Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I KZP 34/00 Generato dall'IA

Supreme Court rules execution of suspended sentence must follow single judgment if new crime occurs during probation period.

Numero d'incarto I KZP 34/00
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court resolved a legal question regarding whether a suspended sentence should be executed when a new similar intentional crime occurs during the probation period. The prosecutor argued that execution should follow the combined judgment, while the lower court refused to order execution of the single sentence. The court held that execution must follow the single judgment because the new crime happened within its probation period, whereas the combined judgment's probation period had not yet begun.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 75 § 1 k.k.; Art. 575 § 2 k.p.k.: If a new similar intentional crime occurs during the probation period of a single judgment, execution must be ordered based on that single judgment, not the combined judgment, as the combined judgment's probation period has not commenced.

Parole chiave

Generato dall'IA
probation period combined judgment suspended sentence execution of sentence new intentional crime Kodeks karny Kodeks postępowania karnego

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 75 § 1 k.k.
Postanowienie to zaskarżył Prokurator Rejonowy w G., zarzucając obrazę przepisu art. 75 § 1 k.k. polegającą na odmowie zarządzenia wy- konania wobec skazanego kary 1 roku pozbawienia wolności, a objętej wyrokiem łącznym w drugiej sprawie, pomimo że w okresie próby Ma- riusz S.
art. 575 § 2 k.p.k.
Odpowiedź na wyżej przedstawione wątpliwości w istocie jest za- warta w treści przepisu art. 575 § 2 k.p.k., który statuuje, iż wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny, jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie.
art. 89 § 1 k.k.
art. 75 § 1 k.k
I KZP 34/2000 Jeżeli prawomocne skazanie za podobne przestępstwo umyślne nastąpiło w okresie próby określonej wyrokiem, który został objęty wyro- kiem łącznym, przed wydaniem tego wyroku, należy zarządzić na pod- stawie art. 75 § 1 k.k.
art. 441 § 1 k.p.k
Sąd Najwyższy w sprawie Mariusza S., po rozpoznaniu, przekaza- nego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k., przez Sąd Okręgowy w K., posta- nowieniem z dnia 10 sierpnia 2000 r., zagadnienia prawnego wymagają- cego zasadniczej wykładni ustawy:
art. 279 § 1 k.k
wyrokiem z dnia 21 maja 1999 r., skazał go na podstawie art. 279 § 1 k.k.
art. 576 § 1 k.p.k
75 § 1 k.k., uzasadnił swoje stanowisko unormowa- niem zawartym w art. 576 § 1 k.p.k., według którego wyroki podlegające połączeniu nie ulegają wykonaniu w zakresie objętym wyrokiem łącz- nym, z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku.
art. 575 § 2 k.p.k
Odpowiedź na wyżej przedstawione wątpliwości w istocie jest za- warta w treści przepisu art. 575 § 2 k.p.k., który statuuje, iż wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny, jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie.
art. 575 k.p.k
4 Przepis art. 575 k.p.k.
art. 537 § 1 k.p.k
Niewątpliwie, jest możliwe uchylenie wyroku w trybie kasacji (art. 537 § 1 k.p.k.), czy też uchylenie lub zmiana wyroku w trybie wznowienia postępowania (art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała Izby Karnej z 20 marca 1964 r., VI Ko 53/63
uchwała Izby Karnej z 20 marca 1964 r., VI Ko 53/63, OSNKW, z.
wyrok z 31 maja 1977 r., II KR 106/77
100; wyrok z 31 maja 1977 r., II KR 106/77, OSNKW, z.
postanowienie z 2 listopada 1984 r., I KZ 175/84
wyrok z 22 marca 1973 r., I KR 425/72
48; wyrok z 22 marca 1973 r., I KR 425/72, OSNKW, z.
uchwała z dnia 25 października 2000 r., I KZP 28/2000
I KZ 175/84
106; posta- nowienie z 2 listopada 1984 r., I KZ 175/84, OSNKW 1985, z.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

UCHWAŁA Z DNIA 20 LISTOPADA 2000 R. I KZP 34/2000 Jeżeli prawomocne skazanie za podobne przestępstwo umyślne nastąpiło w okresie próby określonej wyrokiem, który został objęty wyro- kiem łącznym, przed wydaniem tego wyroku, należy zarządzić na pod- stawie art. 75 § 1 k.k. wykonanie kary orzeczonej w wyroku wchodzącym w skład wyroku łącznego. Przewodniczący:sędzia SN E. Strużyna. Sędziowie SN: J. Szewczyk, F. Tarnowski (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Krajowej: R. Stefański. Sąd Najwyższy w sprawie Mariusza S., po rozpoznaniu, przekaza- nego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k., przez Sąd Okręgowy w K., posta- nowieniem z dnia 10 sierpnia 2000 r., zagadnienia prawnego wymagają- cego zasadniczej wykładni ustawy:

Czy możliwe jest zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolno- ści objętej późniejszym wyrokiem łącznym, podczas kiedy wyrok, którego dotyczy „skazanie ponowne”, zapadł zanim wydano wyrok łączny? uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej. 2 U Z A S A D N I E N I E Zagadnienie prawne przedstawione w pytaniu wyłoniło się w na- stępującej sytuacji procesowej. Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia 24 marca 2000 r., orzekł, iż nie zarządza wobec skazanego Mariusza S. wykonania kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej na podstawie art. 11 § 1 w zw. z art. 208 d.k.k. prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 20 marca 1998 r., ani też nie zarządza wykonania kary łącznej 2 lat pozbawienia wolno- ści orzeczonej przez tenże sąd wyrokiem łącznym z dnia 8 grudnia 1999 r.

Postanowienie to zaskarżył Prokurator Rejonowy w G., zarzucając obrazę przepisu art. 75 § 1 k.k. polegającą na odmowie zarządzenia wy- konania wobec skazanego kary 1 roku pozbawienia wolności, a objętej wyrokiem łącznym w drugiej sprawie, pomimo że w okresie próby Ma- riusz S. popełnił podobne przestępstwo umyślne, za które Sąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 21 maja 1999 r., skazał go na podstawie art. 279 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 4 lat. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę powyższego postanowienia przez zarządzenie w stosunku do Mariusza S. wykonania kary pozba- wienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym.

Rozpatrując zażalenie Sąd Okręgowy w K. uznał, że w niniejszej sprawie wyłoniło się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wy- kładni ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadniczy problem, jaki pojawia się na tle zaistniałej sytuacji pro- cesowej, dotyczy zakresu kognicji sądu w postępowaniu o zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności. W 3 szczególności zaś chodzi o to, czy zarządza się wykonanie kary, czy też nie zarządza, jeśli skazany popełnił nowe podobne przestępstwo umyśl- ne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności w okre- sie próby określonej wyrokiem, który został następnie objęty wyrokiem łącznym. W wypadku odpowiedzi pozytywnej wyjaśnienia wymaga pod- noszona wątpliwość, czy na podstawie art. 75 § 1 k.k. należy zarządzić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem jednostko- wym, czy też wyrokiem łącznym.

Sąd Rejonowy w G. odmawiając zarządzenia wykonania kary po- zbawienia wolności, pomimo spełnienia przez skazanego wymogów określonych w art. 75 § 1 k.k., uzasadnił swoje stanowisko unormowa- niem zawartym w art. 576 § 1 k.p.k., według którego wyroki podlegające połączeniu nie ulegają wykonaniu w zakresie objętym wyrokiem łącz- nym, z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku. Natomiast zarządzenie wykonania kary orzeczonej wyrokiem łącznym, było niedopuszczalne, skoro prawomocne skazanie za przestępstwo podobne nastąpiło przed wydaniem wyroku łącznego i w stosunku do kary orzeczonej tym wyro- kiem nie zostały spełnione przesłanki wymagane w art. 75 § 1 k.k. Podobny tok rozumowania zaprezentował Sąd Okręgowy w K. w uzasadnieniu swego wystąpienia z pytaniem prawnym.

Odpowiedź na wyżej przedstawione wątpliwości w istocie jest za- warta w treści przepisu art. 575 § 2 k.p.k., który statuuje, iż wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny, jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie. Wyrok łączny traci bowiem moc ex lege zarówno z chwilą wydania nowego wyroku łącznego (§ 1 art. 575), jak też i w wy- padku uchylenia lub zmiany choćby jednego z połączonych wyroków (§ 2). 4 Przepis art. 575 k.p.k. zawiera analogiczne rozwiązanie jak art. 509 d.k.p.k., a opiera się ono na założeniu, że pomimo wydania wyroku łącz- nego, poszczególne wyroki stanowiące jego podstawę zachowują nadal swój byt prawny, chociaż orzeczone nimi kary nie są wykonywane.

Moż- liwe jest więc, że któryś z tych wyroków zostanie uchylony lub zmieniony, zawsze jednak musi istnieć ku temu wyraźna podstawa prawna, gdyż tylko wtedy dopuszczalna jest ingerencja w prawomocny wyrok. Niewątpliwie, jest możliwe uchylenie wyroku w trybie kasacji (art. 537 § 1 k.p.k.), czy też uchylenie lub zmiana wyroku w trybie wznowienia postępowania (art. 547 § 2 i § 3 k.p.k.). Wyrok łączny traci również moc ipso iure wówczas, gdy choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego zostanie uznany za nieważny (art. 101 § 1 k.p.k.), jeśli w stosunku do osoby skazanej chociażby co do jednego z połączonych wyroków zostanie zastosowany indywidualny akt łaski, albo gdy kara orzeczona w wyroku stanowiącym podstawę wyroku łącznego zostanie darowana bądź złagodzona na mocy amnestii.

W tej mierze w zasadzie istniała i nadal istnieje zgodność poglą- dów w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie (zob. uchwała Izby Karnej z 20 marca 1964 r., VI Ko 53/63, OSNKW, z. 7-8, poz. 100; wyrok z 31 maja 1977 r., II KR 106/77, OSNKW, z. 9, poz. 106; posta- nowienie z 2 listopada 1984 r., I KZ 175/84, OSNKW 1985, z. 5-6, poz. 48; wyrok z 22 marca 1973 r., I KR 425/72, OSNKW, z. 7-8, poz. 96; M. Cieślak, Z. Doda: Przegląd orzecznictwa Sądu Najwyższego w zakresie postępowania karnego, Pal. 1978, z. 7, s. 72; A. Spotowski, Warunkowe zawieszenie wykonania kary a kara łączna, NP 1979, z. 5, s. 24-26;

A. Kabat, Przegląd uchwał Sądu Najwyższego w zakresie prawa karnego materialnego, podjętych w roku 1978, Probl. Praw. 1979, z. 3, s. 48-49; Z. Kwiatkowski, Glosa do wyroku z dnia 20 lutego 1995 r., II KRN 2/95, PS 1996, z. 7-8, s. 161-162, S. Zabłocki, Glosa do wyroku z dnia 4 5 stycznia 1994 r., II KRN 358/93, PS 1994, z. 6, s. 89-90; J. Bratoszewski, L. Gardocki, Z. Gostyński, S. Przyjemski, R. Stefański, S. Zabłocki, Ko- deks postępowania karnego. Komentarz, Tom II, 1998, s. 831; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks postępowania karnego.

Ko- mentarz, Tom II, 1999, s. 987-989; T. Grzegorczyk, Kodeks postępowa- nia karnego, Komentarz, 1998, s. 1122-1123; J. Grajewski i L. K. Pa- przycki, Kodeks postępowania karnego z komentarzem, 2000, s. 877- 878). W poprzednim stanie prawnym ustawodawca nie przewidywał łą- czenia kar pozbawienia wolności, których wykonanie zostało warunkowo zawieszone, jakkolwiek podejmowane były próby wykładni przepisów opowiadające się za taką możliwością. Dopiero unormowanie zawarte w Kodeksie karnym z 1997 r., w art. 89 § 1 k.k., rozstrzygnęło uprzednio istniejące kontrowersje, dopuszczając możliwość objęcia wyrokiem łącz- nym kar pozbawienia wolności orzeczonych prawomocnie z warunko- wym zawieszeniem wykonania (szerzej na ten temat wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 25 października 2000 r., I KZP 28/2000, dot. nie publ.).

W takiej sytuacji, jeżeli zostaną spełnione wa- runki przewidziane w art. 75 § 1 k.k. i nastąpi zarządzenie wykonania ka- ry wymierzonej choćby w jednym z wyroków jednostkowych, wyrok łącz- ny – stosownie do treści art. 575 § 2 k.p.k. – traci moc. Zarządzenie wy- konania kary pozbawienia wolności należy bowiem traktować jako zmia- nę wyroku, która powoduje, że podobnie jak w innych wyżej wskazanych sytuacjach, wyrok łączny traci moc ipso iure. Oczywiście zarządzeniu wykonania podlega kara wymierzona w wyroku jednostkowym, gdyż skazany w okresie próby określonym tym właśnie wyrokiem popełnił podobne przestępstwo umyślne, za które prawomocnie orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności, zanim zapadł wyrok łączny.

Odstąpienie w takim wypadku od zarządzenia wy- 6 konania kary byłoby nieuzasadnioną premią dla skazanego, a przede wszystkim stanowiłoby obrazę art. 75 § 1 k.k., który przewiduje obligato- ryjność zarządzenia. Niemożliwe byłoby natomiast zarządzenie wykonania kary orze- czonej wyrokiem łącznym, albowiem ponowne przestępstwo nie zostało popełnione w okresie próby określonej tym wyrokiem. Takie zaś prze- szkody nie zachodziłyby w razie popełnienia podobnego przestępstwa i prawomocnego skazania po wydaniu wyroku łącznego.