Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2015:2235 ECLI:NL:RVS:2015:2235 Generato dall'IA

Administrative court allows appeal regarding reimbursement of objection costs due to unlawful revocation of policy rule.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2015:2235
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Administrative Council of State declared the appellant's appeal admissible and partially successful, ordering the respondent to reimburse objection and litigation costs. The appellant withdrew factual arguments but argued that the respondent incorrectly revoked a provincial policy rule regarding cost rounding, which was the basis for denying reimbursement. The court found this revocation unlawful because it was caused by the appellant's objection, violating the principle of good administration under Article 7:15 of the General Administrative Law. Consequently, the appeal was granted in part, and the respondent was ordered to pay the appellant's legal fees and court fees.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Article 7:15, second lid, Awb; Where an administrative authority revokes a policy rule in response to an objection filed by a party, such revocation constitutes unlawful conduct attributable to the authority, entitling the party to reimbursement of costs incurred in handling the objection.

Parole chiave

Generato dall'IA
general administrative law good administration principle policy rule revocation objection costs reimbursement unlawful conduct attribution litigation costs award procedural fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 7:15, second lid, of the General Administrative Law (Awb)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Afdeling van 24 juni 2015 in zaak nr. 201404397/1/R2
Het college stelt zich op het standpunt dat het juiste uitgangspunt is genomen; daartoe wordt verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 24 juni 2015 in zaak nr. 201404397/1/R2.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201404393/1/R2. Datum uitspraak: 15 juli 2015 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: de Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. (hierna: Mob), gevestigd te Nijmegen, appellante, en het college van gedeputeerde staten van Overijssel, verweerder. Procesverloop Bij besluit van 30 september 2013 heeft het college op grond van artikel 19d van de Natuurbeschermingswet 1998 vergunning verleend voor het in werking hebben van een vleesvarkens- en melkrundveehouderij aan de [locatie] te Haarle. Bij besluit van 11 april 2014, kenmerk 2014/0068771, heeft het college het door Mob hiertegen gemaakte bezwaar deels ongegrond en deels gegrond verklaard en besloten het besluit van 30 september 2013 in stand te laten.

Tegen dit besluit heeft Mob beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 30 juni 2015, waar Mob, vertegenwoordigd door M. Wierenga, het college, vertegenwoordigd door A.M. Rensen en mr. J.J.P.S. Weijnen, beiden werkzaam bij de provincie, zijn verschenen. Overwegingen 1. Ter zitting heeft Mob de beroepsgronden betreffende het nemen van de feitelijke situatie als uitgangspunt bij de beoordeling van de effecten, de ondergrens, het Natura 2000-gebied Engbertsdijkvenen en het Besluit ammoniakemissie huisvesting veehouderij, ingetrokken.

2. Mob betoogt dat de Hinderwetvergunning uit 1980 als uitgangspunt van de beoordeling gebruikt had moeten worden in plaats van de vergunning uit 1994 op grond van de Wet milieubeheer, zoals die luidde ten tijde van belang (hierna: Wm (oud)), gelet op artikel 20.8 dan wel 20.3 van die wet. 2.1. Het college stelt zich op het standpunt dat het juiste uitgangspunt is genomen; daartoe wordt verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 24 juni 2015 in zaak nr. 201404397/1/R2. Volgens het college waren er in dit geval geen bouwvergunningen nodig om de vergunning uit 1994 te kunnen verwezenlijken. 2.2.

Tussen partijen is niet in geschil dat de vergunning op grond van de Wet milieubeheer (oud) is verleend vóór de referentiedatum 10 juni 1994 betreffende het Natura 2000-gebied Engbertsdijkvenen, namelijk op 24 mei 1994 en derhalve de vergunde situatie, de toestemming, is op die referentiedatum. De vraag of op diezelfde datum de vergunning, gelet op artikel 20.8 dan wel 20.3 van de Wm (oud), geheel van kracht was doet aan het bestaan van de toestemming niet af (vergelijk bovengenoemde uitspraak van de Afdeling van 24 juni 2015). Het college heeft de vergunning van 24 mei 1994 als uitgangspunt in de beoordeling mogen nemen, nu niet in geschil is dat deze vergunning in werking is getreden en uit de stukken niet is gebleken dat deze vergunning geheel of gedeeltelijk is vervallen.

Het betoog faalt.

3. Mob betoogt dat het college ten onrechte haar verzoek om vergoeding van de kosten die zij in verband met de behandeling van het bezwaar heeft moeten maken, heeft afgewezen. Zij voert hiertoe aan dat bij het primaire besluit ten onrechte een in het provinciale beleid neergelegde afrondingsregel is toegepast. 3.1. Ingevolge artikel 7:15, tweede lid van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb) worden de kosten, die de belanghebbende in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, door het bestuursorgaan vergoed op verzoek van de belanghebbende, voor zover het in bezwaar aangevochten besluit wordt herroepen wegens aan het bestuursorgaan te wijten onrechtmatigheid.

Ingevolge artikel 7:15, derde lid, voor zover hier van belang, wordt het verzoek gedaan voordat het bestuursorgaan op het bezwaar heeft beslist. 3.2. Mob heeft haar verzoek om vergoeding van de kosten die zij in verband met de behandeling van het bezwaar heeft moeten maken ingediend voordat het college op het bezwaar heeft beslist. Het college heeft, zoals het ter zitting heeft bevestigd, bij het bestreden besluit het eerste voorschrift dat aan de verleende vergunning is verbonden, gewijzigd door de tabel betreffende de maximaal toegestane stikstofdeposities zoals opgenomen in dit voorschrift te vervangen.

Uit het bestreden besluit volgt dat de reden voor deze wijziging gelegen is in de intrekking van de in artikel 4, tweede lid, van de Beleidsregel Natura 2000 en stikstof voor veehouderijen Overijssel neergelegde afrondingsregel. In het bestreden besluit is voorts vermeld dat het betreffende artikel uit de Beleidsregel mede naar aanleiding van het bezwaar van Mob is ingetrokken. Aldus is het primaire besluit gedeeltelijk herroepen wegens aan het college te wijten onrechtmatigheid naar aanleiding van het bezwaar van Mob. Het college heeft derhalve ten onrechte geweigerd de kosten te vergoeden die Mob in verband met de behandeling van de bezwaren redelijkerwijs heeft moeten maken.

Gelet hierop ziet de Afdeling in hetgeen Mob heeft aangevoerd aanleiding voor het oordeel dat het bestreden besluit voor zover het de weigering betreft de kosten te vergoeden die Mob in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, zijn genomen in strijd met artikel 7:15, tweede lid, van de Awb. Het betoog slaagt.

4. Het beroep is gegrond. Het bestreden besluit dient te worden vernietigd voor zover het verzoek van Mob om vergoeding van de kosten die zij in verband met de behandeling van de bezwaren redelijkerwijs heeft moeten maken, is afgewezen. De Afdeling zal de hoogte van het aan Mob te vergoeden bedrag aan ten behoeve van de behandeling van het bezwaar gemaakte kosten, vaststellen.

5. Het college dient op na te melden wijze tot vergoeding van de proceskosten in verband met het beroep te worden veroordeeld. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: I. verklaart het beroep gegrond; II. vernietigt het besluit van het college van gedeputeerde staten van Overijssel van 11 april 2014, kenmerk 2014/0068771, voor zover het verzoek van de Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. om vergoeding van de kosten die zij in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs heeft moeten maken, is afgewezen;

III. veroordeelt het college van gedeputeerde staten van Overijssel tot vergoeding van de bij de Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. in verband met de behandeling van het bezwaar opgekomen kosten tot een bedrag van € 980,00 (zegge: negenhonderdtachtig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; IV. veroordeelt het college van gedeputeerde staten van Overijssel tot vergoeding van de bij de Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. in verband met de behandeling van het beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 980,00 (zegge: negenhonderdtachtig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

V. gelast dat het college van gedeputeerde staten van Overijssel aan de Coöperatie Mobilisation for the Environment U.A. vergoedt het door haar voor de behandeling van het beroep betaalde griffierecht ten bedrage van in totaal € 328,00 (zegge: driehonderdachtentwintig euro). Aldus vastgesteld door mr. J.A. Hagen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M. Vogel-Carprieaux, griffier. w.g. Hagen w.g. Vogel-Carprieaux lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 15 juli 2015 458.