Criminal appeal dismissed as obviously groundless; factual findings upheld; legal qualification change excluded by lack of factual change.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal as obviously groundless, rejecting arguments regarding judicial discretion and evidence contradictions. The court held that the lower courts correctly established the defendant's guilt based on his prior admissions and witness testimony, which the defense contested. Consequently, the appeal was rejected because it sought to overturn factual findings rather than correct legal errors, and a change in legal qualification was precluded without a corresponding change in factual findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 455 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k.; Art. 4 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k.; An appeal challenging factual findings under the guise of procedural violations is inadmissible; a change in legal qualification without a change in factual findings precludes the application of the duty to correct legal qualification ex officio.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KK 196/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r. sprawy P. M., skazanego z art. 157 § 1 kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 lutego 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 października 2011 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego P. M.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawiera następujące zarzuty:
1. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k., poprzez przekroczenie przez Sąd II instancji granic sędziowskiej swobody ocen i wkroczenie w sferę dowolności tychże ocen poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż to P. M. kierował pojazdem w czasie zdarzenia;
2. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k., poprzez przyznanie wiary dowodom zebranym w toku postępowania przygotowawczego w 2 sytuacji ich jawnej sprzeczności z dowodami zebranymi w toku postępowania sądowego;
3. naruszenie art. 4 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k., poprzez uznanie winy skazanego w sytuacji, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania przy prawidłowym zastosowaniu zasad obiektywizmu prowadzić winien do uznania, iż osobą kierującą pojazdem nie był skazany;
4. naruszenie art. 455 k.p.k., poprzez nienaprawienie z urzędu błędnej kwalifikacji prawnej czynu, w sytuacji, gdy zarzucany oskarżonemu czyn w rzeczywistości mógł wypełniać znamiona przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Pierwsze trzy zarzuty, sformułowane pod pozorem naruszenia prawa procesowego, wymierzone są w istocie przeciwko ustaleniom faktycznym, które w niniejszej sprawie zostały dokonane przez Sąd I instancji, a następnie, w wyniku kontroli odwoławczej zaakceptowane przez Sąd Okręgowy.
Kasacja w tej części zmierza zatem do powielenia kontroli instancyjnej i jako taka kłóci się z istotą postępowania kasacyjnego. Oba sądy w uzasadnieniach swoich wyroków w sposób wyraźny stwierdzają, dlaczego nie dano wiary wersji zdarzeń prezentowanej na rozprawie przez skazanego oraz część świadków. Sąd I instancji wskazał (k. 2-4) na jakich podstawach oparł swoje przekonanie o winie skazanego, do której ten ostatni dwukrotnie przyznawał się na etapie postępowania przygotowawczego. Sąd odwoławczy uznał te ustalenia za prawidłowe, czemu dał wyraz na k. 4 uzasadnienia swego orzeczenia, a poziom staranności rozważenia zarzutów apelacyjnych nie budzi zastrzeżeń.
Zarzuty w pkt a-c kasacji nie mogą zatem prowadzić do jej uwzględnienia. Jeśli zaś chodzi o zarzut niezastosowania art. 455 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym, trzeba zauważyć, że przepis ten – zgodnie z jego brzmieniem – może być stosowany tylko wtedy, gdy sąd odwoławczy nie zmienia ustaleń faktycznych. Jednocześnie przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. i z art. 177 § 1 k.k. odróżnia strona podmiotowa, tj. pierwsze z nich jest umyślne, drugie zaś nieumyślne. W konsekwencji zmiana kwalifikacji musiałaby być konsekwencją przyjęcia przez sąd odwoławczy nieumyślnego popełnienia przez skazanego zarzucanego mu czynu, co oczywiście oznaczałoby zmianę ustaleń faktycznych, a to wykluczałoby zastosowanie art. 455 kpk.
Jak się wydaje, ten zarzut kasacji 3 jest wynikiem nie tyle ostrożności procesowej, co raczej niezrozumienia regulacji postępowania karnego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.