Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling as inadmissible due to lack of prior remedies and missed deadline.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's appeal to declare a final court order establishing a necessary path inconsistent with the law. The applicant argued that the two-year limitation period should be extended or interrupted, but the court found no other legal remedies were available to challenge the lower court's decision. Consequently, the appeal was deemed inadmissible under the Civil Procedure Code because the statutory deadline had expired and the conditions for filing such a review were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment inconsistent with the law is inadmissible if no other legal remedies exist to change or set aside that judgment, and the two-year limitation period cannot be extended or interrupted.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 18/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. T., A. K., M. J., J. P. przy uczestnictwie A. R., P. R., H. M., C. M., Gminy K. o ustanowienie drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2010 r., na skutek skargi uczestniczki Anny R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt III Ca (…) [III WSC (…)], odrzuca skargę. Uzasadnienie W dniu 26 czerwca 2010 r.
A. R. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 3 lipca 2007 r., III Ca (…), zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 28 grudnia 2005 r., Ns (…), w przedmiocie ustanowienia drogi koniecznej oraz od postanowienia z dnia 3 października 2007 r. dokonującego wykładni postanowienia z dnia 3 lipca 2007 r. Ponadto wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wypadek uznania, że jej wnioski z dnia 20 maja 2009 r. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i o zwolnienie od kosztów sądowych „nie przerwały biegu przedawnienia z art. 4246 § 1 k.p.c.” Podniosła, że wzruszenie ww. postanowień nie było i nie jest możliwe w drodze środków 2 prawnych innych niż skarga, gdyż „szkody” wystąpiły po 22 miesiącach, licząc „od wydania tych postanowień”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, jeżeli zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Od postanowienia Sądu Okręgowego objętego skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem przysługiwała skarga kasacyjna, o czym uczestnicy zostali zostali pouczeni, ale skargi nie wnieśli. W tej sytuacji skarga przewidziana w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna, co - automatycznie – dotyczy także postanowienia w przedmiocie wykładni (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2006 r., III CNP 62/06, „Izba Cywilna” 2007, nr 12, s. 50 lub z dnia 16 czerwca 2009 r., III CNP 14/09, niepubl.).
Należy także zaznaczyć, że dwuletni termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – choć pełni istotne funkcje procesowe – jest terminem zawitym prawa materialnego, a zatem nie podlega przywróceniu na podstawie art. 168 i nast. k.p.c. Wbrew twierdzeniom skarżącej, bieg tego terminu nie podlega również przerwaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 28/07, OSNC-ZD 2008, nr C, poz. 61). Z tych względów, skoro skarga jest niedopuszczalna, a ponadto została wniesiona z uchybieniem terminowi, należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).