Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CSK 360/20 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed as inadmissible due to property dispute value under 50,000 PLN threshold.

Numero d'incarto II CSK 360/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as inadmissible because the disputed property value was determined to be 30,000 PLN, falling below the 50,000 PLN threshold for civil property cases. The appellants argued for a higher valuation based on a recent expert opinion, but the court held that the contract price of 30,000 PLN governs the value in transfer of title disputes. Consequently, the appeal was rejected under Article 3982 of the Code of Civil Procedure, which bars such appeals in cases with insufficient value.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 26 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible in civil property disputes where the disputed value is below 50,000 PLN, and the value is determined by the contract price rather than current market value.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal inadmissibility property dispute value threshold contract price valuation Code of Civil Procedure transfer of title dispute valore litigioso valore limite di stima valore venale dell'immobile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3982 § 1 k.p.c.
W pozwie wskazano, że wartość przedmiotu sporu wynosi 30 000 zł - kwota ta była zbieżna z wysokością ceny sprzedaży ustalonej w umowie, której wykonania domagała się powódka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.Zgodnie z art. 3982 § 1 zd.
Art. 26 k.p.c.
Argumentację tę należy uzupełnić o wskazanie, że art. 26 k.p.c. zakazuje badania wartości przedmiotu sporu „w dalszym toku postępowania”, co należy rozumieć jako tok postępowania w sprawie.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Wobec tego podlegała ona odrzuceniu już przez Sąd drugiej instancji - na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Jako że zaniechał on tej czynności, a wadliwość tego rodzaju nie podlega uzupełnieniu, skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd Najwyższy zgodnie z art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Jako że zaniechał on tej czynności, a wadliwość tego rodzaju nie podlega uzupełnieniu, skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd Najwyższy zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c. W tym stanie rzeczy na podstawie art.
§ 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ustalając ich wysokość na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.
art. 26 k.p.c
Tymczasem w przedmiotowej sprawie, która ma charakter stricte cywilny, wartość ta wynosi 30 000 złotych.Wprawdzie art. 26 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
W pozwie wskazano, że wartość przedmiotu sporu wynosi 30 000 zł - kwota ta była zbieżna z wysokością ceny sprzedaży ustalonej w umowie, której wykonania domagała się powódka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.Zgodnie z art. 3982 § 1 zd.
art. 3986 § 2 k.p.c
Wobec tego podlegała ona odrzuceniu już przez Sąd drugiej instancji - na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c
Jako że zaniechał on tej czynności, a wadliwość tego rodzaju nie podlega uzupełnieniu, skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd Najwyższy zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CSK 360/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Janiszewska w sprawie z powództwa M. A.‎przeciwko A. C. i M. C.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt I ACa […], 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. C. i od M. C. kwoty po 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwani A. C. i M. C. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…), oddalającego ich apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji w sprawie z powództwa M. A., o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie przeniesienia własności nieruchomości. Jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano 81 600 złotych. Wartość ta była zbieżna z wartością przedmiotu sporu ustaloną postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z 15 stycznia 2015 r. W pozwie wskazano, że wartość przedmiotu sporu wynosi 30 000 zł - kwota ta była zbieżna z wysokością ceny sprzedaży ustalonej w umowie, której wykonania domagała się powódka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.Zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie, która ma charakter stricte cywilny, wartość ta wynosi 30 000 złotych.Wprawdzie art. 26 k.p.c. wyklucza możliwość badania wartości przedmiotu sporu, która była już przedmiotem analizy sądu, jednak z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wyłączenie to nie dotyczy etapu analizy dopuszczalności skargi kasacyjnej. W postępowaniu zainicjowanym tym środkiem zaskarżenia Sąd Najwyższy może bowiem każdorazowo poddać wartość przedmiotu zaskarżenia weryfikacji na podstawie akt sprawy - z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, 22 października 2014 r., II CSK 235/14, 18 marca 2015 r., III CSK 419/14).

Stanowisko to jest uzasadniane tym, że art. 25 i 26 k.p.c. służą ustabilizowaniu wartości przedmiotu sporu w celu określenia właściwości rzeczowej sądu i wysokości należnych opłat sądowych, a wzgląd ten przestaje mieć decydujące znaczenie na etapie postępowania ze skargi kasacyjnej, w którym określenie wartości przedmiotu zaskarżenia jest istotne przede wszystkim dla rozstrzygnięcia o dopuszczalności tego środka zaskarżenia. Argumentację tę należy uzupełnić o wskazanie, że art. 26 k.p.c. zakazuje badania wartości przedmiotu sporu „w dalszym toku postępowania”, co należy rozumieć jako tok postępowania w sprawie.

Tymczasem postępowanie ze skargi kasacyjnej stanowi odrębną sprawę w sensie procesowym, a zatem niestosowanie w nim art. 26 k.p.c. wynika już z językowego brzmienia tego unormowania.Sąd Rejonowy w K. ustalił wartość przedmiotu sporu na kwotę 81 600 zł (k. 147), kierując się opinią biegłego (operatem szacunkowym) wykonaną na okoliczność ustalenia wartości rynkowej spornej nieruchomości w 2014 r. (w czasie sporządzania opinii). Tymczasem przedmiotem sprawy jest w istocie wykonanie warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości, zawartej 17 kwietnia 2009 r.

W umowie tej cenę nabywanego gruntu ustalono na 30 000 zł. W skardze kasacyjnej złożonej od wyroku oddalającego apelację od orzeczenia nakazującego następcom prawnym sprzedawcy złożenie oświadczenia woli w przedmiocie przeniesienia własności sprzedanej nieruchomości rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi zatem 30 000 zł. Powództwo o wykonanie umowy, w badanym przypadku warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości, z oczywistych względów jest zawsze składane już po zawarciu umowy. Nie oznacza to jednak, że wartością przedmiotu sporu w takiej sprawie staje się aktualna wartość tego, co było przedmiotem danego kontraktu.W przypadku umowy sprzedaży zasadniczym przedmiotem obowiązku stron jest przeniesienie własności i wydanie rzeczy - o, co do zasady, wartości zmiennej w czasie, a także zapłata ceny, która z reguły nie ulega takim zmianom i nie zależy od momentu spełnienia tego świadczenia przez kupującego, chyba że co innego wynika z umowy stron.

W razie wniesienia powództwa o zapłatę ceny wartość przedmiotu sporu w oczywisty sposób będzie tożsama z wysokością tej ceny. Za zasadny należy zatem uznać pogląd, że w sytuacji odwrotnej, to jest powództwa o przeniesienie własności rzeczy, wartość przedmiotu sporu nie będzie odmienna. W innym razie wysokość opłat sądowych, właściwość rzeczowa sądów, a także dopuszczalność skargi kasacyjnej zależałyby, w przypadku tej samej transakcji o ekwiwalentnym charakterze, od tego, która ze stron umowy dochodzi ochrony swoich praw.W związku z powyższym skarga kasacyjna była niedopuszczalna z uwagi na unormowanie wynikające z art. 3982 § 1 k.p.c. Wobec tego podlegała ona odrzuceniu już przez Sąd drugiej instancji - na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Jako że zaniechał on tej czynności, a wadliwość tego rodzaju nie podlega uzupełnieniu, skarga podlegała odrzuceniu przez Sąd Najwyższy zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 i art. 3982 § 1 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.

O kosztach orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ustalając ich wysokość na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). W sprawie nie zachodziły podstawy do zasądzenia stawki wyższej niż minimalna, nie było to również dopuszczalne z uwagi na niewyznaczenie rozprawy (§ 15 ust. 2 ww. rozporządzenia). jw