Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory lawyer signature rule for enforcement objection. Appeal rejected due to lack of professional representation. Court clarifies jurisdiction over procedural defects in enforcement objections.

Sygn. akt II CZ 77/08 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Marian Kocon w sprawie ze skargi J. M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 marca 2007 r., sygn. akt II NC (…) wydanego w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej N.(…) położonej w S. przy ulicy L. przeciwko J. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2008 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II Nc (…) [II Co (…)], odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie Pozwany J. M. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 29 marca 2007 r., wydanego w sprawie II Nc (…) [k. (…) tych akt]. W nakazie tym zobowiązano pozwanego do zapłaty wyszczególnionych w nim kwot wraz z odsetkami na rzecz powodowej Wspólnoty Mieszkaniowej. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 r. odrzucił skargę pozwanego z tej racji, że skarga nie została podpisana przez profesjonalnego 2 pełnomocnika zgodnie z regułą wyrażoną w art. 871 § 1 k.p.c. przyjmującą tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 4246 § 3 k.p.c.).

Na postanowienie Sądu Rejonowego odrzucające skargę zażalenie wniósł pozwany i wnosił o jego uchylenie [k. (…) akt sprawy].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zarysowały się rozbieżności co do tego, czy odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z tej przyczyny, że została ona sporządzona z naruszeniem przymusu adwokacko – radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.), należy do kompetencji Sądu Najwyższego, czy też rozstrzygnięcie takie może być wydane także przez sąd pierwszej instancji lub drugiej instancji. Należy podzielić stanowisko, zgodnie z którym sąd odwoławczy jest uprawniony do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, gdy została ona sporządzona, z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c., przy czym podobna kompetencja przysługuje także sądowi pierwszej instancji, gdy skarga dotyczy jego orzeczenia (art. 4241 § 2 k.p.c.).

Stanowisko takie zajął np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 kwietnia 2006 r., IV CZ 30/06 (nieopubl.) i w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2005 r., III CZ 99/05 (nieopubl.). Niezależnie od tego na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 27 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, z. 10, poz. 180). Skarżący złożył wprawdzie takie zażalenie, ale nie zostało ono podpisane przez adwokata lub radcę prawnego.

Sformułowany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko- radcowski odnosi się także do wnoszenia środków odwoławczych (zażalenie) do Sądu Najwyższego od rozstrzygnięć (postanowień) wydanych przez sąd pierwszej lub drugiej instancji w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W tej sytuacji na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i w zw. z art. 370 k.p.c. należało odrzucić zażalenie pozwanego.