Supreme Court dismisses appeal against payment order for missing extraordinary circumstances under Art. 4241 § 2 CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal challenging a final payment order issued in electronic debt collection proceedings. The defendant argued the order violated civil code and procedural code provisions regarding interest rates and service of process, claiming failure to use appeal rights was due to independent causes. The court rejected this, ruling that the defendant failed to prove the independent causes required for the extraordinary circumstances exception under Article 4241 § 2 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.: An appeal under Art. 4241 § 2 k.p.c. requires proof that failure to use appeal rights stemmed from causes independent of the party, such as severe illness or court error, rather than the party's own negligence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 58/14 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w L. z dnia 4 października 2011 r., w sprawie z powództwa H. B. przeciwko A. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2015 r., odrzuca skargę. 2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy nakazem zapłaty z 4 października 2011 r. wydanym w elektronicznym postepowaniu upominawczym nakazał pozwanemu A. K., aby w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacił powódce H. B. kwotę 1 604,41 zł z odsetkami umownymi 15% miesięcznie od dnia 29 września 2005 r. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia z 4 października 2011 r. wniesionej z powołaniem się na art. 4241 § 2 k.p.c. pozwany zarzucił Sądowi Rejonowemu wydanie nakazu w części orzekającej o odsetkach z naruszeniem art. 359 § 21 , 22 i 23 k.c. oraz art. 27 § 1 i art. 136 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Ponadto w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można w myśl powołanego przez pozwanego w skardze art. 4241 § 2 k.p.c. żądać także stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.
Z mocy art. 3532 w związku z art. 3531 k.p.c. oba przytoczone przepisy, tj. zarówno art. 4241 § 1 k.p.c., jak i 4241 § 2 k.p.c., stosują się też do nakazów zapłaty wydanych w elektronicznym postepowaniu upominawczym. Skarga wniesiona na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. powinna zawierać, oprócz innych koniecznych elementów, wykazanie, że w sprawie występuje wyjątkowy wypadek przewidziany w tym przepisie (art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.). 3 W niniejszej sprawie wymóg sformułowany w art. art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. nie został spełniony.
Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, ustalając zaistnienie wyjątkowego wypadku w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. należy mieć na względzie nie tylko przyczyny niezgodności z prawem danego wyroku (nakazu zapłaty), ale i powody nieskorzystania przez stronę z możliwości jego zaskarżenia, ponieważ wyjątkowe wypadki, o których mowa w tym przepisie, obejmują jedynie okoliczności odnoszące się do nieskorzystania przez stronę z przysługujących jej środków zaskarżenia z przyczyn od niej niezależnych, np. z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej, błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2010 r., II CNP 39/10, 8 sierpnia 2012 r., II CNP 29/12, 27 lutego 2014 r., V CNP 45/13, 28 listopada 2014 r., I CNP 25/14).
We wniesionej skardze pozwany nie wykazał, że odrzucenie jego sprzeciwu od nakazu zapłaty nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego. Należy podzielić wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 października 2014 r., oddalającego zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 17 lutego 2014 r., że uchybienie przez pozwanego terminowi do wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty nastąpiło z przyczyn, które go obciążają. W szczególności Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że doręczenie pozwanemu nakazu zapłaty w trybie art. 139 § 1 k.p.c. nastąpiło bez naruszenia prawa (co do wykładni art. 139 k.p.c. w aspekcie jego zastosowania do „pierwszego doręczenia” i zgodności z normami konstytucyjnymi zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 października 2002 r., SK 6/02, a także objaśnienia do tego przepisu T.
Żyznowskiego, w: Kodeks postępowania cywilnego, red. H. Dolecki, T. Wiśniewski, LEX 2013, t. I). Sąd Okręgowy uznał także zasadnie, że w sprawie nie miał zastosowania art. 136 § 2 k.p.c. W skardze brak również jakiegokolwiek odniesienia w związku ze sformułowanymi w niej zarzutami do konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Z tych względów skarga została na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. odrzucona. 4