Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 86/09 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal by granting time extension due to misleading court notice on appeal type.

Numero d'incarto IV CZ 86/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the lower court's dismissal of an appeal, ruling that the appellant was entitled to a time extension. The appellant filed a cassation appeal instead of the required appeal because the lower court incorrectly informed them that only a cassation appeal was available. The court determined that relying on this official but erroneous notice constituted a non-faulty delay under the Civil Procedure Code. Consequently, the time limit for filing the appeal was extended from the date of the lower court's decision to the date the appellant learned of the Supreme Court's rejection of their cassation appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 169 § 1 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 16 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 519 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 380 k.p.c.; If a party files an incorrect appeal due to a court notice that was not a simple mistake but a deliberate judicial error, the delay is considered non-faulty and the time limit for the correct appeal is extended until the party learns of the error.

Parole chiave

Generato dall'IA
non-faulty delay court notice error time extension appeal type cassation appeal professional lawyer duty judicial error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 § 1 k.p.c.
W zasadzie wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika strony skargi kasacyjnej zamiast zażalenia, czego konsekwencją stało się uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, nie jest okolicznością niezawinioną w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c., uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Art. 169 § 1 k.p.c.
W tej sytuacji chwilą ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 169 § 1 k.p.c.) jest chwila dowiedzenie się przez pełnomocnika skarżącego o autorytatywnym przesądzeniu o tym, że pouczenie dokonane przez Sąd było błędne i, że właściwym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, a nie skarga kasacyjna.
Art. 370 k.p.c.
zostało więc wniesione po terminu i dlatego należało je odrzucić (art. 370 w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
397 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c.).
Art. 398 § 16 k.p.c.
Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39816 w zw.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Na to ostatnie postanowienie, jako na postanowienie sądu drugiej instancji niekończące postępowania, zażalenie nie przysługuje (art. 3941 § 2 k.p.c.).
Art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 519 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 2 k.p.c.
Na to ostatnie postanowienie, jako na postanowienie sądu drugiej instancji niekończące postępowania, zażalenie nie przysługuje (art. 3941 § 2 k.p.c.).
Art. 394 § 3 k.p.c.
Na to ostatnie postanowienie, jako na postanowienie sądu drugiej instancji niekończące postępowania, zażalenie nie przysługuje (art. 3941 § 2 k.p.c.).
Art. 380 k.p.c.
Stosownie do art. 380 k.p.c. warunkiem rozpoznania jest jednakże wniosek skarżącego.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 86/09 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Zawistowski SSA Barbara Trębska ze skargi zainteresowanego J.Ś. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w R. z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], w sprawie z wniosku M.G. i S.G. przy uczestnictwie J.Ś. i J.W. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2009 r., zażalenia J. Ś. na postanowienie Sądu Okręgowego w R. z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...], uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2009 r.

Sąd Okręgowy w R. odrzucił wniosek zainteresowanego J.Ś. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 8 stycznia 2009 r., którym odrzucona została jego skarga o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie, oraz odrzucił to zażalenie. Postanowienie to zapadło w wyniku ustalenia, że postanowienie z dnia 8 stycznia 2009 r. zainteresowany otrzymał w dniu 14 stycznia 2009 r. z błędnym pouczeniem, iż przysługuje od niego skarga kasacyjna. Skargę taką w dniu 6 marca 2009 r. wniósł ustanowiony przez niego pełnomocnik będący adwokatem.

Sąd Najwyższy postanowieniem doręczonym pełnomocnikowi zainteresowanego w dniu 13 lipca 2009 r. odrzucił skargę jako niedopuszczalną i w uzasadnieniu swego postanowienia wskazał, że na postanowienie nią zaskarżone przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy uznał, że najpóźniej w chwili wnoszenia skargi kasacyjnej pełnomocnik zainteresowanego mógł zorientować się że pouczenie dokonane przez Sąd przy doręczeniu postanowienia z dnia 8 stycznia 2009 r. było błędne i że na postanowienie to przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.

Zatem termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy liczyć od dnia 6 marca 2009 r., a nie jak chce wnioskodawca od doręczenia postanowienia Sądu Najwyższego, wobec czego termin ten upłynął w dniu 13 marca 2009 r. (art. 169 § 1 k.p.c.). Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu wniesiony został w dniu 15 lipca 2009 r., jako spóźniony podlega odrzuceniu (art. 171 k.p.c.). W tej sytuacji tygodniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 stycznia 2009 r. należy liczyć od doręczenia tego postanowienia.

Zażalenie wniesione w dniu 15 lipca 2009 r. zostało więc wniesione po terminu i dlatego należało je odrzucić (art. 370 w zw. z art. 397 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c.). W zażaleniu na wymienione na wstępie postanowienie o odrzuceniu zażalenia zainteresowany zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym przyjęciu, że „siedmiodniowy 3 termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 13 marca 2009 r.” i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pomimo, że zażalenie wniesione zostało na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, skarżący zarzuca w nim wadliwość postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Na to ostatnie postanowienie, jako na postanowienie sądu drugiej instancji niekończące postępowania, zażalenie nie przysługuje (art. 3941 § 2 k.p.c.). Jednakże jest ono postanowieniem, które poprzedzało wydanie postanowienia o odrzuceniu zażalenia i miało wpływ na jego treść. Na podstawie art. 380 w zw. z art. 397 § 2 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowienie to może więc być przedmiotem rozpoznania na skutek zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia.

Stosownie do art. 380 k.p.c. warunkiem rozpoznania jest jednakże wniosek skarżącego. Zażalenie takiego wniosku wprost wyartykułowanego nie zawiera, nie powołuje się także na art. 380 k.p.c. Ponieważ jednak z treści zażalenia w sposób oczywisty wynika, że pomimo, iż wniesione zostało na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, kwestionuje prawidłowość postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu, Sąd Najwyższy uznał za możliwe rozpoznanie ostatnio wymienionego postanowienia. Pełnomocnik skarżącego będący adwokatem miał obowiązek wiedzieć, czy i jaki środek zaskarżenia przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę o wznowienie postępowania wniesioną w sprawie rozpoznawanej w trybie nieprocesowym, w której przysługuje skarga kasacyjna (art. 5191 , art. 3941 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

W zasadzie wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika strony skargi kasacyjnej zamiast zażalenia, czego konsekwencją stało się uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, nie jest okolicznością niezawinioną w rozumieniu art. 168 § 1 k.p.c., uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Trzeba jednakże wziąć pod uwagę, że według pouczenia udzielonego skarżącemu przez Sąd Okręgowy środkiem zaskarżenia przysługującym od doręczonego mu postanowienia jest skarga kasacyjna. Trafne jest spostrzeżenie skarżącego, że treść pouczenia nie była wynikiem zwykłej omyłki.

Nadając bieg skardze kasacyjnej Sąd Okręgowy dał 4 wyraz swemu przeświadczeniu – błędnemu – że skarga kasacyjna jest właściwym środkiem zaskarżenia. Wniesienie skargi kasacyjnej przez skarżącego było działaniem zgodnym z udzielonym przez Sąd pouczeniem, nie będącym zatem wynikiem zwykłej omyłki, ale udzielonym w przekonaniu o jego prawdziwości. Było działaniem w zaufaniu do Sądu. Należy uznać, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, które stało się konsekwencją takiego zachowania skarżącego, także jeżeli w jego imieniu działał adwokat, jest zdarzeniem niezawinionym, uzasadniającym przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (art. 168 § 1 k.p.c.).

W tej sytuacji chwilą ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 169 § 1 k.p.c.) jest chwila dowiedzenie się przez pełnomocnika skarżącego o autorytatywnym przesądzeniu o tym, że pouczenie dokonane przez Sąd było błędne i, że właściwym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Powzięcie wiadomości o tym nastąpiło z chwilą zapoznania się przez pełnomocnika skarżącego z postanowieniem Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Za chwilę tę należy zaś uznać chwilę doręczenia mu tego postanowienia (13 lipca 2009 r.).

Do chwili wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (15 lipca 2009 r.) nie upłynął zatem tygodniowy termin do wniesienia tego wniosku. Z przytoczonych względów postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie może być uznane za prawidłowe. Ponieważ konsekwencją jego wydania jest zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia, zażalenie na to postanowienia jest zasadne. Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39816 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., postanowił zatem jak w sentencji.