Legislator Giurisprudenza & Legislazione
DE FR IT EN
Analizza in Legislator
I CZ 105/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal due to lack of professional mandate for filing cassation appeal.

Numero d'incarto I CZ 105/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)
Apri la fonte ufficiale Versione Markdown leggibile dalle macchine (.md)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's rejection of a cassation complaint. The appellant argued that the court erred in rejecting the appeal, but the court found the professional mandate required for filing a cassation appeal was not legally established. The court ruled that a mandate granted for trial proceedings does not automatically extend to the cassation stage, leading to the dismissal of the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 k.c.; Art. 118 § 2 k.p.c.; A professional mandate granted for trial proceedings does not automatically include the authority to file a cassation appeal or participate in cassation proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal professional mandate Supreme Court legal representation procedural requirement civil procedure dismissed appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 1 k.c.
Rozstrzygnięcie to spowodowane było tym, że nie zostało spełnione wymaganie umocowania zawodowego pełnomocnika do złożenia tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 k.c.).
Art. 118 § 2 k.p.c.
W zażaleniu uczestniczki naruszono art. 118 § 2 k.p.c. i domagano się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Art. 91 k.p.c.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 318 k.p.c.
Takie postanowienie wstępne (art. 318 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.) stanowi, oczywiście orzeczenie kończące sprawę w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia odnośnie do ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym małżonków (art.
Art. 567 § 2 k.p.c.
skarga byłaby dopuszczalna, to można by ją wnosić także od postanowienia 3 w rozumieniu art. 567 § 2 k.p.c. Takie postanowienie wstępne (art.
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Jedynie na marginesie należałoby zaznaczyć, że jeżeli w myśl art. 5191 § 2 k.p.c. skarga byłaby dopuszczalna, to można by ją wnosić także od postanowienia 3 w rozumieniu art.
art. 3984 § 1 k.c
Rozstrzygnięcie to spowodowane było tym, że nie zostało spełnione wymaganie umocowania zawodowego pełnomocnika do złożenia tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 k.c.).
art. 118 § 2 k.p.c
W zażaleniu uczestniczki naruszono art. 118 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN 110/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN 110/98, OSNC 1999, z.
III CZP 142/07
Supreme Court rules that civil expense waivers do not cover cassation proceedings and full power of attorney does not automatically include cassation actions.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CZ 105/13 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku R. Z. przy uczestnictwie E. Z. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2014 r., zażalenia uczestniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 lipca 2013 r., oddala zażalenie. 2

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez uczestniczkę E. Z. od postanowienia tego Sądu z dnia 15 lutego 2013 r. Rozstrzygnięcie to spowodowane było tym, że nie zostało spełnione wymaganie umocowania zawodowego pełnomocnika do złożenia tego środka zaskarżenia (art. 3984 § 1 k.c.). Pełnomocnictwo procesowe ustanowione w postępowaniu przed sądami meriti nie obejmuje ex lege umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym, tymczasem dla skarżącego ustanowiono pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (postanowienie z dnia 9 kwietnia 2009 r.). W zażaleniu uczestniczki naruszono art. 118 § 2 k.p.c. i domagano się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy wskazał na to, że zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z mocy prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym (uchwałą Sadu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008, z. 11, poz. 122). Stanowisko to ma charakter ogólny i obejmuje także ustanowienie dla jednej ze stron (uczestnika postępowania) pełnomocnika procesowego z urzędu (art. 118 k.p.c. i art. 91 k.p.c.). Z akt sprawy wynika, że dla uczestniczki postępowania ustanowiono takiego pełnomocnika (adwokata) postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 9 kwietnia 2008 r. (k. 16 akt sprawy; k. 22; k. 186 - zmiana pełnomocnika z urzędu).

Następnie pełnomocnik z urzędu (adwokat) złożył podpis na wniesionej skardze kasacyjnej, k. 535-538), a potem - na zażaleniu wniesionym na postanowieniu z dnia 22 lipca 2003 r. o odrzuceniu skargi (k. 554-556), powołując się na swój status „pełnomocnika z urzędu”. Jedynie na marginesie należałoby zaznaczyć, że jeżeli w myśl art. 5191 § 2 k.p.c. skarga byłaby dopuszczalna, to można by ją wnosić także od postanowienia 3 w rozumieniu art. 567 § 2 k.p.c. Takie postanowienie wstępne (art. 318 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) stanowi, oczywiście orzeczenie kończące sprawę w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia odnośnie do ustalenia nierównych udziałów w majątku wspólnym małżonków (art. 567 § 2 k.p.c.; por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 1999 r., II CKN 110/98, OSNC 1999, z. 7-8, poz. 129).

Za nietrafne należy zatem uznać stanowisko strony skarżącej dotyczące sugerowanej interpretacji art. 118 § 2 k.p.c. (sugestia jakoby incydentalnego charakteru postępowania zakończonego wspomnianym postanowieniem wstępnym). Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).