Court allows appeal against first instance dismissal of objection to residence permit denial and entry ban. The court found the first instance judge exceeded jurisdiction by applying the wrong legal provision. The court ruled the first instance judge exceeded jurisdiction by misapplying Article 78 of the Aliens Act, which does not cover objections to entry bans. Consequently, the appeal was declared admissible and the first instance decision was annulled, ordering the government to retry the objection.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Court of Administrative Justice declared the appeal admissible and annulled the first instance decision, ordering the government to retry the objection. The appellant argued that the first instance judge erred by applying Article 78 of the Aliens Act 2000, which the Court held does not cover objections to entry bans. The court reasoned that applying Article 78 in this context violated the legislative intent for concentrated legal protection, thus granting the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 78 of the Aliens Act 2000; Article 84, paragraph c, of the Aliens Act 2000: Article 78 of the Aliens Act 2000 does not confer jurisdiction to decide on objections or administrative appeals directed against a decision concerning an entry ban, and its application in such cases would not comply with the legislator's intended concentration of legal protection.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
201605055/1/V1. Datum uitspraak: 12 oktober 2016 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van: [de vreemdeling], appellant, tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag (hierna: de voorzieningenrechter) van 6 juni 2016 in zaak nr. 16/3495 in het geding tussen: de vreemdeling en de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie. Procesverloop Bij besluit van 23 februari 2016 heeft de staatssecretaris, voor zover thans van belang, een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen afgewezen en tegen hem een inreisverbod uitgevaardigd.
Bij uitspraak van 6 juni 2016 heeft de voorzieningenrechter, voor zover thans van belang, het daartegen door de vreemdeling gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. J.M. Langenberg, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld. Het hogerberoepschrift is aangehecht. De staatssecretaris heeft een verweerschrift ingediend. Vervolgens is het onderzoek gesloten. Overwegingen 1. De voorzieningenrechter heeft het door de vreemdeling gemaakte bezwaar met toepassing van artikel 78 van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000) ongegrond verklaard.
Ingevolge artikel 84, aanhef en onder c, van de Vw 2000 staat in dat geval geen hoger beroep open.
2. De vreemdeling betoogt dat de voorzieningenrechter ten onrechte toepassing heeft gegeven aan de bevoegdheid van artikel 78 van de Vw 2000, nu het bezwaar zich - mede - richt tegen een inreisverbod. Hij wijst daartoe op de uitspraken van de Afdeling van 15 juni 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BW9111, en 21 juli 2014, ECLI:NL:RVS:2014:2901.
3. Zoals de Afdeling heeft overwogen in voormelde uitspraak van 21 juli 2014 geeft artikel 78 van de Vw 2000 geen bevoegdheid om te beslissen over een bezwaar of administratief beroep dat is gericht tegen een besluit betreffende een inreisverbod en verdraagt aanwending van de bevoegdheid, bedoeld in artikel 78 van de Vw 2000, in een geval als dit, waarin in het besluit tot afwijzing van de aanvraag tot verlening van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd tevens een inreisverbod is uitgevaardigd, zich niet met de door de wetgever beoogde concentratie van rechtsbescherming.
4. Door het bezwaar gericht tegen het besluit waarbij de aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen is afgewezen alsmede een inreisverbod tegen hem is uitgevaardigd, ongegrond te verklaren, is de voorzieningenrechter, gelet op het voorgaande, getreden buiten de bevoegdheid bedoeld in artikel 78 van de Vw 2000, waarvan de aanwending van appel is uitgezonderd. De Afdeling is daarom in zoverre bevoegd kennis te nemen van het hoger beroep.
5. Uit het onder 4. overwogene vloeit voort dat het hoger beroep kennelijk gegrond is. De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd. De staatssecretaris moet alsnog een besluit nemen op het door de vreemdeling gemaakte bezwaar.
6. De staatssecretaris moet op na te melden wijze tot vergoeding van de proceskosten worden veroordeeld. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Den Haag van 6 juni 2016 in zaak nr. 16/3495; III. veroordeelt de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 496,00 (zegge: vierhonderdzesennegentig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;
IV. gelast dat de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie aan de vreemdeling het door hem betaalde griffierecht ten bedrage van € 251,00 (zegge: tweehonderdeenenvijftig euro) voor de behandeling van het hoger beroep vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. G.E. Russcher, griffier. w.g. Verheij w.g. Russcher lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 12 oktober 2016 760.