Supreme Court allows cassation appeal in property delivery cases involving boundary delimitation disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court overturned the lower court's dismissal of the cassation appeal regarding a property delivery and boundary delimitation dispute. The lower court had rejected the appeal as inadmissible because the plaintiffs claimed a monetary value of only 1,500 zł, arguing that boundary delimitation is a non-procedural matter. The court ruled that since the core issue involved the boundary line necessary for the property delivery claim, the delimitation is not merely auxiliary and the appeal is admissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 39815 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: In cases where the primary claim is for the delivery of land and boundary delimitation is essential to determine the subject matter, the delimitation is not considered auxiliary and the cassation appeal is admissible regardless of the claimed monetary value.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CZ 85/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa T. B. – G. i M. K. przeciwko M. S. i M. S. o wydanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2012 r., zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 28 grudnia 2011 r., uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie 2 Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną powódek T.
B. – G. i M. K. od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 września 2011 r. jako niedopuszczalną. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem żądania powódek w sprawie było wydanie nieruchomości, zatem wartość przedmiotu sporu, a następnie zaskarżenia powinna zostać określona zgodnie z zasadami wskazanymi w przepisie art. 232 k.p.c. Skarżące wartość przedmiotu zaskarżenia określiły na kwotę 1500 zł, co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. W ocenie Sądu za dopuszczalnością skargi kasacyjnej nie przemawia także argument dotyczący rozgraniczenia nieruchomości, gdyż nie było to przedmiotem rozstrzygnięcia, ponadto sprawy o rozgraniczenie rozpoznawane są w trybie postępowania nieprocesowego.
W zażaleniu na to postanowienie skarżące zarzuciły naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że sprawa ma charakter majątkowy, podczas gdy powództwo oparte jest na art. 36 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stąd dochodzone roszczenie ma także charakter niemajątkowy; art. 350 w zw. z art. 391 §1 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zaistniała oczywista omyłka pisarska w treści komparycji wyroku sądu drugiej instancji uzasadniająca jej sprostowanie. W konkluzji wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył: Zażalenie jest zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotowa sprawa dotyczyła wydania przez pozwanych terenu położonego na styku działek nr 435 i 436 i rozgraniczenia tych nieruchomości. Jakkolwiek pierwotne żądanie powódki oznaczyły wprost jako „o wydanie” to wskazywały na związaną z tym konieczność rozgraniczenia z uwagi na spór co do przebiegu granicy. W wyroku zaocznym Sądu pierwszej instancji przedmiot sprawy został oznaczony jako „o wydanie i rozgraniczenie”, podobnie w wyroku Sądu Okręgowego, z nieznanych 3 przyczyn z urzędu sprostowanego na „o wydanie”.
W uzasadnieniach wyroków sądów obu instancji wskazywano, że istota sporu dotyczy przebiegu granic, a dalsze kwestie mają charakter pochodny. Powódki wywodziły żądanie z art. 222 § 1 k.c. i art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 193, poz. 1287), stanowiącego, że sąd, przed którym toczy się sprawa o własność lub o wydanie nieruchomości albo jej części, jest właściwy również do przeprowadzenia rozgraniczenia, jeżeli ustalenie przebiegu granic jest potrzebne do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy.
W tym wypadku sąd w orzeczeniu zamieszcza również rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu nieruchomości. W orzecznictwie sądowym wcześniej doszło do rozbieżności co do dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej (kasacji) w sprawach, w których rozpoznawano roszczenie windykacyjne i połączone z nim żądanie rozgraniczenia. Za pomocniczym charakterem tego ostatniego i w konsekwencji uzależnieniem dopuszczalności od wartości przedmiotu zaskarżenia opowiedział się Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 73/00, nie publ., postanowieniu z dnia 20 listopada 2001 r., III CZ 119/01, nie publ.
Obecnie dominuje jednak pogląd odmienny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 114/08, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2002 r., II CZ 147/01, nie publ. CZ 73/00, nie publ., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01, nie publ.), za którym opowiada się Sąd Najwyższy rozpoznający przedmiotowe zażalenie. Zgodzić się należy ze skarżącymi, że jakkolwiek orzeczenia te odnoszą się do spraw, w których doszło do rozgraniczenia, pogląd w nich wyrażony zachowuje w sprawach, w których Sąd wydał rozstrzygnięcia o charakterze negatywnym.
Z tych względów na podstawie art. 39815 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. jw