Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 3937/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses collateral intervenor's appeal as inadmissible due to lack of legal interest after share transfer.

Numero d'incarto I CSK 3937/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the collateral intervenor's cassation appeal, ordering the intervenor to pay the costs. The court found that although the intervenor appeared in the second-instance judgment, a subsequent court order had revoked her status as a shareholder and transferred it to another party. Consequently, the appealed judgment had no legal effect on her rights or obligations, rendering the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 79 ust. 1, 2 k.p.c.; Art. 81 k.p.c.; Art. 3986 § 2 in fine k.p.c.; Art. 3986 § 3 in principio k.p.c.: A collateral intervenor's cassation appeal is inadmissible if the appealed judgment does not affect their legal rights or obligations, such as when their status as a party to the underlying legal relationship has been terminated prior to the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
collateral intervenor cassation appeal legal interest shareholder status Civil Procedure Code inadmissible appeal legal effect esclusione del socio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 79 ust. 1 k.p.c.
Pozwana spółka, powołując się na art. 79 zd.
Art. 79 ust. 2 k.p.c.
Pozwana spółka, powołując się na art. 79 zd.
Art. 81 k.p.c.
wskazała na samoistny charakter swojej interwencji (art. 81 k.p.c.), a w konsekwencji na samodzielność pozycji procesowej interwenientki i dopuszczalność działania niezależnie od strony, do której przystąpiła (pismo – k.
Art. 3986 § 2 in fine k.p.c.
była zatem niedopuszczalna, gdyż zaskarżony wyrok pozostaje obojętny dla sfery jej praw podmiotowych.W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 3986 § 2 in fine w zw.
Art. 3986 § 3 in principio k.p.c.
była zatem niedopuszczalna, gdyż zaskarżony wyrok pozostaje obojętny dla sfery jej praw podmiotowych.W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 3986 § 2 in fine w zw.
§ 8 ust. 1 pkt 24 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie § 8 ust. 1 pkt 24 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.
art. 81 k.p.c
wskazała na samoistny charakter swojej interwencji (art. 81 k.p.c.), a w konsekwencji na samodzielność pozycji procesowej interwenientki i dopuszczalność działania niezależnie od strony, do której przystąpiła (pismo – k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I CSK 3937/22 POSTANOWIENIE 25 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 25 lipca 2023 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie‎w sprawie z powództwa A.S.‎przeciwko D. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w L.‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej S.W., interwenientów ubocznych po stronie pozwanej W.S. i E.F.‎o rozwiązanie spółki,‎na skutek skargi kasacyjnej interwenienta ubocznego po stronie pozwanej E.F.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie‎z 17 grudnia 2020 r., I AGa 167/18, 1. odrzuca skargę kasacyjną, 2. zasądza od E.F. na rzecz A.S. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. (J.T.)

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację pozwanej D. sp. z o.o. w L. oraz interwenienta ubocznego po stronie pozwanej W.S. w sprawie z powództwa A.S. o rozwiązanie spółki. W toku postępowania apelacyjnego interwencję uboczną po stronie pozwanej zgłosiła także E.F., wywodząca swój interes prawny z faktu nabycia udziałów w pozwanej spółce od W.S. w drodze umowy darowizny z 9 czerwca 2017 r. (interwencja uboczna – k. 1568-1583).Następnie E.F. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji. Pozwana spółka, powołując się na art. 79 zd. 2 k.p.c., wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej jako pozostającej w sprzeczności z jej czynnościami i oświadczeniami (pismo – k. 2140-2141).

W odpowiedzi E.F. wskazała na samoistny charakter swojej interwencji (art. 81 k.p.c.), a w konsekwencji na samodzielność pozycji procesowej interwenientki i dopuszczalność działania niezależnie od strony, do której przystąpiła (pismo – k. 2149-2151). W odpowiedzi na skargę kasacyjną o odrzucenie tego środka zaskarżenia wniósł także powód (odpowiedź – k. 2166-22169). W dalszej kolejności pozwana spółka ponownie wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej, wskazując, że właściwy sąd rejestrowy z urzędu wykreślił E.F. jako wspólniczkę pozwanej spółki i wpisał w jej miejsce W.S. Zdaniem skarżącej uzasadnia to odrzucenie skargi z uwagi na fakt nieposiadania przez skarżącą statusu interwenientki ubocznej, ewentualnie z uwagi na niesamoistny charakter jej interwencji (pismo – k. 2254-2255).

Prawomocnym postanowieniem z 29 grudnia 2022 r., sygn. LU.VI NS-REJ.KRS/[…], Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie dokonał wpisu w Dziale 1 Rubryce 7 – Dane Wspólników pozwanej spółki polegającego na wykreśleniu z rejestru wspólników E.F. i (ponownego) wpisania w jej miejsce W.S. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że umowa darowizny z 9 czerwca 2017 r., na mocy której E.F. miała nabyć udziały w przedmiotowej spółce, była bezskuteczna (postanowienie wraz z uzasadnieniem – k. 2256-2258). W rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie nastąpiły późniejsze zmiany w zakresie ujawnionych w tym rejestrze wspólników pozwanej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.Zgodnie z art. 79 zd. 1 k.p.c. interwenient uboczny jest uprawniony do wszelkich czynności procesowych dopuszczalnych według stanu sprawy.

Zasadniczo dopuszczalnej jest zatem wniesienie przez interwenienta ubocznego skargi kasacyjnej. Jednocześnie jednak z art. 79 zd. 2 k.p.c. wynika, że czynności interwenienta ubocznego nie mogą pozostawać w sprzeczności z czynnościami i oświadczeniami strony, do której on przystąpił. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie, zgodnie z art. 81 k.p.c., interwenienta samoistnego. Dla oceny kwestionowanej przez powoda i pozwaną dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej przez E.F. konieczne jest zatem zbadanie, czy zgłoszona przez nią interwencja ma charakter samoistny.Pozycja interwenienta kształtowana jest na zasadach z art. 81 in fine k.p.c. tylko wtedy, gdy z istoty spornego stosunku prawnego lub z przepisu ustawy wynika, że wyrok w sprawie ma odnieść bezpośredni skutek prawny w stosunku między nim samym a przeciwnikiem strony, do której interwenient przystąpił.

Niewątpliwie w procesie o rozwiązanie spółki wyrok wywiera bezpośredni skutek w relacji między wspólnikiem będącym powodem a wspólnikiem działającym jako interwenient po stronie spółki; uwzględnienie powództwa prowadzi bowiem w takim wypadku do ustania stosunku prawnego łączącego wspólników. Nietrafne było zatem podnoszone przez pozwaną twierdzenie, że art. 81 k.p.c. znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy interwenient mógłby występować w procesie nie tylko obok powoda lub pozwanego, lecz zamiast jednej ze stron. W sprawach dotyczących stosunku spółki dla samoistnego charakteru interwencji wystarcza, by wyrok miał bezpośredni skutek w ramach tego samego stosunku spółki, którego dotyczy proces i który obejmuje wspólnika lub akcjonariusza działającego w charakterze interwenienta ubocznego po jednej ze stron procesu oraz wspólnika lub akcjonariusza działającego w charakterze strony w tym samym procesie (zob. postanowienie SN z 2 lutego 2018 r., II CZ 84/17).Rzecz jednak w tym, że in casu interwenientka nie ma (a w istocie: nigdy nie miała) statusu wspólniczki; wniosek taki wynika wprost z przywołanego uprzednio prawomocnego postanowienia Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z 29 grudnia 2022 r.

Choć skarżąca, jako osoba wymieniona w wyroku Sądu drugiej instancji, zachowuje status interwenientki, to w chwili wniesienia skargi kasacyjnej nie miała ona interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku Sądu Apelacyjnego. Brak statusu wspólniczki sprawia bowiem, że zaskarżone orzeczenie nie dotyczyło jej praw lub obowiązków. Tymczasem, zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, pokrzywdzenie orzeczeniem jest przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13).

Skarga kasacyjna E.F. była zatem niedopuszczalna, gdyż zaskarżony wyrok pozostaje obojętny dla sfery jej praw podmiotowych.W związku z powyższym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna – na podstawie art. 3986 § 2 in fine w zw. z art. 3986 § 3 in principio w zw. z art. 79 zd. 2 k.p.c. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie § 8 ust. 1 pkt 24 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia. (J.T.)R.G[ał].