Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZP 66/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses housing co-op's suit against bailiff for information fee as public law matter.

Numero d'incarto III CZP 66/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the housing cooperative's lawsuit seeking payment of fees for information provided to a bailiff during enforcement proceedings. The court determined that the relationship between the bailiff and third parties is governed by public law, creating a hierarchical rather than equal legal status. Consequently, such disputes cannot be resolved through separate civil litigation but must be handled within the enforcement procedure itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 ust. 5, 9 u.k.s.e.; Art. 1 in principio k.p.c.: The relationship between an enforcement officer and third parties is public law in nature, precluding separate civil litigation for fees related to information provided during enforcement.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement proceedings bailiff status public law relationship information fee civil litigation admissibility hierarchical authority cost concentration

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 ust. 5, 9 u.k.s.e.
postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r., "Czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa spółdzielni mieszkaniowej przeciwko komornikowi o zasądzenie opłaty za udzielenie informacji temu komornikowi w oparciu o art. 2 ust.
Art. 1 in principio k.p.c.
309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 309 k.p.c.
W kategoriach procesowych informacje te trzeba traktować jako szczególny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym (por.
Art. 39 ust. 2 pkt 7 u.k.s.e.
Koszt tej opłaty został zaliczony z mocy art. 39 ust. 2 pkt 7 u.k.s.e. do wydatków, których zwrot należy się komornikowi, a tym samym powinna ona zostać rozliczona przez niego w postanowieniu o ustaleniu kosztów postępowania (art.
Art. 770 k.p.c.
do wydatków, których zwrot należy się komornikowi, a tym samym powinna ona zostać rozliczona przez niego w postanowieniu o ustaleniu kosztów postępowania (art. 770 k.p.c.).
Art. 762 § 1 k.p.c.
art. 309 k.p.c
W kategoriach procesowych informacje te trzeba traktować jako szczególny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art.
art. 13 § 2 k.p.c
309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art. 13 § 2 k.p.c.
art. 770 k.p.c
do wydatków, których zwrot należy się komornikowi, a tym samym powinna ona zostać rozliczona przez niego w postanowieniu o ustaleniu kosztów postępowania (art. 770 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZP 66/15 UCHWAŁA Dnia 21 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Agnieszka Piotrowska SSN Krzysztof Strzelczyk Protokolant Bożena Kowalska w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "N." w J. przeciwko Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w J. o zapłatę, po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 21 października 2015 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r., "Czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa spółdzielni mieszkaniowej przeciwko komornikowi o zasądzenie opłaty za udzielenie informacji temu komornikowi w oparciu o art. 2 ust. 5 i 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011, Nr 231, poz. 1376 z późn. zm.), w związku z prowadzonym przez niego postępowaniem egzekucyjnym?" podjął uchwałę:

Niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa spółdzielni mieszkaniowej przeciwko komornikowi sądowemu o zasądzenie opłaty za udzielenie mu na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 790) informacji 2 niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

UZASADNIENIE

3 Powodowa Spółdzielnia Mieszkaniowa wnosiła o zasądzenie od pozwanego komornika sądowego należności z tytułu udzielonych mu informacji na potrzeby prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Sąd Rejonowy w J. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r. umorzył postępowanie w zakresie w którym powódka ograniczyła roszczenie, a w pozostałej części oddalił powództwo, jako nieuzasadnione. Rozpoznając apelację wniesioną przez powódkę od orzeczenia oddalającego powództwo, Sąd Okręgowy w G. powziął wątpliwość prawną dotyczącą dopuszczalności drogi sądowej dla rozpoznania zgłoszonego roszczenia, którą przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz. U. 2015 r., poz. 790), dalej: „u.k.s.e.”, nakłada na wymienione w nim podmioty, w tym na spółdzielnie mieszkaniowe, obowiązek udzielania na pisemne żądanie komornika informacji niezbędnych do prawidłowego prowadzenia przez niego postępowania egzekucyjnego. W kategoriach procesowych informacje te trzeba traktować jako szczególny środek dowodowy w rozumieniu art. 309 k.p.c., przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego III CZP 102/89 z dnia 29 marca 1990 r., OSNC nr 10 – 11, poz. 127, kwalifikującą w taki sposób informację udzieloną na żądnie komornika przez bank).

Zgodnie z art. 2 ust. 9 u.k.s.e., udzielenie tych informacji jest – z wyjątkami wyszczególnionymi w ust. 7 - odpłatne, a komornik uiszcza opłatę na wezwanie zobowiązanego podmiotu, po udzieleniu informacji. Koszt tej opłaty został zaliczony z mocy art. 39 ust. 2 pkt 7 u.k.s.e. do wydatków, których zwrot należy się komornikowi, a tym samym powinna ona zostać rozliczona przez niego w postanowieniu o ustaleniu kosztów postępowania (art. 770 k.p.c.). Powstaje jednak kwestia, objęta przedstawionym zagadnieniem prawnym, czy podmiot udzielający informacji (w sprawie jest nim spółdzielnia mieszkaniowa) może dochodzić zasadzenia tej opłaty od komornika w odrębnym procesie.

Rozstrzygnięcie jej zależy od odpowiedzi na pytanie, czy taka sprawa ma charakter 4 prawy cywilnej w rozumieniu art.1 in principio k.p.c., a więc sporu toczonego przez dwa równorzędne podmioty prawa cywilnego (pojęcie sprawy cywilnej w znaczeniu formalnym, o którym mowa w końcowej części tego przepisu, nie wchodzi bowiem w rachubę). Na to pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Jak bowiem trafnie przyjmuje się w judykaturze, relacje prawne w postępowaniu egzekucyjnym, a więc w postępowaniu regulowanym przepisami o charakterze publicznoprawnym, powstające pomiędzy organem egzekucyjnym a jego uczestnikami nie mają cech właściwych da równorzędnych podmiotów, gdyż dominuje tu stosunek nadrzędności organu egzekucyjnego i odpowiadający mu stosunek podporządkowania ze strony uczestników i osób trzecich (por. zwłaszcza uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2002 r., III CZP 65/02, OSNC 2003, nr 7 – 8, poz. 100 oraz z dnia 20 kwietnia 2006 r.

III CZP 20/06, OSNC 2007 nr 2, poz. 25 i powołane tam orzecznictwo). Ten stosunek nadrzędności komornika wynika z samej istoty jego działania jako organu władzy publicznej powołanego do przymusowego egzekwowania tytułów wykonawczych, a wprost o statusie komornika, jako funkcjonariusza publicznego, rozstrzyga treść art. 1 u.k.s.e. Publicznoprawny charakter stosunku powstałego na tle prawa komornika do żądania informacji od uczestników postepowania egzekucyjnego i od osób trzecich oraz opowiadającego mu obowiązku ich udzielenia przez te podmioty wynika w sposób jednoznaczny z art. 762 § 1 k.p.c., zgodnie z którym za nieuzasadnioną odmowę udzielenia takiej informacji albo za udzielenie świadomie informacji fałszywych osoba odpowiedzialna może być ukarana przez komornika grzywną.

Przesądza to o niedopuszczalności drogi sądowej dla dochodzenie opłaty za udzielenie tej informacji w odrębnym procesie. Jedyną drogą przewidzianą w ustawie dla realizacji takiego roszczenia pozostaje zatem uwzględnienie tej opłaty przez komornika w postanowieniu o ustaleniu kosztów postępowania i możliwość kwestionowania tej decyzji w skardze na czynność komornika. Na marginesie warto dodać, że niezależnie od kwestii braku możliwości zakwalifikowania takich roszczeń pieniężnych osób trzecich zgłaszanych w stosunku do komornika, jako roszczeń o charakterze prywatnoprawnym, na przeszkodzie ich dochodzenia w odrębnym procesie stoi zasada koncentracji (unifikacji) kosztów, zgodnie z którą powinny być one definitywne rozliczane 5 w postępowaniu, w którym zostały poniesione (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., V CK 139/05, niepubl. i powołane w nim dalsze judykaty).

Z tych przyczyn orzeczono, jak w uchwale. (eb)