Supreme Court dismisses appeal on costs but allows it for legal issue regarding waiver of statute of limitations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal regarding the dismissal of the lower court's appeal and the allocation of litigation costs, ruling these decisions inadmissible under the Civil Procedure Code. However, the Court accepted the appeal concerning a specific legal issue regarding the interpretation of a debtor's waiver of the statute of limitations defense. The decision establishes that while cost rulings are accessory and not independently appealable, the Court may admit a cassation appeal if it raises a significant, abstract legal question requiring deep interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: While rulings on the dismissal of an appeal and litigation costs are not independently appealable to the Supreme Court, a cassation appeal may be admitted if it raises a significant legal issue requiring deep interpretation, provided the issue is abstract and not merely a case-specific fact pattern.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I CSK 1896/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Zakładu P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.przeciwko T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L.z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej V. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 września 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowiez dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt VI Ga 240/21, 1) odrzuca skargę kasacyjną w części, w której dotyczy rozstrzygnięć w pkt 1, 2 i 6 wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 22 lipca 2021 r.;
2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w pozostałym zakresie;
3) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;
4) oddala wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Oznaczając przedmiot zaskarżenia skargą kasacyjną, powód wskazał, że jest nim wyrok Sądu Okręgowego z 22 lipca 2021 r., który skarży w całości, a zatem także co do zawartych w tym wyroku rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów postępowania i odrzucenia apelacji. Przedmiot zaskarżenia skargą kasacyjną oznaczony został przez ustawodawcę w art. 3981 § 1 k.p.c., a w świetle tego przepisu skarga kasacyjna od zawartych w wyroku rozstrzygnięć o odrzuceniu apelacji i o kosztach postępowania jest niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu, także zawarte w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, ma charakter postanowienia i nie podlega samodzielnemu zaskarżeniu do Sądu Najwyższego.
Może jednak zostać uchylone lub zmienione przez ten Sąd na skutek skargi kasacyjnej wówczas, gdy skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu w całości lub w części. Rozstrzyganie w tym zakresie zależy więc od powodzenia skargi kasacyjnej i ma charakter akcesoryjny. Odrzucenie apelacji jest natomiast zaskarżalne zażaleniem (art. 3942 §´1 k.p.c.). W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna powoda od rozstrzygnięć zawartych w pkt 1, 2, i 6 wyroku Sądu Okręgowego z 22 lipca 2021 r. podlegała odrzuceniu, stosownie do art. 3986 § 3 k.p.c. (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 2021 r., II CSK 346/20, nie publ. i powołane tam orzecznictwo).Zaskarżając rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 wyroku Sądu Okręgowego z 22 lipca 2021 r., powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i potrzebę wykładni przepisów prawa, wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), w celu „określenia jakie zachowania dłużnika raz rozumiane jako oświadczenie wiedzy, innym razem jako oświadczenie woli, w zależności od chwili podjęcia stanowią zrzeczenie się zarzutu przedawnienia w rozumieniu art. 117 § 2 k.c. w zw. z art. 65 k.c. i art. 65 § 1 i 2 k.c.”Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.), a obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.).
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni.
Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Problem sformułowany przez powoda nie mają cech określonych wyżej, przede wszystkim z uwagi na jego kazuistyczny, osadzony w realach niniejszej sprawy charakter i konieczność rozwiązania z odwołaniem się do tych właśnie okoliczności.
Zrzeczenie się zarzutu przedawnienia roszczenia umożliwia jego skuteczne dochodzenie przez wierzyciela po upływie terminu przedawnienia (art. 117 § 2 k.c.). Jak wyjaśnił już Sąd Najwyższy, zrzeczenie się korzystania z przedawnienia jest przede wszystkim instytucją prawa materialnego. Dochodzi do niego przez pozaprocesowe oświadczenie woli dłużnika, możliwe dopiero po upływie przedawnienia. Z chwilą zrzeczenia się korzystania z zarzutu przedawnienia bieg przedawnienia roszczenia rozpoczyna się na nowo. Zrzeczenie się korzystania z zarzutu przedawnienia następuje w drodze jednostronnej czynności prawnej zobowiązanego, która zgodnie z art. 60 k.c., wobec braku odmiennego wymagania ustawowego, może być dokonana w dowolnej formie.
Innymi słowy, zrzeczenie się korzystania z zarzutu przedawnienia może być wyrażone przez każde zachowanie się pozwanego, które ujawnia jego wolę w tym zakresie w sposób dostateczny (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z 16 lutego 2012 r., III CSK 208/11, nie publ. i z 13 stycznia 2015 r., II PK 77/14, nie publ.).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 § 2 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania na rzecz pozwanego – art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.
Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), a na rzecz interwenienta ubocznego po stronie pozwanego – art. 107 zdanie pierwsze k.p.c., orzeczono jak w sentencji. as