Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 203/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed traffic death appeal, upholding lower court's evidence assessment and compensation award.

Numero d'incarto II KK 203/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims regarding procedural violations and evidence evaluation. The defense argued that the appellate court improperly altered the verdict to the defendant's detriment and failed to control evidence correctly, while the prosecution maintained the conviction for negligent traffic offense was legally sound. The court ruled that the appellate court properly assessed the evidence, including expert opinions, and that the specific compensation award did not constitute a prohibited aggravation of the defendant's situation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 177 § 2 k.k.; Art. 434 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may uphold a lower court's assessment of evidence in traffic offenses even if the compensation award is specified differently, provided the actual amount and nature of the liability remain unchanged, as this does not violate the prohibition against aggravating the defendant's position without a corresponding appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
negligent traffic offense cassation appeal dismissal compensation award validity procedural violation claim evidence assessment review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 177 § 2 k.k.
skazanego z art. 177 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w W.
Art. 46 § 1 k.k.
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;II.na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz W.
Art. 434 § 1 k.p.k.
polegające na zaniechaniu prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, a ponadto na sporządzeniu przez Sąd II instancji lakonicznego uzasadnienia wyroku uniemożliwiającego kontrolę kasacyjną;2.art. 434 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na zaniechaniu prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, a ponadto na sporządzeniu przez Sąd II instancji lakonicznego uzasadnienia wyroku uniemożliwiającego kontrolę kasacyjną;2.art.
art. 177 § 2 k.k
skazanego z art. 177 § 2 k.k.
art. 42 § 1 k.k
i za to na podstawie powołanego przepisu skazany na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego:I.na podstawie art. 42 § 1 k.k.
art. 46 § 1 k.k
środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;II.na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 7 k.p.k
art. 193 § 1 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III KKN 408/97
wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1999 r., III KKN 408/97, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 2006 r., V KK 499/05, OSNKW 10/2006, poz.
V KK 499/05
Supreme Court allows appeal against acquittal by changing crime description to alternative statutory signs without violating prohibition of heavier penalty.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 203/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 lipca 2016 r., sprawy E. K. skazanego z art. 177 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 grudnia 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 kwietnia 2015 r., p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. obciążyć skazanego E. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K …/11, oskarżony E. K. uznany został za winnego tego, że w dniu 3 września 2011 r. w G. województwa […] nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 3 i 16 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc ul. P. samochodem osobowym marki Opel Vectra nr rej. […] nie zachował ostrożności, zjechał na przeciwległy pas ruchu i w wyniku tego manewru doprowadził do zderzenia z nadjeżdżającym samochodem marki Fiat Seicento nr rej. […], którym kierowała A.

B., w następstwie czego nieumyślnie spowodował obrażenia wielonarządowe ciała kierującej samochodem marki Fiat Seicento A. B., skutkujące jej śmiercią, to jest popełnienia przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu skazany na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego:I.na podstawie art. 42 § 1 k.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat;II.na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego na rzecz W.

B. nawiązkę w celu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości 20.000 złotych.Powyższy wyrok zawiera jeszcze rozstrzygnięcia dotyczące wydatków na rzecz oskarżyciela posiłkowego oraz kosztów sądowych.Od wyroku Sądu I instancji apelację wywiódł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości zarzucając:- obrazę przepisów prawa materialnego tj:1. art. 177 § 2 k.k., poprzez uznanie, że czyn E. K. wypełnił znamiona wymienionego przepisu pomimo niewypełnienia przez oskarżonego znamion czynu zabronionego;2. art. 46 § 1 k.k., poprzez jego zastosowanie i zasądzenie „nawiązki w celu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę” tj.

środka nieznanego w art. 46 § 1 k.k. i na rzecz nieuprawnionego podmiotu.- obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść wyroku tj:3. art. 7 k.p.k. poprzez ustalenie, że oskarżony swoim działaniem spowodował u pokrzywdzonej obrażenia ciała skutkujące śmiercią, nieustalenie przyczynienia się A. B. do powstania obrażeń ciała i nieokreślenie wpływu tegoż przyczynienia się na skutek zdarzenia oraz w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. i art. 195 k.p.k. poprzez dopuszczenie jako dowód opinii, które nie mają walorów opinii biegłego;4.

„art. 29 k.p.k.” poprzez orzeczenie nawiązki na rzecz strony zastępczej tj. osoby jedynie wykonującej prawa pokrzywdzonego z powodu jego śmierci;5. art. 5 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 k.p.k., co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a szczególnie tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego;„6. Mając na względzie treść art. 441 § 1 k.p.k. podnoszę także z ostrożności procesowej - mając na względzie ograniczenie granic rozpoznania środka zaskarżenia pochodzącego od obrońcy - zarzut rażącej niewspółmierności kary.”W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego E. K.Na skutek apelacji, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt X Ka …/15, zaskarżony wyrok zmienił jedynie w ten sposób, że sprecyzował, iż orzeczoną w jego pkt IV kwotę zasądza tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanego.

Zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na jego treść, a mianowicie:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na zaniechaniu prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, a ponadto na sporządzeniu przez Sąd II instancji lakonicznego uzasadnienia wyroku uniemożliwiającego kontrolę kasacyjną;2.art. 434 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na zmianie wyroku na niekorzyść oskarżonego, w sytuacji, gdy wniesiono środek odwoławczy tylko na jego korzyść.Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Nietrafny jest zarzut obrazy art. 457 § 3 k.p.k., gdyż Sąd Okręgowy w W. prawidłowo uzasadnił swoje orzeczenie.

Wskazał, iż podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów i trafnie przyjął, że dowody uznane za wiarygodne prowadzą nieodparcie do wniosku, że skazany popełnił przypisane mu przestępstwo. Kasacja w istocie stara się podważyć trafną ocenę dowodów w szczególności ocenę dowodów z opinii biegłych.Wbrew wywodom obrońcy Sąd odwoławczy dokonał prawidłowej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, czego dowodzi treść uzasadnienia wyroku. Sąd Najwyższy w pełni podziela poglądy Sądu odwoławczego w tym zakresie, w związku z czym nie ma powodów do powtarzania zasadnych argumentów Sądu Okręgowego w tym miejscu.

Wystarczy przypomnieć, że w sprawie prawidłowo ustalono, że w dniu 3 września 2011 r. E. K., kierując samochodem Opel Vectra z prędkością 108 km/h w miejscu gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 60 km/h, zjechał na przeciwległy pas ruchu, doprowadzając do czołowego zderzenia z poruszającą się prawidłowo samochodem Fiat Seicento z prędkością 45 km/h pokrzywdzoną, na skutek czego z wyłącznej winy skazanego doszło do śmierci A. B. Prowadzenie pojazdu przez pokrzywdzoną bez zapiętych pasów bezpieczeństwa w tym konkretnym przypadku nie miało żadnego wpływu na przebieg i skutki wypadku.

Czynność sprawcza, stanowiąca znamię czynu z art. 177 § 2 k.k. jest dwuczłonowa. Pierwszy człon polega na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu, zaś drugi na spowodowaniu skutków.Bezzasadny jest również zarzut rażącej obrazy art. 434 § 1 k.p.k., który w czasie wniesienia aktu oskarżenia w sprawie stanowił, że Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy. Omawiany przepis statuuje bezpośredni zakaz pogorszenia sytuacji oskarżonego w sytuacji gdy nie wniesiono środka odwoławczego na jego niekorzyść.W ocenie Sądu Najwyższego w sprawie nie doszło do obrazy art. 434 § 1 k.p.k., albowiem nie została zwiększona dolegliwość dla oskarżonego przez sprecyzowanie nazwy środka kompensacyjnego, bez zmiany zasądzonej na rzecz pokrzywdzonego kwoty (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 czerwca 1999 r., III KKN 408/97, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 6 lipca 2006 r., V KK 499/05, OSNKW 10/2006, poz. 94).Biorąc powyższe rozważania pod uwagę Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną i kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego E. K. eb