Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I KK 455/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses General Prosecutor's cassation against conditional release order due to prisoner's death.

Numero d'incarto I KK 455/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation against a conditional release order because the convicted person had died before the appeal was heard. The Prosecutor argued the lower court failed to conduct a comprehensive criminological assessment, ignoring the prisoner's long history of unauthorized absences and violent tendencies. The court ruled that death constitutes a statutory ground for terminating criminal proceedings under Article 17 of the Code of Criminal Procedure, regardless of the merits of the underlying appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.; Art. 521 § 1 k.p.k.: The death of the accused after the filing of a cassation but before its adjudication mandates the termination of the cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of proceedings death of accused cassation proceedings conditional release Code of Criminal Procedure revoca della liberazione condizionale abbandono del procedimento penale sospensione dell'allontanamento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k.
akt IV Kow 3584/21/wz) p o s t a n o w i ł: na podstawie w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. umorzyć postępowanie kasacyjne.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Od powyższego postanowienia kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając postanowieniu „rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art.
Art. 7 k.p.k.
wniósł Prokurator Generalny, zarzucając postanowieniu „rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.k. art.
Art. 92 k.p.k.
Art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k.
92 k.p.k., art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art.
Art. 98 § 1 k.p.k.
oraz art. 98 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 437 § 2 k.p.k.
z art. 437 § 2 k.p.k. i w zw.
Art. 158 k.p.k.
z art. 158 k.p.k., polegające na tym.
Art. 77 § 1 k.k.
że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, orzekając odmiennie co do istoty, nie dokonał wszechstronnej, kompletnej i wnikliwej oceny wszystkich przesłanek z art. 77 § 1 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I KK 455/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie P.K. na posiedzeniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. bez udziału stron w Izbie Karnej z powodu kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2022 r. (sygn. akt II AKzw 22/22) zmieniającego postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 14 grudnia 2021 r. (sygn. akt IV Kow 3584/21/wz) p o s t a n o w i ł: na podstawie w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k. umorzyć postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 14 grudnia 2021 r. (sygn. akt IV Kow 3584/21/wz) odmówiono P.K. warunkowego zwolnienia z odbycia reszty zasadniczej kary pozbawienia wolności. Postanowienie to zostało zmienione postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 22 marca 2022 r. (sygn. akt II AKzw 22/22) w ten sposób, że warunkowo zwolniono skazanego z odbycia reszty kary 25 lat pozbawienia wolności i wyznaczono mu okres próby wynoszący 10 lat. Od powyższego postanowienia kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając postanowieniu „rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 k.p.k. art. 92 k.p.k., art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 2 k.p.k. i w zw. z art. 158 k.p.k., polegające na tym.

że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, orzekając odmiennie co do istoty, nie dokonał wszechstronnej, kompletnej i wnikliwej oceny wszystkich przesłanek z art. 77 § 1 k.k. na podstawie których ustala się prognozę kryminologiczno - społeczną dotyczącą skazanego, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także zasad prawidłowego rozumowania i nie poddał w tym zakresie prawidłowej analizie i ocenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, koncentrując się wybiórczo wyłącznie na okolicznościach przemawiających na korzyść skazanego, związanych z jego zachowaniem w warunkach zakładu karnego, a pomijając inne istotne okoliczności dotyczące niekorzystania przez niego na przestrzeni ponad 17 lat z zezwoleń na opuszczenie jednostki penitencjarnej, świadczące tym samym o braku uzasadnionego przypuszczenia, iż poza zakładem karnym będzie on przestrzegał porządku prawnego oraz wnioski wynikające z opinii biegłego psychologa, wskazujące na istniejące nadal zagrożenie w specyficznych warunkach emocjonalnego wzburzenia skazanego, posiadającego przy tym skłonności do przemocy impulsywnej i nieujawniającego w pełni samopotępienia za dokonane zabójstwa oraz nie biorąc w sposób należyty pod uwagę przesłanek ustawowych w postaci postawy, właściwości i warunków osobistych sprawcy, oznak jego demoralizacji, wynikających z okoliczności popełnionych przez niego, w warunkach ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności, brutalnych zabójstw czterech osób z kręgu bliskiej rodziny przy użyciu metalowej rurki i drewnianego pniaka i zadawaniu nimi licznych ciosów w głowy, skutkujących powstaniem masywnych i śmiertelnych urazów w obrębie twarzy, czaszki i mózgu, wskazujących zarazem na jego skłonność do nadmiernych i przedwczesnych reakcji emocjonalnych, wiążących się z użyciem przemocy, jak również nie wykazał, że stanowisko w przedmiocie warunkowego zwolnienia wyrażone w postanowieniu Sądu I instancji było oczywiście błędne, co w konsekwencji doprowadziło Sąd odwoławczy do nieprawidłowej oceny prognozy kryminologiczno - społecznej, dotyczącej skazanego oraz wydania wadliwego i nienależycie umotywowanego postanowienia o warunkowym przedterminowym zwolnieniu P.K. z odbycia reszty kary 25 lat pozbawienia wolności, udzielonego na 7 lat przed jej zakończeniem.”Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja nie mogła zostać rozpoznana z uwagi na śmierć skazanego (odpis skróconego aktu zgonu k. 49-50 akt Sądu Najwyższego). Wnosząc ten nadzwyczajny środek odwoławczy Prokurator Generalny zainicjował postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym. Do postępowania tego stosują się ogólne przepisy wstępne Działu I Kodeksu postępowania karnego, w tym art.

17. Przewiduje on, że postępowanie należy umorzyć, jeśli po jego rozpoczęciu ujawni się któraś z negatywnych przesłanek opisanych w tym przepisie. Śmierć oskarżonego, stanowiąca ujemną przesłankę procesową określoną w art. 17 § 1 pkt 5 k.p.k., skutkuje zawsze umorzeniem postępowania karnego. Dotyczy to również postępowania kasacyjnego, jeżeli do zgonu doszło po wniesieniu kasacji, a przed jej rozpoznaniem. Wyjątkiem jest sytuacja z art. 529 k.p.k., w myśl którego wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie okoliczność wyłączająca ściganie.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. WZ[ms]