Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to accept it for examination. The appellant failed to separately justify the admissibility of the appeal as required by law, instead merging this argument with the substantive grounds for the appeal. Consequently, the court found no legal issue requiring interpretation or other statutory basis for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must separately and independently justify its admissibility; merging this justification with substantive grounds violates the specific structural requirements of the appeal and precludes the Supreme Court from assessing the legal grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 303/18 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa Z. N.przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Klinicznemu nr (…) w S.oraz Samodzielnemu Publicznemu Specjalistycznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej (…) w S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący Z.N. nie odwołał się wprost do żadnej z przyczyn kasacyjnych określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Wskazał natomiast, że w sprawie konieczne jest rozważenie zastosowania wskazanych w „sentencji skargi kasacyjnej” przepisów prawa materialnego w kontekście dowodu prima facie.
Powód w swojej ocenie wykazał okoliczności uzasadniające jego twierdzenia, a wobec niezastosowania dowodu prima facie doszło do oczywistego i rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego.Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem, wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie, stanowi - obok podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) - odrębne i samodzielne wymaganie konstrukcyjne skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.). Złożona skarga kasacyjna nie odpowiadała tym założeniom, ponieważ argumentacja powołana w celu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została scalona z uzasadnieniem podstaw kasacyjnych.
Ujęcie takie zapoznaje sens szczególnego wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. i uniemożliwia w istocie Sądowi Najwyższemu ocenę przyczyn kasacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., II UK 451/13, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl., z dnia 4 lipca 2017 r., III CSK 64/17, niepubl. i z dnia 10 maja 2018 r., I CSK 800/17, niepubl.), których zbadanie musi poprzedzać analizę zarzutów wypełniających podstawy kasacyjne.Niezależnie od tego, w wywodzie mającym służyć uzasadnieniu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie sformułowano zagadnienia prawnego, które spełniałoby wymagania stawiane w orzecznictwie przyczynie kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.
III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl. i z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.). Nie wykazano również, aby w okolicznościach sprawy wystąpiła potrzeba wykładni przepisów prawnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), ani też, aby skarga była oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Do ostatniej z powołanych przyczyn kasacyjnych nawiązywało lakoniczne stwierdzenie, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia przepisów prawa.
W przyczynie kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie chodzi jednak o wskazanie naruszenia prawa, choćby oczywistego, lecz o to, by wykazane uchybienia skutkowały oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej, co zakłada ewidentną, widoczną już prima vista dla każdego przeciętnego prawnika, wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230, z dnia 21 kwietnia 2017 r., I CSK 660/16, niepubl. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.).
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie dawała podstaw do stwierdzenia tego rodzaju wadliwości. Nadto, powołane w skardze argumenty skupiały się wokół prawidłowego stosowania art. 231 k.p.c., tymczasem przepis ten, jako objęty zakazem ustanowionym w art. 3983 § 3 k.p.c., nie może wypełniać podstaw skargi kasacyjnej (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2010 r., I CSK 123/10, niepubl., z dnia 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17, niepubl. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2018 r., I CSK 221/18, niepubl.).
Odwołanie się do niego nie mogło tym samym służyć wykazaniu oczywistej zasadności skargi.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 102, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.jw