Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 29/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed late appeal filing due to lack of mental health evidence and attorney negligence.

Numero d'incarto III UZ 29/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal to restore the deadline for filing a request to serve the court's judgment. The applicant, a legal successor, argued that her father's mental illness prevented timely action, but the court found no evidence of such impairment. The court ruled that the applicant must prove mental incapacity preventing decision-making, and since she admitted to intending the appeal, the delay was attributed to her attorney's negligence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 39814 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: A party requesting restoration of a procedural deadline must prove mental illness preventing decision-making; mere physical illness or attorney negligence does not justify such relief.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural deadline restoration mental health incapacity attorney negligence social security appeal court judgment service

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3941 § 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 3941 § 2 k.p.c. i art.
Art. 39814 k.p.c.
i art. 39814 k.p.c. w związku z art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Sąd Najwyższy może więc na podstawie tego przepisu, poprzez odesłanie zawarte w art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art.
art. 168 § 1 k.p.c
W tej sytuacji nie można przyjąć, że została spełniona ta przesłanka przywrócenia terminu do żądania doręczenia wyroku z uzasadnieniem, jaką w świetle art. 168 § 1 k.p.c.
art. 328 § 1 k.p.c
Konsekwencją oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest to, że czynność ta, dokonana w dniu 8 listopada 2007 r., jest spóźniona, stąd przedmiotowy wniosek podlega odrzuceniu z mocy art. 328 § 1 k.p.c.
art. 3941 § 2 k.p.c
Analizę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia rozpocząć wypada od przypomnienia, iż postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 380 k.p.c
Sytuuje się ono w kategorii postanowień, o których mowa w art. 380 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
Sąd Najwyższy może więc na podstawie tego przepisu, poprzez odesłanie zawarte w art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
w związku z art. 39821 k.p.c., na wniosek strony, rozpatrując zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, rozpoznać także, mające wpływ na jego wydanie, postanowienie oddalające wniosek o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o takie doręczenie (por.
art. 387 § 3 k.p.c
Należy przypomnieć, że w myśl art. 387 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 29/11 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący) SSN Halina Kiryło (sprawozdawca) SSN Maciej Pacuda w sprawie z wniosku M. N. jako następczyni prawnej po zmarłym S. N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K. o rentę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 stycznia 2012 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 września 2011 r., oddala zażalenie

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 6 września 2011 r. oddalił wniosek M. N. – następcy prawnego zmarłego S. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku tego Sądu z dnia 8 listopada 2007 r. wraz z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o doręczenie tegoż wyroku wraz z uzasadnieniem. Sąd drugiej instancji ustalił, że wspomnianym wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r. oddalono apelację ubezpieczonego S. N. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 16 stycznia 2007 r.

Pismem z 8 listopada 2007 r. pełnomocnik ubezpieczonego – T. N. wniósł o wydanie 2 powyższego wyroku. Odpis orzeczenia doręczono pełnomocnikowi ubezpieczonego w dniu 3 grudnia 2007 r. Pismem z 5 grudnia 2007 r. S. N. złożył wniosek o doręczenie wyroku z dnia 8 listopada 2007 r. wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. W uzasadnieniu podał, iż jedynie przez niedopatrzenie nie żądał pierwotnie doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem, a tylko samego wyroku. Zarządzeniem z 17 grudnia 2007 r. zobowiązano pełnomocnika ubezpieczonego do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu - pod rygorem jego odrzucenia - o wykazanie, że zgłoszenie wniosku nastąpiło w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu.

Korespondencja skierowana do pełnomocnika ubezpieczonego została zwrócona z adnotacją o jej niepodjęciu w terminie. W dniu 17 stycznia 2008 r. Sąd Apelacyjny powziął wiadomość o śmierci S. N. Z nadesłanego odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że śmierć nastąpiła w dniu 17 grudnia 2007 r. Postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. zawieszono postępowanie w sprawie. Pismem z 11 kwietnia 2011 r. T. N., jako pełnomocnik procesowy następczyni zmarłego – M. N., wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z 20 czerwca 2011 r.

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych podjął zawieszone postępowanie. Przechodząc do analizy wniosku o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej Sąd drugiej instancji, zważył że doręczenie wyroku z uzasadnienie na ogół jest potrzebne stronie do złożenia środka zaskarżenia. W świetle poglądów judykatury i doktryny złożenie wniosku o doręczenie wyroku sądu drugiej instancji w terminie tygodniowym od ogłoszenia jego sentencji nie oznacza spełnienia przesłanki dopuszczalności kasacji, jeżeli wniosek nie dotyczy doręczenia wyroku z uzasadnieniem i brak podstaw do przyjęcia, iż został złożony w celu wszczęcia procedury zaskarżenia wyroku kasacją.

W niniejszym przypadku bezspornym jest, że reprezentujący ubezpieczonego pełnomocnik w osobie syna – T. N. był obecny na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku i został prawidłowo pouczony o sposobie zaskarżenia orzeczenia. Z jego wyjaśnień wynika, iż przyczyną żądania doręczenia tylko odpisu wyroku, bez uzasadnienia, były emocje związane z długością procesu i 3 treścią zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, emocje z reguły towarzyszą stronom postępowania i nie jest to okoliczność na tyle nadzwyczajna, aby wyłączała winę w uchybieniu terminu do dokonywania czynności procesowych.

Pełnomocnik ubezpieczonego jest zaś osobą z średnim wykształceniem, wykonywał zawód nauczyciela i przygotowując się do sporawy korzystał z Kodeksu postępowania cywilnego z komentarzem. W toku postępowania dokonywał zaś szeregu czynności procesowych, prawidłowych od strony formalnej. W tej sytuacji nie można przyjąć, że została spełniona ta przesłanka przywrócenia terminu do żądania doręczenia wyroku z uzasadnieniem, jaką w świetle art. 168 § 1 k.p.c. jest brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.

Konsekwencją oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest to, że czynność ta, dokonana w dniu 8 listopada 2007 r., jest spóźniona, stąd przedmiotowy wniosek podlega odrzuceniu z mocy art. 328 § 1 k.p.c. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem następczyni prawnej zmarłego ubezpieczonego. Zarzucając orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że reprezentujący stronę pełnomocnik ze swojej winy nie złożył w terminie wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, żaląca się wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że pełnomocnik ubezpieczonego w ustawowym terminie złożył wniosek o doręczenie wyroku Sądu drugiej instancji. Niezażądanie jednoczesnego doręczenia uzasadnienia orzeczenia było następstwem błędu, wynikającego ze złego stanu psychicznego pełnomocnika w związku z fatalnym stanem zdrowia jego ojca. Przemawia to za przyjęciem braku winy strony w uchybieniu terminu do dokonania przedmiotowej czynności procesowej. Trzeba też mieć na względzie fakt, że nie składa się wniosku o wydanie samej sentencji wyroku, a czyni się to w celu zaskarżenia orzeczenia, do czego potrzebna jest znajomość jego uzasadnienia.

Z akt sprawy wynika zaś, iż pełnomocnik ubezpieczonego nie zgadzał się zarówno z przebiegiem postępowania, jak i z rozstrzygnięciem sprawy, czemu dawał wyraz w toku procesu. Sąd Apelacyjny 4 powinien zatem kierować się nie literalnym brzmieniem wniosku, a celem jego złożenia. Celem tym było doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem po to, aby zaskarżyć orzeczenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia rozpocząć wypada od przypomnienia, iż postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające wniosek strony o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w celu wniesienia skargi kasacyjnej jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c. Jeżeli zapadło ono w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna, może być przedmiotem zażalenia do Sądu Najwyższego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2003 r., II UZ 36/03, OSNP 2004 r. nr 10, poz. 178 oraz z dnia 4 kwietnia 2003 r., I PZ 10/03, OSNP - wkł. z 2003 r. nr 17, poz. 6).

Cechy zaskarżalności środkiem odwoławczym nie ma natomiast postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem. Postanowienie takie nie kończy postępowania w sprawie. Sytuuje się ono w kategorii postanowień, o których mowa w art. 380 k.p.c. Sąd Najwyższy może więc na podstawie tego przepisu, poprzez odesłanie zawarte w art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c., na wniosek strony, rozpatrując zażalenie na postanowienie odrzucające wniosek o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, rozpoznać także, mające wpływ na jego wydanie, postanowienie oddalające wniosek o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o takie doręczenie (por. uzasadnienia uchwał składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001 nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001 nr 2, poz. 22 oraz uzasadnienia postanowień Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000 nr 3, poz. 48, z dnia 15 grudnia 2005 r., I UZ 32/05, niepublikowanego; z dnia 19 lipca 2007 r., I UZ 15/07, niepublikowanego i z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ 2/11, LEX nr 785889).

Należy przypomnieć, że w myśl art. 387 § 3 k.p.c. orzeczenie sądu drugiej instancji doręcza się stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji 5 zażądała doręczenia. Wniosek taki z reguły stanowi równocześnie żądanie sporządzenia uzasadnienia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2010 r., III PZP 7/10, Prok. i Pr. – wkł., 2011 nr 7 – 8, poz. 37). Nie ulega wątpliwości, iż w zakreślonym w cytowanym unormowaniu terminie pełnomocnik ubezpieczonego dokonał czynności zmierzającej do zaskarżenia niekorzystnego dla jego mandanta wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 listopada 2007 r.

Czynność ta okazała się jednak wadliwa, albowiem wbrew wymaganiom tegoż przepisu pismo pełnomocnika strony zawierało jedynie wniosek o doręczenie wyroku (bez uzasadnienia). Rację ma Sąd drugiej instancji przytaczając stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ 104/02 (OSNP 2004 nr 13, poz. 231), zgodnie z którym tej treści wniosek nie spełnia przesłanki dopuszczalności kasacji (obecnie - skargi kasacyjnej) w rozumieniu art. 3934 § 1 w związku z art. 387 § 3 k.p.c. (obecnie - art. 3985 § 1 w związku z art. 387 § 3 k.p.c.).

Oceniając zasadność wniosku ubezpieczonego S. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku drugoinstancyjnego wraz z uzasadnieniem warto zauważyć, że w świetle art. 168 § 1 i 2 k.p.c. żądanie tej treści może zostać uwzględnione tylko wtedy, gdy uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej pociąga za sobą ujemne dla strony skutki, a opóźnienie nastąpiło bez winy wnioskodawcy. Co do pierwszej z wymienionych przesłanek przywrócenia uchybionego terminu trzeba stwierdzić, iż przekroczenie przez ubezpieczonego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ma dla niego negatywne konsekwencje procesowe.

W myśl art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się bowiem do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w dwumiesięcznym terminie od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Powyższe oznacza, że strona, która w określonym w art. 387 § 3 k.p.c. tygodniowym terminie od ogłoszenia sentencji wyroku nie złożyła wniosku o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem, nie może skutecznie wnieść skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji termin do złożenia skargi kasacyjnej w ogóle nie rozpoczyna biegu, wobec czego niemożliwe jest wniesienie tego środka zaskarżenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1996 r., 6 I PKN 45/96, OSNP 1997 nr 14, poz. 254, z dnia 30 stycznia 1998 r., III CKN 106/97, Prokuratura i Prawo 1998 nr 6, poz. 30, z dnia 8 grudnia 1999 r., II CKN 162/97, Prokuratura i Prawo 2000 nr 6, poz. 30 i z dnia 25 stycznia 2007 r., I UZ 43/06, niepublikowane).

Pozostaje rozważyć, czy w rozpoznawanej sprawie spełnione zostało drugie z ustawowych kryteriów przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, a mianowicie brak winy ubezpieczonego w zaistnieniu opóźnienia w wystąpieniu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wyroku z uzasadnieniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że uwzględnienie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić tylko w sytuacji, gdy zachowaniu się strony nie można przypisać znamion winy w jakiejkolwiek jej postaci, również winy polegającej na zwykłym niedbalstwie.

Przy ocenie braku winy w niedochowaniu terminu procesowego bierze się zaś pod uwagę miernik należytej staranności, jakiej można wymagać od człowieka przejawiającego dbałość o swe własne, życiowo ważne sprawy. Analizy tej dokonuje się przy tym w kontekście całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Stopień dbałości człowieka o własne sprawy zależy bowiem od szeregu obiektywnych uwarunkowań, wśród których szczególną rolę odgrywają przesłanki o społeczno – ekonomicznym i cywilizacyjno – kulturowym charakterze.

Przesłanki te powinny być zatem uwzględniane przy konstruowaniu wzorca staranności, według którego oceniane jest zachowanie strony dopuszczającej się upływu terminu do dokonania oznaczonej czynności procesowej. W przeciwnym razie bezskuteczność danej czynności dotykałaby stronę nie tyle za niedołożenie należytej staranności, ile za sam fakt dopuszczenia do upływu określonego terminu. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu.

Trudności (przeszkody) uniemożliwiające stronie zachowanie terminu do dokonania czynności procesowej nie muszą też mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679; z dnia 27 października 1998 r., II PKN 385/98, OSNP 1999 nr 23, 7 poz. 753; z dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, OSNP 2001 nr 11, poz. 431; z dnia 14 kwietnia 1999 r., II UKN 555/98, OSNP 2000 nr 14, poz. 561; z dnia 22 lipca 1999 r., I PKN 273/98, OSNP 2000 nr 20, poz. 757; z dnia 29 października 1999 r., I CKN 556/98, LEX nr 50702; dnia 2 sierpnia 2006 r., I UZ 13/06, OSNP 2007 nr 15-16, poz. 238; z dnia 10 stycznia 2007 r., I CZ 108/06, LEX nr 258547; z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZ 22/07, LEX nr 319631; z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, LEX nr 346193 i z dnia 8 października 2010 r., II PK 70/10, LEX nr 687017).

Sąd Apelacyjny słusznie przywołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrwalony pogląd judykatury w kwestii bezpośredniego obciążenia strony procesowej skutkami błędu popełnionego przez jej pełnomocnika (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, LEX nr 346193; z dnia 3 lipca 2008 r., IV CZ 38/08, LEX nr 794012; z dnia 27 października 2009 r., II UZ 35/09, LEX nr 564801 i z dnia 24 listopada 2009 r., V CZ 57/09, LEX nr 688061). Okoliczności, w jakich doszło do przekroczenia przez ubezpieczonego terminu do prawidłowego dokonania omawianej czynności procesowej mają natomiast znaczenie dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

Jak bowiem zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 września 2011 r., I CZ 81/11 (LEX nr 1001272), stroną w rozumieniu przepisów o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej jest także pełnomocnik. Z tego względu uchybienie czynności procesowej przez pełnomocnika nie stanowi podstawy żądania przywrócenia terminu przez stronę, chyba że uchybienie nastąpi wskutek okoliczności od niego niezależnych. W konsekwencji, warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest wykazanie przez stronę, że pomimo całej swej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, a więc, że zachodziła niezależna od niej przeszkoda.

Przeszkoda taka zachodzi wówczas, gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym) było niemożliwe, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała termin procesowy. We wniosku o przywrócenie terminu do żądania sporządzenia uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego i doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem jako 8 przyczynę uchybienia terminu wskazano pierwotnie niedopatrzenie pełnomocnika ubezpieczonego, będące konsekwencją emocji wywołanych przebiegiem i wynikiem procesu.

Niewątpliwie tego rodzaju przyczyna opóźnienia w dokonaniu przedmiotowej czynności procesowej ma zawiniony charakter i świadczy o braku należytej staranności strony w dochodzeniu swoich praw. Dopiero w dalszym toku postępowania powołano się na przemijające zaburzenia psychiczne pełnomocnika spowodowane złym stanem zdrowia reprezentowanego przezeń ojca. W judykaturze wyrażany jest pogląd, iż brak winy występuje między innymi w razie choroby strony lub jej pełnomocnika, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście, ale i skorzystania z pomocy innych osób.

Innymi słowy, choroba strony (pełnomocnika), która nie wyklucza podjęcia działania, choćby przy pomocy osób trzecich, nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., III CZ 79/05, niepublikowane i z dnia 11 stycznia 2007 r., II CZ 116/06, LEX nr 258551). Dla prawidłowego zrozumienia tej linii orzecznictwa niezbędne jest jednak podkreślenie różnicy pomiędzy stanem zdrowia fizycznego i psychicznego strony mającej dokonać danej czynności procesowej.

W przypadku, gdy w grę wchodzi złożenie środka zaskarżenia, trzeba pamiętać, iż to strona (a nie pełnomocnik czy osoba trzecia) decyduje o jego wniesieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZ 99/01, LEX nr 52765). Zatem, w sytuacji, gdy strona nie doznaje żadnych zakłóceń w sferze psychicznej i podejmuje decyzję o skorzystaniu z konkretnego środka zaskarżenia, a obłożna choroba utrudnia jej dokonanie wymaganych w tym zakresie czynności, należy rozważać, czy możliwe było skorzystanie przez nią z pomocy osoby trzeciej w roli swego rodzaju posłańca. Jeśli jednak schorzenie ma charakter psychiczny i uniemożliwia stronie prawidłową ocenę sytuacji oraz zadecydowanie o złożeniu środka zaskarżenia, nikt inny nie może wyręczyć jej w tym zakresie.

W rozpoznawanej sprawie żalący się nie sugeruje, by to choroba fizyczna lub psychiczna ojca była przyczyną niedochowania terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Nie podnosi też, aby z powodu stanu zdrowia ubezpieczonego niemożliwe było zadecydowanie we właściwym czasie o skorzystaniu z przysługującego stronie 9 środka zaskarżenia wyroku sądowego. Co więcej – żalący się przyznaje, iż już w dniu ogłoszenia wyroku, składając wniosek o jego doręczenie, nosił się z zamiarem wniesienia skargi kasacyjnej, a zatem miał pełną świadomość swojej sytuacji procesowej i podjął decyzję o skorzystaniu z przysługujących mu środków prawnych.

Nie przedstawił przy tym żadnych dowodów potwierdzających fakt występowania po jego stronie zaburzeń psychicznych uniemożliwiających mu prawidłowe dokonanie przedmiotowej czynności procesowej. Trzeba zaś pamiętać, że występując o przywrócenie uchybionego terminu strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających tego rodzaju żądanie. Uprawdopodobnienie oznacza zaś przytoczenie twierdzeń i wskazanie okoliczności, z których wynika przekonanie o prawdziwości tych twierdzeń. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na mocy art. 3941 § 2 k.p.c. i art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.