Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CNP 22/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory attorney representation rules under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto I CNP 22/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected a personal appeal filed by a creditor regarding a district court's decision to leave a request for an official representative pending. The creditor argued the procedural ruling was unlawful, but the court found the appeal violated mandatory representation requirements. Since the appellant did not fall within the narrow exceptions allowing self-representation, the court deemed the appeal inadmissible and dismissed it.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 871 § 1 k.p.c.; Art. 4241 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: Appeals to the Supreme Court require representation by an attorney or legal advisor; personal appeals by non-eligible parties are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory attorney representation Supreme Court jurisdiction inadmissible appeal civil procedure code self-representation exception official representative pending procedural compliance indigenza processuale non provata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 871 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 871 § 1 k.p.c.
Art. 4241 k.p.c.
złożył na podstawie art. 4241 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2021 r., V CZ 3/21).Z tych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 4241 k.p.c
złożył na podstawie art. 4241 k.p.c.
art. 871 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 871 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2021 r., V CZ 3/21).Z tych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

I CNP 22/25 POSTANOWIENIE 12 września 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 12 września 2025 r. w Warszawie‎na skutek skargi M.S. o stwierdzenie niezgodności ‎z prawem prawomocnego zarządzenia przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Rawie Mazowieckiej‎z 24 czerwca 2024 r., I Co 431/22,‎w sprawie egzekucyjnej z wniosku M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Dłużnik M.S. złożył na podstawie art. 4241 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego zarządzenia przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Rawie Mazowieckiej z dnia 24 czerwca 2024 r., mocą którego pozostawiono w aktach sprawy bez dalszych czynności wniosek dłużnika o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przepis art. 871 § 1 k.p.c. stanowi, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych, chyba że stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku środków zaskarżenia, do których rozpoznania jest właściwy Sąd Najwyższy, oznacza to, że każdy tego rodzaju środek musi sporządzić adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności intelektualnej może sporządzić go także rzecznik patentowy. Zasada ta dotyczy również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, będącej nadzwyczajnym środkiem prawnym powierzonym wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego, inicjującym pierwszy etap dochodzenia od Skarbu Państwa odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4241 i n. k.p.c.).

Przymus ten obejmuje nie tylko sporządzenie skargi w imieniu strony, lecz także wszelkie inne czynności podejmowane w postępowaniu skargowym przed Sądem Najwyższym. Materiał sprawy nie ujawniał, aby skarżący należał do kręgu podmiotów uprawnionych do samodzielnego działania przed Sądem Najwyższym, toteż wniesiona osobiście skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2021 r., V CZ 3/21).Z tych względów, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (K.G.)[a.ł] ‎