Supreme Court dismisses appeal in pension amount dispute where claim value is below statutory threshold for cassation. Appeal rejected as inadmissible due to low monetary value. Court clarifies that pension recalculation cases are property disputes subject to value limits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court decision rejecting a cassation complaint regarding pension amount recalculation. The appellant argued the case was non-property in nature, but the court determined it was a property dispute governed by Article 3982 § 1 of the Code of Civil Procedure. Consequently, the appeal was inadmissible because the calculated difference in pension payments for one year amounted to only 2,356 zł, falling below the 10,000 zł threshold required for cassation admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: In disputes concerning the amount of recurring social insurance benefits, the subject matter value is the difference between the hypothetical and actual annual payments; if this value is below 10,000 zł, the cassation complaint is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I UZ 20/20 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Katarzyna GoneraSSN Halina Kiryło w sprawie z odwołania T. S.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R.o ponowne ustalenie wysokości emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 stycznia 2021 r.,zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt III AUa (…), oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…), postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r., odrzucił skargę kasacyjną T. S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 marca 2020 r. w sprawie o ponowne ustalenie wysokości emerytury, bowiem w myśl art. 3982 § 1 k.p.c. jest ona niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł.Zdaniem Sądu odwoławczego, w takiej sprawie o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Mechanizm jej obliczenia wyjaśnia art. 22 k.p.c., czyli chodzi o różnicę między sumą świadczeń za rok w wysokości dochodzonej, a sumą świadczeń za rok w wysokości dotychczas przysługującej ubezpieczonemu.
Z pisma odwołującego się wynika, że sporna suma zamyka się kwotą 2.356 zł, co obliguje do odrzucenia skargi kasacyjnej.Postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył w całości zażaleniem pełnomocnik odwołującego się, wnosząc o jego uchylenie. W ocenie skarżącego, określenie przedmiotu sporu jako sprawy majątkowej jest błędem Sądu odwoławczego, albowiem jest to sprawa niemajątkowa, dotycząca zresztą przeliczenia świadczenia. Tego rodzaju moment sporu mieści się w zakresie zwrotu „o przyznanie emerytury”, a więc kategorii spraw, w których skarga kasacyjna jest dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Po pierwsze, gdy spór toczy się o wysokość emerytury (ponownego obliczenia świadczenia), a nie o ustalenie prawa do tego świadczenia, skarga kasacyjna jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia osiąga pułap wskazany w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. Jest to bowiem sprawa majątkowa w której o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 marca 2001 r., II UZ 13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47; z dnia 17 lutego 2009 r., I UZ 36/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 250; z dnia 10 listopada 2010 r., II UZ 30/10, LEX nr 707896; z dnia 3 marca 2011 r., II UZ 5/11, LEX nr 846582; z dnia 21 czerwca 2011 r., III UZ 12/11, LEX nr 966827; z dnia 6 marca 2018 r., II UZ 119/17, LEX nr 2456371).
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że w sporach sądowych o wysokość powtarzających się świadczeń z ubezpieczenia społecznego wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi obliczona za okres jednego roku, stosownie do wskazań zawartych w art. 22 k.p.c., różnica między hipotetyczną kwotą emerytury, jaką skarżący otrzymywałby, gdyby jego żądanie ustalenia wysokości świadczenia zostało uwzględnione, a emeryturą w kwocie faktycznie pobieranej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2009 r., II UZ 30/09, LEX nr 583822).
Natomiast sposób ustalania wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których spór dotyczy wysokości świadczenia powtarzającego się, został szczegółowo wyjaśniony w orzecznictwie, zwłaszcza w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12 (OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112; PiZS 2014 nr 10, s. 36, z glosą E. Pietrzak).Z racji powyższych argumentów suponowane odczytanie przedmiotowej sprawy jako sprawy o „przyznanie emerytury” jest ułomne, co obliguje do orzeczenia w myśl art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.