Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III KK 406/12 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order for probation execution due to jurisdictional error under Art. 3 § 1 k.k.w.

Numero d'incarto III KK 406/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's order to execute a suspended sentence, transferring the case back to the District Court. The prosecution argued the Regional Court lacked jurisdiction because the original conviction was issued by the District Court, violating the principle that the first-instance court handles execution. The court ruled that while the old law assigned jurisdiction to the Regional Court, the new law effective January 1, 2012, mandates that the court issuing the original verdict retains jurisdiction over its execution.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 178 § 1 k.k.w.; Art. 3 § 1 k.k.w.; The court determining the original conviction retains jurisdiction over the execution of the suspended sentence under the new statutory framework.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspended sentence execution court jurisdiction probation supervision legal competence statutory interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 178 § 1 k.k.w.
Według art. 178 § 1 k.k.w., w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r., w sprawie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary w stosunku do osoby skazanej przez sąd powszechny, pozostającej pod dozorem, właściwy był sąd rejonowy, w którego okręgu dozór był lub miał być wykonywany.
Art. 3 § 1 k.k.w.
2 Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa, mianowicie art. 3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art.
Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.
3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T.
Art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Kasację od wymienionego postanowienia złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
Art. 537 § 2 k.p.k.
Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 537 § 2 k.p.k.).
Art. 75 § 2 k.k.
wydanym na podstawie art. 75 § 2 k.k., zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności.
art. 158 § 1 k.k
skazanego z art. 158 § 1 k.k.
art. 75 § 2 k.k
wydanym na podstawie art. 75 § 2 k.k., zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności.
art. 521 § 1 k.p.k
Kasację od wymienionego postanowienia złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III KK 406/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący) SSN Rafał Malarski (sprawozdawca) SSN Barbara Skoczkowska Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora, w sprawie M. P. skazanego z art. 158 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 lipca 2012 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

M. P. skazany został prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z 30 czerwca 2011 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 5 lat, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego. Na wniosek kuratora Sąd Rejonowy w G., postanowieniem z 17 lipca 2012 r. wydanym na podstawie art. 75 § 2 k.k., zarządził wykonanie kary pozbawienia wolności. Postanowienie to, niezaskarżone przez strony, uprawomocniło się w dniu 16 sierpnia 2012 r. Kasację od wymienionego postanowienia złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Prokurator Generalny, zaznaczając, że czyni to na niekorzyść skazanego. 2 Podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa, mianowicie art. 3 § 1 k.k.w., polegającego na tym, że sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, co stanowi uchybienie wymienione w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w T. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja, choć jej kierunek skarżący określił błędnie (ewidentnie wszak wniesiona została na korzyść skazanego), zasługiwała w całości na uwzględnienie.

Według art. 178 § 1 k.k.w., w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2012 r., w sprawie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary w stosunku do osoby skazanej przez sąd powszechny, pozostającej pod dozorem, właściwy był sąd rejonowy, w którego okręgu dozór był lub miał być wykonywany. Rozwiązania tego w znowelizowanym art. 178 § 1 k.k.w., który z mocy ustawy z 16 września 2011 r. (Dz. U. Nr 240, poz. 1431) wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2012 r., nie powtórzono. Oznacza to, że od tej daty zagadnienie właściwości funkcjonalnej sądu w zakresie orzekania w przedmiocie wykonania orzeczeń i warunkowego zawieszenia wykonania kary określa art. 3 § 1 k.k.w., statuujący zasadę, że sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, jest właściwy również w postępowaniu dotyczącym wykonania tego orzeczenia.

Bez znaczenia prawnego pozostaje fakt wydania wyroku skazującego przed wejściem w życie wskazanej wyżej noweli (zob. post. SN z 29 sierpnia 2012 r., II KK 211/12, Prok. i Pr. – wkł. 2013/2/15). Przechodząc na grunt konkretnej sprawy, należało stwierdzić: skoro w pierwszej instancji wyrok skazujący w stosunku do M. P. wydał Sąd Okręgowy w T., to i ten sąd, a nie Sąd Rejonowy w G., był w dniu 17 lipca 2012 r. właściwy funkcjonalnie do orzekania w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności.

Złamanie wskazanej reguły stanowiło bezwzględny powód odwoławczy określony w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia (art. 537 § 2 k.p.k.). 3