Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 25/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural invalidity due to a later ruling validating prior judicial transfer decisions.

Numero d'incarto III CZ 25/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal regarding the invalidity of the first-instance court composition. The lower court had declared the proceedings void because a judge was transferred by a deputy minister rather than the Minister of Justice, citing a prior Supreme Court ruling. However, the Supreme Court determined that a subsequent full-bench ruling from January 2014 validated all such transfer decisions made before that date, thereby curing the alleged defect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 379 pkt 4 k.p.c.; Art. 61 § 6 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym: A subsequent full-bench ruling establishing a legal principle retroactively validates administrative acts performed prior to its adoption, removing the basis for declaring proceedings void.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural invalidity judicial transfer retroactive validation full bench ruling principle of law court composition deputy minister authority

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
Skład 3 orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. Podzielając stanowisko wyrażone w powołanej uchwale Sąd Okręgowy stwierdził, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji poczynając od dnia 1 stycznia 2013 r.
Art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym
Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn.
Art. 3941 § 11 k.p.c.
Kontrola dokonywana w ramach zażalenia przewidzianego w art. 3941 § 11 k.p.c.
Art. 386 § 2 k.p.c.
jest dotknięte nieważnością i w związku z tym na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
Art. 398 § 15 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok (art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art.
art. 6 k.c
kwoty 20 503,21 zł z odsetkami tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy o roboty budowlane, stwierdzając, że strona powodowa, na której – zgodnie z art. 6 k.c.
art. 379 pkt 4 k.p.c
Skład 3 orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c.
art. 386 § 2 k.p.c
jest dotknięte nieważnością i w związku z tym na podstawie art. 386 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 11 k.p.c
Kontrola dokonywana w ramach zażalenia przewidzianego w art. 3941 § 11 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.) i pozostawił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 46/13
Supreme Court ruled that a judge's transfer decision by a non-minister violates the law and invalidates the court composition.
BSA I-4110 – 4/13
uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA I-4110 – 4/13, OSNC 2014, nr 5, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 25/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa Gminy S. przeciwko S. B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 czerwca 2014 r., zażalenia pozwanego na wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 grudnia 2013 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w W. oddalił powództwo Gminy S. o zasądzenie od pozwanego S. B. kwoty 20 503,21 zł z odsetkami tytułem odszkodowania za nienależyte wykonanie umowy o roboty budowlane, stwierdzając, że strona powodowa, na której – zgodnie z art. 6 k.c. – spoczywał ciężar dowodu, nie wykazała zasadności dochodzonego roszczenia. Na skutek apelacji powodowej Gminy, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013 r. uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie przed Sądem Rejonowym w W. poczynając od dnia 1 stycznia 2013 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Ustalił, że Sąd pierwszej instancji rozpoznawał sprawę w składzie jednego sędziego w osobie sędziego R. K. oraz że decyzją z dnia 26 listopada 2012 r., wydaną przez podsekretarza stanu działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, sędzia Sądu Rejonowego w S.- R. ., na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 427 ze zm. – dalej: „Pr.u.s.p.”) w związku z § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz.

U. z 2012 r., poz. 1223), został przeniesiony z dniem 1 stycznia 2013 r. na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w W. Zdaniem Sądu Okręgowego, z ustaleń tych wynika, że skład Sądu pierwszej instancji był sprzeczny z przepisami prawa, jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 135), przewidziane w art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr.u.s.p. uprawnienie do przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe przysługuje wyłącznie Ministrowi Sprawiedliwości, w związku z czym nie może być przekazane innej osobie, w tym sekretarzowi lub podsekretarzowi stanu.

Oznacza to, że decyzja o przeniesieniu podjęta przez inną osobę, także „z upoważnienia” Ministra Sprawiedliwości, jest wadliwa, a sędzia, którego ona dotyczy, nie może wykonywać władzy jurysdykcyjnej w sądzie, do którego został przeniesiony. Skład 3 orzekający z jego udziałem jest zatem sprzeczny z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. Podzielając stanowisko wyrażone w powołanej uchwale Sąd Okręgowy stwierdził, że postępowanie przed Sądem pierwszej instancji poczynając od dnia 1 stycznia 2013 r. jest dotknięte nieważnością i w związku z tym na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

W złożonym zażaleniu pozwany zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 316 i art. 379 pkt 4 k.p.c. przez przyjęcie, że skład Sądu orzekającego w pierwszej instancji był sprzeczny z przepisami prawa. Podniósł, że stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2013 r., III CZP 46/13, nie powinno być przyjmowane za podstawę stwierdzenia nieważności postępowania, ponieważ w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., uznano to za konsekwencję zbyt daleko idącą. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kontrola dokonywana w ramach zażalenia przewidzianego w art. 3941 § 11 k.p.c. ma charakter formalny, skupiający się na przesłankach uchylenia orzeczenia sądu pierwszej instancji, dlatego w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia na orzeczenie o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 386 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy poddaje kontroli jedynie prawidłowość stwierdzenia nieważności postępowania przez sąd drugiej instancji. W niniejszej sprawie u podstaw wyroku kasatoryjnego legła ocena Sądu Okręgowego, że wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w warunkach nieważności postępowania, ponieważ poczynając od dnia 1 stycznia 2013 r. skład tego Sądu był sprzeczny z przepisami prawa (art. 379 pkt 4 k.p.c.).

Jak trafnie zauważa skarżący, w dniu 28 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w pełnym składzie podjął uchwałę, zgodnie z którą w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 Pr.u.s.p. Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu. Wykładnia dokonana w uchwale wiąże od chwili jej podjęcia. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że 4 nie ma ona zastosowania do decyzji Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu sędziego wydanych na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 w związku z art. 75 § 3 Pr.u.s.p. przed jej podjęciem.

W konsekwencji, wszystkie decyzje wydane przed podjęciem uchwały, podpisane przez sekretarzy lub podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, należy uznać za skuteczne, niewymagające jakichkolwiek aktów konwalidacyjnych lub konwalescencyjnych (zob. uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA I-4110 – 4/13, OSNC 2014, nr 5, poz. 49). Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 499 ze zm.), uchwała z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA I-4110 – 4/13, z chwilą jej podjęcia uzyskała moc zasady prawnej.

Mając na względzie stanowisko wyrażone w powołanej uchwale, trzeba przyjąć, że decyzja o przeniesieniu sędziego R. K. na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w W. jest skuteczna, w związku z czym skład Sądu pierwszej instancji orzekającego w niniejszej sprawie nie był sprzeczny z przepisami prawa. Z tych względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok (art. 39815 § 1 zdanie pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.) i pozostawił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (art. 108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.).