Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error regarding evidence omission.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's cassation appeal against a lower court judgment in a payment dispute. The defendant argued that the first-instance court omitted crucial evidence proving the apparent nature of the assignment contract, claiming this constituted an obvious legal violation. The court rejected this claim because the lower courts correctly applied legal principles regarding the apparent nature of will, and the omission of evidence did not result in an obviously erroneous judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or an obvious violation of substantive or procedural law that leads to an obviously incorrect judgment, requiring more than a mere citation of a rule.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CSK 664/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa P. D.przeciwko Bankowi […] w Warszawie S.A. z siedzibą w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa …/15, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7.500 (siedem tysięcy pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), mającą wynikać z pominięcia szeregu dowodów oferowanych przez pozwanego dla wykazania pozorności umowy cesji.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego oraz przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania.
Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której spowodowało to wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nieopubl.).Z powyższego wynika, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest możliwe w razie spełnienia takich warunków, których skarżący nie spełnił ani we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ani w jego uzasadnieniu.
Skarżący wyodrębnił wprawdzie w skardze kasacyjnej część odnoszącą się do przedsądu, ale nie przytoczył w nim żadnego przepisu, który Sąd drugiej instancji miałby naruszyć w sposób oczywisty, ograniczając się do ogólnie postawionych tez o bezzasadnym pominięciu szeregu zgłoszonych przez niego wniosków dowodowych. Stwierdził, że swoją obronę oparł przede wszystkim na zarzucie pozorności umowy cesji, a zaniechanie przeprowadzenia dowodów uniemożliwiło mu wykazanie tego zarzutu. Trzeba jednak zauważyć, że zarówno Sąd Okręgowy, jak i następnie Sąd Apelacyjny logicznie objaśniły zajęte w sprawie stanowisko co do wniosków dowodowych pozwanego na tle sposobu rozumienia wady oświadczenia woli, jaką jest pozorność.
Wskazały też, że nie sposób uznać za pozorną umowę, którą strony zawarły i przystąpiły do jej wykonywania, a w ten sposób postąpiły strony umowy cesji, w związku z którą powstało dochodzone w sprawie roszczenie.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 § 1, art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. poz. 1804 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. jw kc