Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 205/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal on defense rights, ruling client's absence did not violate mandatory defense participation rules.

Numero d'incarto II KK 205/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defendant argued that his absence from the appeal hearing violated mandatory defense participation rules because he was hiding and could not contact his lawyer. The court ruled that the defendant's absence did not deprive him of his right to defense, as his lawyer had full access to case materials and could act independently.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 79 § 3 k.p.k.; Art. 80 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.: The absence of the accused from a hearing does not constitute a violation of the right to defense if the defense lawyer has full access to materials and can act independently.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory defense participation accused absence from hearing right to defense defense lawyer independence cassation appeal dismissal corruzione reati contro i doveri d'ufficio e professionali infrazione commessa nell'azienda

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 79 § 3 k.p.k.
istota koniecznego udziału obrońcy oskarżonego w rozprawie (art. 79 § 3 k.p.k. oraz art.
Art. 80 k.p.k.
Art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.
obrazy art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw.
Art. 4 k.p.k.
Sąd wymierzył oskarżonemu 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.W osobistej apelacji K.J., na podstawie art. 427 § 2 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art.
Art. 366 § 1 k.p.k.
i art. 366 § 1 k.p.k. polegającą na błędnej i dowolnej ocenie istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, tj.
Art. 410 k.p.k.
Art. 427 § 2 k.p.k.
Sąd wymierzył oskarżonemu 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.W osobistej apelacji K.J., na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art.
Art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.
i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji:„I.
Art. 33 § 2 k.k.
Na podstawie art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.W osobistej apelacji K.J., na podstawie art.
Art. 118 § 1 k.k.
i za to na podstawie art. 118 § 1 k.k. w zw.
Art. 18 § 1 k.k.
czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw.
Art. 229 § 3 k.k.
z art. 229 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego […] w W.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 205/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2018 r., sprawy K.J.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KK 190/07, OSNKW 2008, z. 2, poz. 19
(wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2008 r., V KK 190/07, OSNKW 2008, z. 2, poz. 19).
V KK 190/07
Supreme Court quashes appeal verdict for defense rights violation and clerical error correction.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 205/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 czerwca 2018 r., sprawy K.J. skazanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego […] w W. z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt VI Ka […]/15 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego […] w W. z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt III K […]/14, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego; UZASADNIENIESąd Rejonowy […] w W. wyrokiem z dnia 1 października 2015 r., w sprawie III K […]/14, uznał m.in. K.J. za winnego tego, że „w dniu 2 maja 2011 r. w m. W., województwo […], będąc właścicielem firmy „[…]" i wykorzystując uzależnienie swojego pracownika P.N., w celu skłonienia go do naruszenia przepisów prawa tj. art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym z 6 września 2001 roku (Dz. U. nr 125 z 2007 roku, poz. 874 z późn. zm.) w zw. z załącznikami nr 1 Ip. 1, nr 2 Ip. 1 polecił mu udzielenie korzyści majątkowej w kwocie 1.000 zł funkcjonariuszowi policji z Komendy […] Policji w W. z Ogniwa II Sekcji Kontroli Ruchu Drogowego sierż.

M.S. podczas kontroli drogowej samochodu marki Mercedes Benz 1117 o nr rej. […] w zamian za odstąpienie od przekazania dokumentów z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie nałożenia kary pieniężnej za brak w chwili kontroli wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, w efekcie czego P.N. wręczył korzyść majątkową w wyżej opisanej kwocie 1.000 zł”, tj. czynu z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 118 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lat próby.

Na podstawie art. 33 § 2 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.W osobistej apelacji K.J., na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji:„I. rażącą i mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:

1) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. polegającą na błędnej i dowolnej ocenie istotnych okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, tj. wyjaśnień samego oskarżonego, który zaprzeczał aby nakłaniał, polecał P.N. do wręczenia funkcjonariuszowi Policji kwoty w wysokości 1.000,00 zł;2) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegającą na sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie dowodów, która skutkowała przyjęciem wadliwych ustaleń w zakresie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, zasadniczo odmiennych od ustaleń poczynionych w tym względzie w toku postępowania przygotowawczego, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia szeregu okoliczności o fundamentalnym znaczeniu dla prawidłowego rozstrzygnięcia w tej sprawie, w szczególności Sąd I Instancji zaniechał prób wyjaśnienia przyczyn zmiany treści wyjaśnień przez P.N., które stanowiły podstawę do przypisania winy K.J.;3) art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającą na braku prawidłowego opisu przypisanego czynu zabronionego, a zwłaszcza nieokreśleniu czynności sprawczych (wykonawczych) podjętych przez tego oskarżonego, któremu zarzucono działanie w ramach sprawstwa polecającego;II. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i stanowiący jego podstawę, a wyrażający się w przyjęciu, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania oskarżonego K.J. za winnego tego, że działając - jako sprawca polecający - nakłaniał podległego mu pracownika do wręczenia korzyści majątkowej funkcjonariuszowi Policji, w sytuacji, w której ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby spełniona została przesłanka w postaci wydania polecenia sprawcy wykonawczemu wręczenia korzyści majątkowej.”W następstwie tych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnienie go od popełnienia przypisanego mu czynu zakwalifikowanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. Po rozpoznaniu wniesionych apelacji, w tym apelacji oskarżonego K.J., Sąd Okręgowy […] w W. wyrokiem z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt VI Ka […]/15, zaskarżone orzeczenie w odniesieniu do oskarżonego K.J. zmienił w ten sposób, że stosując ustawę Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym na dzień 30.06.2015 r.:1) w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 2 maja 2011 r. w miejscowości W. woj.[…] , będąc właścicielem firmy K.J. - „[…]”, chcąc aby P.N. udzielił korzyści majątkowej funkcjonariuszowi policji z Komendy […] Policji w W. z Ogniwa II Sekcji Kontroli Ruchu Drogowego sierż.

M.S. podczas kontroli drogowej samochodu marki Mercedes Benz 1117 o nr rej. […] w zamian za naruszenie przepisów prawa tj. art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym z 6 września 2001 r. (Dz. U. nr 125 z 2007 r, poz. 874 z późn. zm.) w zw. z załącznikami nr 1 Lp. 1, nr 2 Lp. 1 przez odstąpienie od przekazania dokumentów z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie nałożenia kary pieniężnej za brak w chwili kontroli wypisu z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, nakłaniał swojego pracownika P.N. do udzielenia korzyści majątkowej i kwalifikując ten czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k., na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby.

Na podstawie art. 33 § 2 k.k. w z w. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec niego karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych.We wniesionej na korzyść skazanego kasacji obrońca, zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w części zmieniającej wyrok Sądu pierwszej instancji wobec skazanego K.J. oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach zarzucił „naruszenie art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k. w zw. z art. 450 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez negatywne rozpoznanie trzech wniosków obrońcy oskarżonego o zawieszenie postępowania na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. wobec braku kontaktu obrońcy z oskarżonym, u którego zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy jego stan zdrowia psychicznego pozwala na udział w postępowaniu, od końca grudnia 2016 roku oraz wobec odtworzenia na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 roku pod nieobecność oskarżonego K.J. nagrań z materiałów niejawnych wobec których oskarżony nie mógł zająć stanowiska procesowego.” W konkluzji wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuję.Na wstępie należy zauważyć, że ze względu na wymierzoną skazanemu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz treść art. 523 k.p.k. kasacja mogła być oparta wyłącznie na zarzucie zaistnienia uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., co oznacza, że ewentualne zarzuty o charakterze względnym są niedopuszczalne.Mimo wagi podniesionego przez skarżącego zarzutu, tj. obrazy art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 450 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., kasację należy uznać jako oczywiście bezzasadną.

Odnosząc się do stawianego zarzutu wskazać należy na następujące okoliczności:1.z analizy akt sprawy niewątpliwie wynika, iż w toku postępowania odwoławczego pojawiły się uzasadnione wątpliwości, co do poczytalności oskarżonego. Skutkowało to dopuszczeniem dowodu w postaci opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na okoliczność stanu zdrowia psychicznego skazanego K.J., możliwości rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem w dacie czynu, a także możliwości udziału oskarżonego w postępowaniu w chwili obecnej i prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny (postanowienie k.1358/VII).

Z wniosków końcowych opinii wynikało, iż oskarżony K.J. w czasie dokonywania zarzucanego mu czynu rozumiał jego znaczenie i mógł pokierować swoim postepowaniem. Jednocześnie biegli stwierdzili u niego zespół depresyjny wywołany sytuacyjnie. Zdaniem biegłych, w obecnym stanie zdrowia psychicznego skazany mógł brać udział w postępowaniu sądowym i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny (opinia k.1447-1449/VIII). Opinia ta nie była przez żadną ze stron kwestionowana, a ponieważ była pełna, jasna i nie zachodziły w niej sprzeczności, brak było podstaw do wezwania na rozprawę opiniujących w sprawie biegłych czy powołaniu innych.

Okoliczność, że biegli w sprawie II AKa […]/16 prowadzonej przed Sądem Apelacyjnym w L. uznali, iż istnieje konieczność obserwacji skazanego K.J. w szpitalu psychiatrycznym, celem sporządzenia miarodajnej opinii psychiatrycznej, nie poważa opinii wydanej w rozpoznawanej sprawie; 2.z treści art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. wynika, że bezwzględny powód uchylenia orzeczenia zachodzi wówczas, gdy oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 80 k.p.k. lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy; nawet przy przyjęciu, że w sprawie zaistniały przesłanki do obrony obligatoryjnej ze względu na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w wymienionym wyżej przepisie; oskarżony miał bowiem obrońcę w toku całego postępowania odwoławczego i obrońca ten brał udział w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy, w szczególności w rozprawie odwoławczej;3. istota koniecznego udziału obrońcy oskarżonego w rozprawie (art. 79 § 3 k.p.k. oraz art. 80 k.p.k.) sprowadza się do stworzenia oskarżonemu warunków do realizacji pełnego - zarówno formalnego, jak i materialnego - prawa do obrony.

Prawo to jest zachowane tylko wówczas, gdy w czasie rozprawy obrońca oskarżonego ma realną i pełną możliwość podejmowania w interesie oskarżonego wszystkich możliwych i koniecznych czynności oraz składania oświadczeń. Sytuację, w której okoliczności konkretnej sprawy wskazują, że w określonym fragmencie rozprawy obrońca oskarżonego nie mógł przedsięwziąć działań korzystnych dla oskarżonego, uznać należy za równoważną z tą, w której oskarżony nie ma obrońcy w procesie karnym albo obrońca nie bierze udziału w czynności, w której jego udział jest obowiązkowy - art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2008 r., V KK 190/07, OSNKW 2008, z. 2, poz. 19).

W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Obrońca skazanego znając całość materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym treść rozmów telefonicznych, czy wyjaśnień skazanego K.J., mógł skutecznie podejmować działania obrończe na etapie postępowania apelacyjnego, pomimo braku kontaktu ze skazanym (z akt sprawy wynika, iż skazany ukrywał się i jest poszukiwany listem gończym w sprawie II K […]/16 prowadzonej przez Sąd Apelacyjny w L.). Udział oskarżonego w rozprawie odwoławczej nie był obowiązkowy, a zaniechanie uczestniczenia w czynnościach sądowych może być również postrzegane jako przejaw realizacji przez skazanego prawa do obrony (nie istnieje obowiązek podejmowania obrony aktywnej).

Brak kontaktu ze skazanym mógł stanowić dla obrońcy trudność w realizacji jego obowiązku, która jednak nie mieści się w dyspozycji art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., na co trafnie zwracano uwagę w uzasadnieniach orzeczeń odmawiających zawieszenia postępowania.Mając na uwadze przedstawione względy, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. ał