Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III SK 57/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, citing existing precedent on temporal application of energy law.

Numero d'incarto III SK 57/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the Energy Office's cassation appeal for substantive review. The Energy Office argued that new energy law provisions applied to pending court cases, while the plaintiff contended the law only covered administrative proceedings. The court rejected this because the appeal lacked the required judicial reasoning to demonstrate a novel legal question, noting similar issues were already resolved in competition law precedents.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 20 ustawy zmieniającej Prawo energetyczne: A cassation appeal is inadmissible for substantive review if it fails to provide judicial reasoning demonstrating a novel legal issue, especially when analogous questions have already been resolved by the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility novel legal issue requirement judicial reasoning standard temporal application of law energy law interpretation precedent reliance procedural dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zawierać jurydyczną argumentację wykazującą, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne.
Art. 20 of the Act amending the Energy Law
104, dalej jako ustawa zmieniająca) w związku z art. 20 ustawy zmieniającej.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywód zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 18 września 2003, sygn. akt I CKN 534/01
postanowienie SN z 18 września 2003, sygn. akt I CKN 534/01; wyrok SN z 10 lipca 2003 r., sygn.
wyrok SN z 10 lipca 2003 r., sygn. akt I CKN 533/01
akt I CKN 534/01; wyrok SN z 10 lipca 2003 r., sygn. akt I CKN 533/01; wyrok SN z 2 października 2008 r., sygn.
wyrok SN z 2 października 2008 r., sygn. akt III SK 3/2008
akt I CKN 533/01; wyrok SN z 2 października 2008 r., sygn. akt III SK 3/2008).
postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06
V CSK 75/06
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III SK 57/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Andrzej Wróbel w sprawie z powództwa V. H. Poland Spółki Akcyjnej przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r., na skutek apelacji V. H. Poland S.A. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2009 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu), o nałożenie kary pieniężnej, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za działanie wymienione w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia odstąpił od wymierzenia kary na podstawie art. 56 ust. 6a Prawa energetycznego, 2 dodanego przez art. 1 pkt 38 lit.

e) ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r., o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 21, poz. 104, dalej jako ustawa zmieniająca) w związku z art. 20 ustawy zmieniającej. Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu podnosi, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Pierwszym z nich jest kwestia wykładni przepisu art. 20 ustawy zmieniającej, w zakresie dotyczącym użytego w tym przepisie pojęcia „sprawy”.

Zagadnienie to sprowadza się do pytania, czy zawarta w tym przepisie norma intertemporalna ma zastosowanie jedynie do spraw administracyjnych, czy ma również zastosowanie do spraw sądowych, które w dniu 11 marca 2010 r. toczyły się na skutek złożenia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu. Drugim zidentyfikowanym przez Prezesa Urzędu zagadnieniem prawnym jest kwestia, czy art. 56 ust. 6austawy Prawo energetyczne, który wszedł w życie w dniu 11 marca 2010 r. może mieć zastosowanie w sprawie wszczętej wskutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu wydanej przed tą datą, a nie zakończonej prawomocnym wyrokiem przed 11 marca 2010 r.

Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia powyższych zagadnień, Prezes Urzędu podnosi, że są to zagadnienia nowe, do których nie odniosło się jeszcze dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz literatura przedmiotu, zaś przed sądami niższych instancji zawisło szereg spraw odnoszących się do kwestii unormowanych przez przepisy ustawy zmieniającej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu, powód wniósł o nie przyjęcie jej do rozpoznania, z uwagi na jednoznaczne brzmienia art. 20 ustawy zmieniającej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zawierać jurydyczną argumentację wykazującą, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne. Powołanie się na przepisy prawa, sformułowanie problemu, 3 przedstawienie samego stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną bez odpowiedniego wywodu ilustrującego znaczenie problemu, spektrum możliwych jego rozstrzygnięć i konsekwencji wyboru określonego rozwiązania, z uwzględnieniem dotychczasowego orzecznictwa lub poglądów doktryny, powoduje, że na etapie przedsądu nie jest możliwe stwierdzenie występowanie w sprawie zagadnienia wymagającego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy.

Sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywód zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Tymczasem w skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie zawiera wywodu odpowiadającego powyższym wymogom. Jak się wydaje, podstawy dla przyjęcia skargi do rozpoznania, Prezes Urzędu dopatruje się przede wszystkim w braku orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego art. 20 ustawy zmieniającej.

Tymczasem problemy prawne analogiczne przedstawionego w niniejszej sprawie były już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu ochrony konkurencji (zob. postanowienie SN z 18 września 2003, sygn. akt I CKN 534/01; wyrok SN z 10 lipca 2003 r., sygn. akt I CKN 533/01; wyrok SN z 2 października 2008 r., sygn. akt III SK 3/2008). Bez rozwiniętego wywodu, uwzględniającego dotychczasowy dorobek orzecznictwa i doktryny w zakresie postępowań w sprawach z zakresu regulacji, oraz analogicznych do nich pod względem procesowym spraw ochrony konkurencji, a także odpowiedniej argumentacji prezentującej spektrum możliwości rozstrzygnięcia omawianego zagadnienia, jego wpływ na praktykę oraz wyjaśniającej rzeczywiste intencje ustawodawcy w nadaniu art. 20 ustawy zmieniającej przyjętego brzmienia, Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie widzi potrzeby ewentualnego odstąpienia od poglądu przyjętego w dotychczasowym orzecznictwie, zgodnie z którym pod pojęciem postępowań wszczętych a nie zakończonych należy rozumieć nie tylko postępowania administracyjne przed Prezesem Urzędu, ale także postępowanie sądowe.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. 4