Supreme Court dismisses appeal on train driver's commute time not being work time due to lack of legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the defendant company's cassation appeal regarding the classification of a train driver's commute time. The company argued that voluntary travel in a service vehicle without active work duties should not count as working time under labor law. The court ruled that the legal question raised was already settled by existing precedent and did not constitute a new issue requiring review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal when the legal issue is already settled by established case law, as no new legal question exists for resolution.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt I PK 256/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Iwulski w sprawie z powództwa J. M., J. O., D. W. przeciwko D. Spółce Akcyjnej w Z. o wynagrodzenie, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe i nagrodę jubileuszową, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lutego 2014 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 16 maja 2013 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów kwoty po 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. oddalił apelację strony pozwanej D. Spółki Akcyjnej w Z. od wyroku wstępnego Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Z. z dnia 30 października 2012 r., w którym Sąd pierwszej instancji uznał za usprawiedliwione co do zasady roszczenia powodów J. M., J. O. oraz D. W. o zapłatę wynagrodzenia za pracę, o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i o nagrodę jubileuszową. Od wyroku Sądu Okręgowego strona pozwana wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła naruszenie art. 22 § 1, art. 128 § 1 i art. 100 § 1 i 2 k.p. w związku z 2 § 14 ust. 2 Regulaminu pracy oraz art. 318 w związku z art. 385 k.p.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana uzasadniła powołaniem się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, "czy czas dojazdu pracownika będącego maszynistą do miejsca objęcia lokomotywy oraz z miejsca zdania lokomotywy powinien być rozumiany jako czas, w którym pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy, a tym samym zaliczony do czasu pracy (art. 128 k.p.), jeżeli:
1) pracownik dobrowolnie i bez polecenia pracodawcy korzysta z pojazdu służbowego - transportu technologicznego zapewnionego przez pracodawcę w celu dowiezienia go do miejsca objęcia lokomotywy i powrotu z tego miejsca;
2) w czasie dojazdu pracownik zatrudniony na stanowisku związanym z obsługą pojazdów trakcyjnych faktycznie pracy nie świadczy (art. 22 § 1 k.p.), a jest jedynie pasażerem?" Pozwana wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu drugiej instancji i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania (z uwagi na brak istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz ze względu na oparcie skargi na zarzutach dotyczących ustaleń faktycznych), względnie o oddalenie skargi kasacyjnej, a ponadto o zasądzenie na rzecz powodów kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Pozwana spółka uważa, że wniesiona przez nią skarga powinna zostać rozpoznana, gdyż w sprawie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy czas dojazdu maszynisty do miejsca objęcia lokomotywy oraz powrotu z miejsca zdania lokomotywy powinien być kwalifikowany jako czas pracy w rozumieniu art. 128 k.p. (czas, w którym pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy).
Sąd Najwyższy jednak nie podziela twierdzenia, że w sprawie występuje wskazane zagadnienie prawne, wobec czego 3 okoliczność ta nie jest uzasadnioną przesłanką przyjęcia skargi do rozpoznania. Twierdzenie o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów objętych zagadnieniem (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365 oraz z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).
W sprawie nie występuje natomiast istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zmianę, zwłaszcza gdy powszechnie przyjęta w orzecznictwie interpretacja przepisów została uwzględniona przez sąd drugiej instancji (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 436 oraz z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205). Skarżąca spółka nie odniosła się do tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., bo ograniczyła się do sformułowania wątpliwości rodzącej się - w jej ocenie - na tle wykładni art. 128 § 1 k.p., przy czym wątpliwość tę powiązała ze zróżnicowaniem sytuacji faktycznej pracodawców zapewniających pracownikom (maszynistom) transport technologiczny i pracodawców, którzy takiego transportu nie oferują.
Pozwana nie przeprowadziła przy tym wywodu prawnego, który wskazywałby na potrzebę rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia w inny sposób niż zostało to dokonane w dotychczasowym orzecznictwie. Z kolei brzmienie art. 128 § 1 k.p. jest jasne i wynika z niego, że czasem pracy jest czas pozostawania przez pracownika w dyspozycji pracodawcy:
1) w zakładzie pracy lub 2) w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę. Pracownik jest obowiązany do pozostawania w dyspozycji pracodawcy w innym miejscu niż zakład pracy wówczas, gdy wynika to z umowy o pracę (art. 29 § 1 pkt 2 k.p.), polecenia pracodawcy (art. 100 § 1 k.p.), regulaminu pracy (art. 104 k.p.) lub innych przepisów prawa pracy. Przedstawiony w skardze problem był już przedmiotem orzecznictwa Sądu Najwyższego, które w tym względzie jest jednolite (utrwalone). W uchwale z dnia 18 marca 1998 r., III ZP 20/97 (OSNAPiUS 1998, nr 21, poz. 619) Sąd Najwyższy 4 stwierdził, że jeżeli harmonogram określa inne niż macierzysta stacja miejsce rozpoczęcia pracy (zmiany), lecz pracownik zobowiązany jest stawić się do dyspozycji pracodawcy w stałym miejscu pracy (lokomotywownia macierzysta), to czas dojazdu ze stacji macierzystej do stacji świadczenia pracy wlicza się do czasu pracy.
Pracownik wykazuje bowiem gotowość do pracy od momentu stawienia się w lokomotywowni macierzystej i od tej chwili pracodawca może dysponować jego czasem i jego osobą. Również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2007 r., II PK 44/07 (OSNP 2008, nr 21-22, poz.
15) wyrażono pogląd, że w opisanej sytuacji czas dojazdu do miejsca przejęcia obowiązków związanych z obsługą pojazdu trakcyjnego nie może być traktowany jako czas, którym pracownik może swobodnie dysponować (np. przez opuszczenie stanowiska pracy), gdyż mogłoby to zniweczyć podstawowe obowiązki związane z pracą na stanowisku maszynisty; z tej przyczyny czynności w postaci dojazdu członka drużyny trakcyjnej jako pasażera z lokomotywowni macierzystej do miejsca przejęcia lokomotywy i z powrotem stanowią czas pozostawania w dyspozycji pracodawcy w rozumieniu art. 128 § 1 k.p. W każdym razie nie zasługuje na aprobatę wniosek, że do celów ustalenia czasu wykonywania pracy powinien być brany pod uwagę wyłącznie czas faktycznego jej świadczenia (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 sierpnia 2007 r., I PK 84/07, Monitor Prawa Pracy 2007, nr 12, poz. 644).
Ponadto trzeba zauważyć, że konstruowana przez skarżącą spółkę wątpliwość pozostaje poza stanem faktycznym sprawy, z którego wynika, że - zgodnie z ustaleniami stron stosunku pracy - powodowie mieli obowiązki w zakresie stawienia się do pracy w oddziale zlokalizowanym w R. o określonej (wyznaczonej) godzinie, pobrania odpowiedniej dokumentacji, oczekiwania na transport technologiczny bez możliwości opuszczenia oddziału, przemieszczenia się tym transportem do miejsca objęcia lokomotywy, a po jej zdaniu - obowiązek powrotu transportem technologicznym do ustalonego z pracodawcą miejsca zdania dokumentacji, za co otrzymywali dodatek dojazdowy stanowiący składnik wynagrodzenia związany z wykonywaniem obowiązku dojazdu do miejsca objęcia lokomotywy i z miejsca jej zdania.
Należy też zauważyć, że w sprawach o identycznej podstawie faktycznej i prawnej, w których występowała pozwana spółka, Sąd Najwyższy odmawiał już 5 przyjęcia do rozpoznania skarg kasacyjnych pozwanej (postanowienia z 3 grudnia 2013 r., I PK 163/13; z 18 grudnia 2013 r., I PK 162/13; z 16 stycznia 2014 r., I PK 205/13 oraz z 3 lutego 2014 r., I PK 235/13, wszystkie niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461).