Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I UK 297/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed social security contribution base claim, ruling medical service contracts differ from public health care contracts.

Numero d'incarto I UK 297/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding the calculation of social security contribution bases for a nurse. The court found that a civil contract for medical services between the nurse and a subcontractor did not constitute a public health care service contract under the relevant statutes. Consequently, the court upheld the lower court's decision that the employer was the sole beneficiary of the work, excluding the subcontractor from the contribution base.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 132 ust. 1, 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych; Art. 133 ust. 2 zdanie drugie, art. 35 ust. 1, 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotny: A civil contract for medical services between a healthcare provider and a medical professional cannot be equated to a public health care service contract or a subcontracting agreement under public health regulations.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security contributions medical service contract public health care subcontracting prohibition contribution base determination

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 132 ust. 1, 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
jako umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej bądź świadczeń zdrowotnych, gdyż sprzeciwia się temu treść art. 132 ust.
Art. 133 ust. 2 zdanie drugie, art. 35 ust. 1, 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotny
W art. 133 ustawa pozwala, aby w ramach tej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z NFZ i dla jej wykonania świadczeniodawcy (Szpital) zawierali kolejne umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (świadczeń zdrowotnych).
Art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
Sądy decyzję pozwanego uznały za prawidłową, gdyż w sprawie miała zastosowanie regulacja z art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (sus).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 98, 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Tymczasem nawet w przypadku potrzeby wykładni przepisów, czyli drugiej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., przesłanką są poważne wątpliwości w wykładni konkretnych przepisów prawa.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
2a ustawy o sus, to wówczas właściwa byłaby podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
Jednak wówczas konieczne byłoby podważenie ustaleń stanu faktycznego, czego skarżący nie czyni nawet w podstawie kasacyjnej (brak zarzutów procesowych – art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c
W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I UK 297/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania S. [...] w M. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. ‎z udziałem zainteresowanych: J. S. i C. Spółki z o.o. w M. ‎o wysokość podstawy wymiaru składek,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2015 r.,‎skargi kasacyjnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w M. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od skarżącego S. […] w M. na rzecz C. Sp. z o.o. w M. 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z 4 marca 2014 r. oddalił apelację skarżącego wnioskodawcy S. [...] w M. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 13 maja 2013 r., który oddalił jego odwołanie od decyzji pozwanego organu rentowego z 26 lipca 2012 r., ustalającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dla zainteresowanej J. S. z doliczeniem do jej wynagrodzenia uzyskiwanego u wnioskodawcy wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia zawartej z C. Sp. z o.o. w M. za sierpień i październik 2011 r. Ustalono, że wnioskodawca zawarł umowę o świadczenia usług medycznych z NFZ, zezwalającą szpitalowi na zawieranie dalszych umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych z podwykonawcami.

Podwykonawcą była Sp. z o.o. C. w M.. Zainteresowana J. S. była zatrudniona przez wnioskodawcę na podstawie umowy o pracę jako pielęgniarka. Jednocześnie była związana umową zlecenia ze Spółką C. i w jej ramach (dyżurów) świadczyła te same usługi medyczne na rzecz wnioskodawcy i jego pacjentów. Sądy decyzję pozwanego uznały za prawidłową, gdyż w sprawie miała zastosowanie regulacja z art. 8 ust. 2a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (sus). Zainteresowana w ramach umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, zawartej ze Spółką C. wykonywała te same czynności – usługi medyczne, jakie świadczyła z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę łączącej ją z pracodawcą (wnioskodawcą), z tą tylko różnicą, iż umowa cywilnoprawna obejmowała świadczenie usług medycznych w ramach 12-godzinnych dyżurów.

Faktycznym beneficjentem pracy świadczonej przez zainteresowaną w ramach umowy cywilnoprawnej zawartej przez nią z C. był wnioskodawca jako jej pracodawca. Sąd Apelacyjny stwierdził, że nie można było zakwalifikować umowy łączącej zainteresowaną z C. jako umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej bądź świadczeń zdrowotnych, gdyż sprzeciwia się temu treść art. 132 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Nie można zawrzeć umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej między innymi z pielęgniarką, jeżeli udziela ona świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem.

Ponadto strony umowy wyraźnie poddały jej unormowania przepisom Kodeksu cywilnego, a ich wolą było zawarcie umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu.Skarżący wnioskodawca w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne – czy za pracowników w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należy rozumieć również osoby wykonujące pracę na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, a zatem rozstrzygnięcie, czy dyspozycja normy art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych obejmuje również umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Rozszerzenie pojęcia pracownika w art. 8 ust. 2a dotyczy sytuacji, gdy wykonuje pracę na podstawie jednej z wymienionych w tym przepisie umów. Wykładnia literalna tego przepisu nie obejmuje umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Umowy te mają źródło w pozakodeksowej regulacji a ich specyfika znacznie odbiega od umowy zlecenia, usług czy umowy agencyjnej. Szczegółowej charakterystyki umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych bądź o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z 10 grudnia 2004 r., CK 134/04.

Podstawą prawną umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest art. 132 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W art. 133 ustawa pozwala, aby w ramach tej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z NFZ i dla jej wykonania świadczeniodawcy (Szpital) zawierali kolejne umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (świadczeń zdrowotnych). Cały czas, kiedy źródłem umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej bądź świadczeń zdrowotnych, są przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, każda umowa zawierana dla realizacji takiej umowy, jest umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, regulowaną przepisami tej ustawy lub ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (art. 35 - 35a ustawy o zoz) obecnie ustawy o działalności leczniczej (art. 26).

Wobec powołanych okoliczności, wynikających z przedstawionych przepisów wynika, iż treścią dyspozycji art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie są objęte umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, a zatem osób podejmujących się ich realizacji nie można uznać za pracowników w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka C. wniosła o nieprzyjęcie skargi do rozpoznania i o zasądzenie kosztów, jako że zainteresowana nie świadczyła usług na podstawie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przesądu i dlatego nie został uwzględniony.Sformułowane we wniosku zagadnienie nie ma rangi istotnego zagadnienia prawnego, gdyż udzielenie na nie odpowiedź nie wykracza poza zwykłą wykładnię prawa i stosowanie prawa. W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. będzie bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną (trzecią) instancją. Skarżący stawia pytanie, na które sam odpowiada (uzasadnienie wniosku in fine).

Odpowiada negatywnie i stwierdza, że „dyspozycją art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie są objęte umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych…”. Tymczasem nawet w przypadku potrzeby wykładni przepisów, czyli drugiej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., przesłanką są poważne wątpliwości w wykładni konkretnych przepisów prawa. We wniosku takie wątpliwości nie występują. Poza tym stanowisko zawarte w skardze jest niekonsekwentne, gdyż skoro zainteresowana J. S. nie byłaby w kręgu podmiotów wskazanych w art. 8 ust. 2a ustawy o sus, to wówczas właściwa byłaby podstawa przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., do której wniosek nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jednak wówczas konieczne byłoby podważenie ustaleń stanu faktycznego, czego skarżący nie czyni nawet w podstawie kasacyjnej (brak zarzutów procesowych – art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.). Istotne zagadnienie prawne nie spełnia się nie tylko ze względów metodycznych i merytorycznych, ale także dlatego, że chodzi o znaczenie takiego zagadnienia „w sprawie” (tej sprawie), a tu wiąże się z ustaleniem, że zainteresowana zawarła z C. umowę cywilną o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. Innymi słowy nie ustalono, aby zainteresowana zawarła umowę o udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej w rozumieniu art. 132 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczenia opieki zdrowotnej.

Ponadto brak jest również we wniosku pierwiastka jurydycznego, który uzasadniałby stwierdzenie, że wniosek przedstawia istotne zagadnienie prawne. Uprawnione jest zatem syntetycznie odwołanie się do wyroku Sądu Najwyższego z 13 lutego 2014 r., I UK 323/13, LEX nr 1455194, w którym w podobnym stanie faktycznych wyjaśniono podstawowe kwestie prawne, które można ująć w tezie, że umowa polegająca na udzielaniu świadczeń zdrowotnych nie może być utożsamiana z umową o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Narodowy Fundusz Zdrowia (art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych) ani z zawieraną w jej ramach umową o zamówienie na świadczenia zdrowotne (art. 133 tej ustawy w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej).

Sąd Najwyższy miał wówczas na uwadze wskazany we wniosku o przyjęcie skargi wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2004 r., III CK 134/04 oraz regulacje z art. 132 i 133 ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W konkluzji zasadnie stwierdzono, że uregulowana w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawierana jest przez podmiot zobowiązany do realizacji zadań z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego (Narodowy Fundusz Zdrowia) z podmiotem, który w myśl przepisów tej ustawy może być świadczeniodawcą.

Stosownie do art. 132 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, rozważana umowa nie może być zawarta przez Fundusz z lekarzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny u tego świadczeniodawcy, który zawarł ją z Funduszem. Z mocy art. 133 zdanie drugie tej ustawy osobie tej (a więc także pielęgniarce) świadczeniodawca nie może również zlecić - jako podwykonawcy - udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Funduszem, w tym na podstawie umowy o zamówienie na świadczenia zdrowotne, o którym stanowi art. 35 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.

Zakaz ten nie dotyczy natomiast podwykonawcy, który może realizować udzielone zamówienie przez osobę trzecią, jeżeli umowa o udzielenie zamówienia tak stanowi (art. 35 ust. 2 zdanie drugie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Taka sytuacja wystąpiła w powołanej sprawie, w której została rozpoznawana skarga kasacyjna, w której skarżący, jako świadczeniodawca, zlecił podwykonawcy - w ramach umowy zawartej z Funduszem - udzielanie określonych świadczeń opieki zdrowotnej, a ten ostatni zlecenie to wykonywał, między innymi, przez zainteresowanego ubezpieczonego (na podstawie zawartej z nim umowy cywilnoprawnej o świadczenie usług medycznych).Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 i § 12 ust. 4 pkt 2 (stosowanego odpowiednio do odpowiedzi na skargę kasacyjną) rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.