Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues were already resolved by prior precedent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal, ruling that the legal questions raised were not new or unresolved. The appellant argued that Articles 4(7) and 4(8) of the Agricultural Land Law created a right to purchase and transfer ownership, citing divergent case law. However, the Court noted that these specific issues had already been definitively settled by a binding precedent from October 2017, which held that a tenant has no claim to force a sale agreement. Consequently, the Court found no need for further interpretation or clarification of the statutes.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal if the legal issues raised have already been resolved by prior binding precedent, as there is no need for further interpretation or clarification of the statutes.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 458/19 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa w W. o zobowiązanie i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę dokonana wykładni art. 4 ust. 7 i 8 ustawy z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.
Nr 233, poz. 1382; dalej - ustawa zmieniająca), wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Powód powołał się także na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które przedstawił w formie pytań: czy art. 4 ust. 7 ustawy zmieniającej rodzi po stronie dzierżawcy roszczenie wobec Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej - KOWR) o dokonanie czynności przygotowujących do sprzedaży nieruchomości pozostałych po wyłączeniu 30% gruntów z dzierżawy, zgodnie z przepisami ustawy zmieniającej w brzmieniu sprzed 30 kwietnia 2016 r. oraz - po dokonaniu tych czynności - roszczenie o przeniesienie własności nieruchomości? Czy termin wskazywany przez dzierżawcę na podstawie art. 4 ust. 8 ustawy zmieniającej jest wiążący dla KOWR, tj. czy KOWR jest zobowiązany do dokonania czynności przygotowujących do sprzedaży nieruchomości pozostałych po wyłączeniu 30% gruntów z dzierżawy, zgodnie z przepisami ustawy zmieniającej w brzmieniu sprzed 30 kwietnia 2016 r. oraz – po dokonaniu tych czynności – przeniesienia własności nieruchomości w terminie wskazanym przez dzierżawcę zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy zmieniającej? czy wygaśnięcie umowy dzierżawy z dzierżawcą, który dokonał zmiany umowy dzierżawy, o której mowa w art. 4 ust. 5 ustawy zmieniającej jest równoznaczne z wygaśnięciem roszczenia dzierżawcy z art. 4 ust. 7 ustawy zmieniającej.O potrzebie wykładni przepisów prawnych, jako przesłance przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania można mówić wtedy, gdy zastosowanie w odniesieniu do przepisów wskazanych we wniosku uznanych metod wykładni nie prowadzi do ustalenia racjonalnej normy postępowania, której byłyby nośnikiem i nie istnieją też wypowiedzi doktryny i orzecznictwa, w szczególności Sądu Najwyższego, które by tłumaczyły, jaki sens należy nadać budzącym wątpliwości przepisom.
Powód przytoczył liczne orzeczenia sądów powszechnych, z których wynika, że niektóre składy orzekające w art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej nie dostrzegały podstawy roszczenia, które bezpośrednio lub pośrednio (po dokonaniu przez KOWR niezbędnych czynności technicznych) prowadziłoby do przeniesienia własności nieruchomości rolnych na rzecz ich dzierżawcy, a inne w powołanym przepisie widziały źródło takiego roszczenia. Powyższe wątpliwości zostały jednak rozstrzygnięte w uchwale z 19 października 2017 r., III CZP 45/17 (OSNC 2018, nr 5, poz. 48), w której Sąd Najwyższy przyjął, że dzierżawcy, który na podstawie art. 4 ust. 7 ustawy zmieniającej złożył Agencji Nieruchomości Rolnych (KOWR) oświadczenie o skorzystaniu z uprawnienia do zakupu dzierżawionej nieruchomości rolnej Skarbu Państwa z zastosowaniem prawa pierwszeństwa przewidzianego w art. 29 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (jedn. tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 1491 ze zm.), nie przysługuje roszczenie o zawarcie umowy sprzedaży. Stanowisko to zostało przez Sąd Najwyższy podtrzymane w wyroku z 15 lutego 2019 r., II CSK 700/19 (nie publ.). Orzecznictwo sądów powszechnych mające świadczyć o rozbieżności poglądów co do wykładni art. 4 ust. 7 i 8 ustawy zmieniającej pochodzi z czasu przed wydaniem uchwały z 19 października 2017 r., III CZP 45/17. Powód nie powołuje się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na taką argumentację, której by Sąd Najwyższy nie miał na uwadze przy podejmowaniu uchwały z 19 października 2017 r., III CZP 45/17.
Trzeba przy tym zaakcentować, że niewątpliwie uprawnienia właściciela do rzeczy i decydowania o sposobie korzystania z niej, oraz o tym, czy w ogóle i w jakich okolicznościach nimi rozporządzi, zasługują na dalej idącą ochronę niż uprawnienia wywodzone przez dzierżawcę ze stosunku obligacyjnego z właścicielem.Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni.
Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.
Odpowiedzi na pierwsze z zagadnień przedstawionych przez powoda Sąd Najwyższy udzielił już w uchwale z 19 października 2017 r., III CZP 45/17, a potrzeba udzielenia odpowiedzi na kolejne uaktualniałaby się tylko w razie, gdyby odpowiedź na pierwsze z zagadnień wskazywała na to, że art. 4 ust. 7 ustawy zmieniającej jest źródłem roszczenia dzierżawcy o przeniesienie własności nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.
Dz.U. z 2018 r. poz. 265), orzeczono jak w postanowieniu. jw