Supreme Court vacates summary conviction for insufficient evidence and excessive fine, remanding for full trial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court vacated the summary conviction judgment and remanded the case for a full trial. The defendant argued that the summary procedure was inappropriate due to unresolved doubts about the time of the offense and that the fine exceeded the statutory limit. The court agreed, finding that the evidence did not clearly establish the defendant's guilt during the alleged period and that the fine of 200 daily units violated the maximum allowed in summary proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 500 § 1, 3 k.p.k.; Art. 502 § 1 k.p.k.: Summary proceedings require clear evidence without doubt; if doubts exist regarding the time of the offense or if the fine exceeds the statutory limit, the case must be tried at a main hearing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 203/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Andrzej RyńskiSSN Jarosław MatrasProtokolant Ewa Oziębła w sprawie M. W.skazanego z 284 § 2 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,w dniu 20 sierpnia 2014 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego,od wyroku Sądu Rejonowego w W.z dnia 20 marca 2012 r.
1. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania;
2. obciąża Skarb Państwa wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji. UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w W. z dnia 20 marca 2012 r., M. W. został skazany za czyn z art. 284 § 2 k.k. na karę 200 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a także orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody. Od wyroku tego żadna ze stron nie wniosła sprzeciwu, wobec czego uprawomocnił się on w dniu 6 kwietnia 2012 r. Kasację od tego wyroku na korzyść skazanego wywiódł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego:
1) art. 500 § 1 i 3 k.p.k. polegające na rozpoznaniu sprawy M. W. w postępowaniu nakazowym i wydaniu wyroku skazującego za czyn z art. 284 § 2 k.k., pomimo wynikających z materiału dowodowego wątpliwości co do okoliczności popełnienia przez niego zarzucanego przestępstwa, odnoszących się do okresu jego popełnienia, a tym samym wątpliwości co do możliwości przypisania mu zawinionego w inkryminowanym okresie przestępczego zachowania;
2) art. 502 § 1 k.p.k. polegające na orzeczeniu wobec oskarżonego M. W. w postępowaniu nakazowym kary grzywny przekraczającej przewidzianą w tym przepisie wysokość, tj. powyżej 100 stawek dziennych. Autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego, z uwagi na swoją oczywistą zasadność, podlegała uwzględnieniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. Należy w pełni zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie brak było podstaw do wydania wyroku w trybie nakazowym.
Zgodnie z art. 500 § 1 i 3 k.p.k. możliwość taka istnieje w przypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. W przeciwnym wypadku koniecznym jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej. Niewątpliwie rację ma autor kasacji, że wątpliwości budzi wskazany w zarzucie okres, w jakim M. W. miał dopuścić się przywłaszczenia powierzonego mu mienia. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem niezbicie, że w tym czasie nie był już on związany z pokrzywdzoną firmą, nie wykonywał dla niej żadnych usług, nie było mu w tym czasie również powierzone żadne jej mienie.
Stąd koniecznym było skierowanie sprawy na rozprawę celem wyjaśnienia tych okoliczności, co niestety nie miało miejsca. Sąd właściwy rażąco więc obraził art. 500 § 1 i 3 k.p.k., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem przy zaistniałych wątpliwościach, które powinny być wyjaśnione w toku procesu, zastosowanie trybu nakazowego było wykluczone. Za zasadny należało również uznać drugi z zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z art. 502 § 1 k.p.k. w postępowaniu nakazowym możliwe jest orzeczenie kary grzywny w wymiarze nieprzekraczającym 100 stawek dziennych.
Zaskarżonym wyrokiem nakazowym M. W. wymierzono zaś karę 200 stawek dziennych grzywny. W sprawie doszło zatem do oczywistego i rażącego naruszenia art. 502 § 1 k.p.k., które niewątpliwie miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem wymiar kary przekroczył górną granicę zakreśloną tym przepisem.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd a quo powinien uniknąć uchybień będących przyczyną uwzględnienia kasacji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w świetle uwag zawartych w treści niniejszego uzasadnienia zastosowanie trybu nakazowego jest wyłączone.
Należy przy tym również pamiętać o kierunku przedmiotowej kasacji i związanym z tym zakazem reformationis in peius.O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono po myśli art. 638 k.p.k.