T. winnym popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, za orzeczono wobec niego karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.We wniesionej apelacji obrońca podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej bezwzględnej kary pozbawienia wolności twierdząc, że prawidłowa ocena zachowania oskarżonego, a więc złożenie przez niego obszernych wyjaśnień, przyznanie się do popełnienia zarzucanych mu czynów, popełnienie większości z nich w formie stadialnej pomocnictwa (Sąd mógł na podstawie art. 19 § 2 k.k. zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary), ujawnienie przez niego istotnych okoliczności dotyczących popełnionych czynów, a także okoliczności popełnionych przestępstw m.in. przez J.

U. i S. Z., powinny skutkować zastosowaniem przez Sąd nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzeniem jej z warunkowym zawieszeniem wykonania. Nadto obrońca, na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, tj. art. 374 k.p.k., a contrario, polegającego na tym, iż T. W. uniemożliwione zostało wejście na rozprawę w dniu 25 lutego 2014 r. w Areszcie Śledczym w […], pomimo pouczenia go o prawie do uczestniczenia w niej na wcześniejszym terminie rozprawy.W następstwie tych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy oskarżonego T.

W., zmienił zaskarżone orzeczenie i orzekł wobec oskarżonego karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W kasacji obrońca skazanego, na podstawie art. 523 oraz 526 § 1 k.p.k., wyrokowi Sądu Okręgowego zarzucił „rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 175 k.p.k. oraz art. 374 k.p.k. a contrario poprzez uniemożliwienie oskarżonemu T. W. wzięcie udziału w rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r., która odbyła się w Areszcie Śledczym, a tym samym pozbawiono go możliwości składania wyjaśnień co do każdego przeprowadzonego dowodu, co gwarantuje oskarżonemu polski proces karny, rażące naruszenie przepisu art. 7 k.p.k., tzn. poprzez uniemożliwienie złożenia wyjaśnień przez oskarżonego organ orzekający nie oparł wyroku na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów (brak końcowych wyjaśnień oskarżonego, które chciał złożyć w dniu 14 lutego 2014 r.).

Wyżej wymienione braki powodują, iż Sąd wydal orzeczenie opierając się na niepełnym materiale dowodowym, a prawa oskarżonego zostały rażąco naruszone.” W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazanego i „przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.”W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k.

Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, bądź zaistnienia bezwzględnej przyczyny uchylenia orzeczenia przewidzianej w art. 439 § 1 k.p.k.Z analizy akt sprawy wynika, iż T. W. na rozprawie głównej przed Sądem Rejonowym w T. w dniu 10 czerwca 2013 r. został pouczony o treści art. 175 k.p.k., wyjaśnił, iż odpis aktu oskarżenia otrzymał, treść zarzutu i pouczenia zrozumiał, przyznał się do dokonania zarzucanych mu czynów, ale odmówił składania wyjaśnień.

Z uwagi na odmowę złożenia wyjaśnień przez oskarżonego Sąd na podstawie art. 389 § 1 k.p.k. odczytał jego wyjaśnienia z k. 62 - 68, k. 103, k. 108 - 111, k. 129-130, k. 814-817, k. 922-925. Po ich odczytaniu oskarżony oświadczył, iż podtrzymuje treść odczytanych mu wyjaśnień i nie chce odpowiadać na żadne pytania (k. 1154v-1155, tom VI).Na kolejne terminy rozpraw oskarżony T. W. nie stawiał się, ale każdorazowo Sąd powiadamiał go o następnym terminie rozpoznania sprawy. W dniu 7 lutego 2014 r. oskarżony stawił się na rozprawę (k. 1501, tom VIII).

Z uwagi na niestawiennictwo współoskarżonego w sprawie J. U., który nie został doprowadzony z Aresztu Śledczego z uwagi na zły stan zdrowia, Sąd odroczył rozprawę do dnia 25 lutego 2014 r., godz. 9.00, sala rozpraw Aresztu Śledczego w […]. Oskarżeni obecni na rozprawie, w tym T. W., zostali o terminie i miejscu kolejnej rozprawy powiadomieni i nie wnosili o wysłanie wezwania. Pouczono ich także o skutkach niestawiennictwa (k. 1501v, tom VIII).W dniu 25 lutego 2014 r. rozprawa w sprawie II K …/13 odbyła się w sali rozpraw (posiedzeń) Aresztu Śledczego.

Na rozprawę został doprowadzony z Aresztu Śledczego oskarżony J. U., nie stawili się natomiast pozostali oskarżeni, w tym T. W. Sąd postanowił, na podstawie art. 404 § 2 k.p.k. prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu oraz na podstawie art. 376 § 2 k.p.k. prowadzić ją pod nieobecność pozostałych oskarżonych, w tym T. W., którzy złożyli wyjaśnienia w sprawie i zawiadomieni o terminie odroczonej rozprawy nie stawili się na nią bez usprawiedliwienia (k. 1522-1522v, tom VIII).Mając powyższe na uwadze nie sposób zgodzić się z argumentami zawartymi w kasacji obrońcy skazanego T.

W. Sąd w żaden sposób nie naruszył zasad procedowania. Każdorazowo skazany T. W. był zawiadamiany o kolejnych terminach rozpraw ustnie, o ile brał w nich udział, a w sytuacji jego nieobecności na rozprawie, powiadamiany był przez Sąd wezwaniem. Nadto wskazać należy, iż o możliwości udziału m.in. skazanego T. W. w rozprawie na terenie Aresztu Śledczego zostały poinformowane władze Aresztu, którym przekazano dane osobowe skazanego i poinformowano administrację o możliwości jego stawiennictwa oraz konieczności wpuszczenia go na salę posiedzeń (k.1511-1512, tom VIII).Zauważyć również należy, że kwestia podnoszona w kasacji była przedmiotem zarzutu apelacyjnego, do którego Sąd odwoławczy odniósł się na stronie 23 uzasadnienia swojego orzeczenia.

Okoliczność ta nie stanowiłaby przeszkody uniemożliwiającej ponowienie tego zarzutu w kasacji, wszak w grę wchodziłoby nie „zwykłe” naruszenie procedury, lecz bezwzględny powód uchylenia orzeczenia, przewidziany w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., który brany jest pod uwagę z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Rzecz jednak w tym, że owo kwalifikowane naruszenie prawa musi mieć charakter rzeczywisty. Tymczasem skarżący nie wykazał, a nawet nie próbował wykazać, że skazany rzeczywiście miał zamiar wzięcia udziału w rozprawie przeprowadzanej w Areszcie Śledczym, lecz realizacje tego zamiaru mu uniemożliwiono, np. poprzez niewpuszczenie go do Aresztu.

Skorzystanie przez Sąd pierwszej instancji z instytucji przewidzianej w art. 376 § 2 k.p.k. nie stanowiło w świetle powyższych okoliczności naruszenia prawa procesowego, w szczególności nie naruszało prawa oskarżonego do obrony oraz uczestniczenia w rozprawie.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.