Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2014:4077 ECLI:NL:RVS:2014:4077 Generato dall'IA

Court dismisses appeal against planning board decision to deny further traffic safety requirements for billboard placement.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2014:4077
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State upheld the District Court's decision to reject the appellant's appeal against the municipal board's refusal to impose additional traffic safety requirements. The appellant argued that the proposed billboards would create unsafe conditions and obstruct visibility, citing a later advisory opinion, while the board relied on an earlier traffic group report stating no danger existed. The court determined that the board acted reasonably by weighing the conflicting expert advice and concluding that the existing plan did not compromise traffic safety sufficiently to warrant further restrictions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 4.3 of the Plan Rules; The court held that the municipal board's discretion to impose additional requirements based on traffic safety is subject to reasonable exercise, and the board may rely on earlier expert advice even if newer opinions suggest otherwise, provided the decision is not arbitrary.

Parole chiave

Generato dall'IA
planning permission traffic safety discretionary power expert advice reasonable exercise billboard placement administrative appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 4.3 of the Plan Rules

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201402575/1/A1. Datum uitspraak: 12 november 2014 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant A] en [appellante B], beiden wonend te Beek, (hierna tezamen en in enkelvoud: [appellant]) tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 14 februari 2014 in zaak nr. 13/1249 in het geding tussen: [appellant] en het college van burgemeester en wethouders van Beek. Procesverloop Bij besluit van 24 juli 2012 heeft het college aan [belanghebbende] omgevingsvergunning verleend voor het plaatsen van twee reclamezuilen op het perceel [locatie] te Beek (hierna: het perceel).

Bij besluit van 5 maart 2013 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 14 februari 2014 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld. Het college heeft een verweerschrift ingediend. Daartoe in de gelegenheid gesteld, heeft [belanghebbende] een schriftelijke uiteenzetting gegeven. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 22 oktober 2014, waar [appellant], bijgestaan door mr. J. Schoneveld, en het college, vertegenwoordigd door P. Alberts, werkzaam bij de gemeente, zijn verschenen. Voorts is ter zitting [belanghebbende], vertegenwoordigd door mr. G.E.A.M. Mes, gehoord. Overwegingen 1. Het bouwplan voorziet in het plaatsen van een prijzenbord en een welkomstbord bij het op het perceel gevestigde tankstation. [appellant] is eigenaar van het naastgelegen perceel.

2. Ingevolge het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Kern Beek" rust op het perceel de bestemming "Bedrijf". Ingevolge artikel 4.3 van de planregels zijn burgemeester en wethouders bevoegd nadere eisen te stellen omtrent de plaatsing van gebouwen en bouwwerken in verband met de verkeersveiligheid. 3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college zich in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen, dat het geen gebruik maakt van zijn bevoegdheid om nadere eisen te stellen. Daartoe voert hij onder verwijzing naar een advies van Veilig Verkeer Nederland van 6 mei 2014 aan, dat de verkeerssituatie ter plaatse als gevolg van het bouwplan onveilig is en het college in verband met de verkeersveiligheid op grond van artikel 4.3 van de planregels nadere eisen had moeten stellen.

In dit verband merkt hij op dat door het bouwplan zijn zicht bij het in- en uitrijden van zijn perceel op de weg grotendeels wordt ontnomen. 3.1. De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat de bevoegdheid om nadere eisen te stellen een discretionaire bevoegdheid van het college is, waarvan de rechter het gebruik terughoudend moet toetsen. Dat wil zeggen, zich moet beperken tot de vraag, of het college in redelijkheid tot zijn besluit heeft kunnen komen. 3.2. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat de verkeerssituatie ter plaatse geen aanleiding geeft om gebruik te maken van zijn bevoegdheid om nadere eisen te stellen.

Het college heeft daaraan ten grondslag gelegd dat de verkeersveiligheid, gelet op het advies van de werkgroep Verkeer van 14 januari 2013, door het bouwplan niet in het gedrang komt. De rechtbank heeft terecht overwogen dat het college zich in redelijkheid op dit standpunt heeft kunnen stellen. Daarbij heeft de rechtbank terecht in aanmerking genomen dat, hoewel het zicht vanuit de in- en uitrit van het perceel van [appellant] als gevolg van het bouwplan wordt beperkt, dit niet zonder meer betekent dat de verkeersveiligheid zodanig in gevaar is, dat het college op grond daarvan nadere eisen als bedoeld in artikel 4.3 van de planregels had moeten stellen.

De rechtbank heeft in dit verband terecht naar het advies van de werkgroep Verkeer, dat het college aan zijn besluit ten grondslag heeft gelegd, verwezen. Volgens dat advies komt de verkeersveiligheid door het bouwplan niet in het gedrang. Hetgeen [appellant] onder verwijzing naar het advies van Veilig Verkeer Nederland van 6 mei 2014 heeft aangevoerd, geeft geen grond voor het oordeel dat het college zijn besluit niet mede op het advies van de werkgroep Verkeer mocht baseren. In het advies van 6 mei 2014 wordt weliswaar geadviseerd om het prijzenbord op een andere locatie of hoger te plaatsen, maar daaruit volgt niet dat de situatie ter plaatse zodanig onveilig is, dat het college daarin aanleiding had moeten zien om nadere eisen te stellen.

Het betoog faalt.

4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. A.W.M. Bijloos, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. V. van Dorst, griffier. w.g. Bijloos w.g. Van Dorst lid van de enkelvoudige kamer griffier Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2014 357-712.