Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CZ 22/18 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal against Second Instance Court's remittal for failure to control acquisition by prescription.

Numero d'incarto I CZ 22/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the City's appeal against the Second Instance Court's decision to remand the case. The City argued the lower court failed to properly evaluate evidence regarding the acquisition of property by prescription. The Court ruled that the Second Instance Court erred by remanding the entire case instead of limiting its review to the specific procedural flaw identified.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 3941 § 11 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.; The Supreme Court's review of a remittal is limited to verifying if the essence of the case was not recognized or if full evidence proceedings are necessary, rather than transferring the entire burden of proof to the appellate stage.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription procedural remittal Supreme Court review evidence control appellate procedure accertamento inesatto dei fatti residenze secondarie impugnabilità di decisioni incidentali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 4 k.p.c.
zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i wniosła o uchylenie postanowienia.
Art. 3941 § 11 k.p.c.
W świetle art. 3941 § 11 k.p.c., w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
obecnie R., w oparciu o nie przewidziany przepisami procesowymi dowód „z akt sprawy I Ns…/74”, dotyczącej innych działek gruntu, niż objęte rozpatrywanym wnioskiem.W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 39814 k.p.c.
z art. 39814 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 2 k.p.c.
art. 236 k.p.c
zarzuciła naruszenie art. 236 k.p.c., art.
art. 235 § 1 k.p.c
236 k.p.c., art. 235 § 1 k.p.c.
art. 227 k.p.c
art.233 § 1 k.p.c
przez niezgodny z nimi sposób przeprowadzenia dowodów, wadliwą ich ocenę w świetle art.233 § 1 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CZ 22/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)‎SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)‎SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku S. B.‎przy […]o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2018 r.,‎zażalenia uczestnika postępowania Gminy Miasto R. na postanowienie Sądu Okręgowego w R.‎z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt V Ca …/16, ‎oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r., Sąd Rejonowy w R. stwierdził, że wnioskodawca S. B. nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1962 r. własność bliżej opisanej w postanowieniu nieruchomości. W apelacji od tego postanowienia uczestnik postępowania Gmina Miasta R. zarzuciła naruszenie art. 236 k.p.c., art. 235 § 1 k.p.c. art. 227 k.p.c. przez niezgodny z nimi sposób przeprowadzenia dowodów, wadliwą ich ocenę w świetle art.233 § 1 k.p.c. skutkującą poczynieniem błędnych ustaleń stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia.

Postanowieniem z dnia 4 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w R. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania, podzielając zarzuty procesowe apelacji i stwierdzając, że treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia uniemożliwia całkowicie kontrolę instancyjną z uwagi na niemożność zrekonstruowania toku wywodu Sądu Rejonowego i w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy o zasiedzenie. W zażaleniu na to postanowienie uczestnik postępowania Gmina Miasta R. zarzuciła naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i wniosła o uchylenie postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W świetle art. 3941 § 11 k.p.c., w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Jest ono skierowane przeciwko uchyleniu przez Sąd drugiej instancji wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, a więc ocenie Sądu Najwyższego może być poddany jedynie ewentualny błąd sądu odwoławczego przy kwalifikowaniu określonej sytuacji procesowej, jako odpowiadającej powołanej podstawie orzeczenia kasatoryjnego. Ustawowe przesłanki uchylenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji zostały w art. 386 § 4 k.p.c. zakreślone wąsko, stąd w przypadku wniesienia zażalenia kognicja Sądu Najwyższego ogranicza się do zbadania, czy istotnie doszło do nierozpoznania istoty sprawy lub też czy faktycznie istnieje w realiach rozpoznawanej sprawy konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Respektowanie tych uregulowań nie może jednak doprowadzić do przeniesienia całego ciężaru prawidłowego i zgodnego z k.p.c. postępowania dowodowego i merytorycznego rozpoznania sprawy na etap postępowania apelacyjnego, a to z uwagi na zakwestionowanie w ten sposób kontrolnego aspektu tego postępowania oraz pozbawienia w istocie stron możliwości poddania końcowego rozstrzygnięcia sprawy kontroli instancyjnej. Należy więc podzielić argumentację Sądu drugiej instancji wskazującą na poważne naruszenie przez Sąd Rejonowy zasady bezpośredniości oraz zasadnie stwierdzającą, że nie można ustalić, z jakich przyczyn Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek, dokonując analizy przekształceń własnościowych oraz posiadania działek nr 9, 33/1, 33/2 i 57/2 położonych w D. obecnie R., w oparciu o nie przewidziany przepisami procesowymi dowód „z akt sprawy I Ns…/74”, dotyczącej innych działek gruntu, niż objęte rozpatrywanym wnioskiem.W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 108 § 2 k.p.c.). kc aj