Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 180/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of separate admissibility request under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto I CSK 180/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant failed to submit a distinct, reasoned request for the court to accept the appeal for examination. While the applicant cited grounds for cassation, the court held that a separate request under Article 3984 § 1(3) of the Civil Procedure Code is a mandatory structural element distinct from the cassation grounds themselves. Consequently, the appeal was rejected without substantive review due to this procedural defect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal requires a separate, reasoned request for acceptance for examination, which is a distinct structural element from the grounds for cassation and cannot be satisfied merely by citing the grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility separate request for acceptance procedural defect Civil Procedure Code structural elements of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają
Art. 3984 § 2 k.p.c.
wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
spośród okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., wraz z jej stosownym
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z art. 3986 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw.
art. 3984 k.p.c
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c.
art. 126 k.p.c
stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c.
art. 130 k.p.c
przewidzianym w art. 130 k.p.c.
art. 3933 § 1 k.p.c
nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 180/07

POSTANOWIENIE

Dnia 21 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku A. P.

przy uczestnictwie A. N. i W. K.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 6 czerwca 2006 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) oddala wniosek uczestnika postępowania W. K. o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie wydane zostało w dniu

6 czerwca 2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna

wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował

odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej,

a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego,

podkreślające zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu

pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które

stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem

przewidzianym w art. 130 k.p.c.

Już

wcześniej

przyjęto

w

orzecznictwie,

że

brak

któregokolwiek

z kreatywnych elementów kasacji, a określonych w którymkolwiek z punktów

nieobowiązującego już art. 3933 § 1 k.p.c. nie podlega naprawieniu w trybie art.

130 § 1 k.p.c., a kasacja dotknięta takim nieusuwalnym brakiem podlegała

odrzuceniu a limine (postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,

OSNC 2001, z 3, poz. 51; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r. V CKN

1780/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 52).

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c., wiąże

się z

instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2

k.p.c.). Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący

niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania

rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 §

1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Odrębne wyartykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi

tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1

pkt 3 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego

do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów,

z pominięciem wyraźnego, odrębnego i ścisłego przytoczenia co najmniej jednej

spośród okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., wraz z jej stosownym

uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych (por. postanowienie SN

z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, z. 10, poz. 156; postanowienie

SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001, z. 10, poz. 157).

W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo

Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają

samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia

29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl. Postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r.

III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05,

niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej

jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art.

3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające

występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy

pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek

z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN

z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest

tożsame z werbalnym powołaniem się na przesłanki wymienione w art. 398 9 § 1

k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna wnioskodawcy pozbawiona jest właściwie

rozumianego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przeto

podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn.

akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art.

3984 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się

niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie

w przedmiocie przyjęcia kasacji do rozpoznania zapada tylko po uprzednim

dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna wnioskodawcy pozbawiona jest adekwatnego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a więc tego

niezbędnego elementu konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka

zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na

podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Oddalenie wniosku uczestnika postępowania W. K. o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego uzasadnia okoliczność, że uczestnik w swej odpowiedzi

na skargę kasacyjną nie wnosił o odrzucenie skargi z powodu dotknięcia jej

wskazanymi wyżej brakami, ale domagał się oddalenia skargi (por. postanowienie

SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl.).