Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2010:BN3152 ECLI:NL:RVS:2010:BN3152 Generato dall'IA

Appeal dismissed; council not bound by prior promise without concrete building intent or agreement.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2010:BN3152
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The appellant challenged a zoning plan decision, arguing the council violated a prior promise to include a specific building area. The council contended that no binding agreement existed because the appellant failed to sign an exploitation agreement and lacked concrete building plans. The court dismissed the appeal, ruling that while the promise was not legally binding, the council reasonably relied on the appellant's lack of concrete intent to deny the request.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Uit de Wet ruimtelijke ordening; Uit de Algemene wet bestuursrecht: Een bestemmingsplanvaststellingsbesluit is niet onredelijk wanneer de bevoegde raad, ondanks een eerdere toezegging, geen aanleiding ziet om medewerking te verlenen wanneer de betrokkene geen concreet bouwvoornemen heeft en geen exploitatieovereenkomst heeft gesloten.

Parole chiave

Generato dall'IA
zoning plan appeal prior promise binding concrete building intent exploitation agreement reasonable reliance spatial planning law administrative appeal dismissed

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

201000720/1/R1. Datum uitspraak: 4 augustus 2010 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak in het geding tussen: [appellant], wonend te [woonplaats], gemeente Westland, en de raad van de gemeente Westland, verweerder.

1. Procesverloop Bij besluit van 27 oktober 2009 heeft de raad het bestemmingsplan "Wijkpark" vastgesteld. Tegen dit besluit heeft [appellant] bij brief, bij de Raad van State ingekomen op 26 januari 2010, beroep ingesteld. De raad heeft een verweerschrift ingediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 22 juni 2010, waar de raad, vertegenwoordigd door ing. M.A. van Driel, werkzaam bij de gemeente, is verschenen.

2. Overwegingen 2.1. [appellant] betoogt dat het plandeel, gelegen aan de [locatie], ten onrechte niet voorziet in een extra bouwvlak ten behoeve van de bouw van een tweede woning. Dit is volgens hem in strijd met een toezegging die hem door middel van een brief is gedaan door het college van burgemeester en wethouders (hierna: het college) op 23 oktober 2003. De toezegging houdt volgens [appellant] in dat in het nieuwe bestemmingsplan een extra bouwvlak wordt opgenomen op het perceel van [appellant]. 2.1.1. De raad stelt zich op het standpunt dat de toezegging is verbonden aan de voorwaarde dat [appellant], alvorens de woning planologisch mogelijk kan worden gemaakt, een exploitatieovereenkomst over moet leggen voor zijn bijdrage aan de aanleg van openbare voorzieningen.

Deze overeenkomst is nimmer tot stand gekomen. Voorts heeft [appellant] geen concreet bouwvoornemen, waardoor het volgens de raad onmogelijk is om een bouwvlak op de juiste locatie op de plankaart op te nemen. 2.1.2. In het algemeen kunnen geen rechten worden ontleend aan toezeggingen die zijn gedaan door niet ter zake beslissingsbevoegden. De bevoegdheid tot het vaststellen van een bestemmingsplan berust niet bij het college, maar bij de raad. Nu de raad niet stelt niet gebonden te zijn aan de toezegging, zal de Afdeling bezien of de raad in voldoende mate daarmee rekening heeft gehouden.

De Afdeling is van oordeel dat uit de brief van 23 oktober 2003 volgt dat [appellant], alvorens hij een bouwaanvraag indient, een exploitatieovereenkomst dient te sluiten met de gemeente. Anders dan de raad aanvoert, is deze voorwaarde niet verbonden aan het vaststellen van het bestemmingsplan. 2.1.3. Niet is echter gebleken dat [appellant] een concreet bouwvoornemen heeft en ook ter zitting is daarvan niet gebleken. Gelet hierop heeft de raad zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat hij bij de vaststelling van het plan in 2009 in de voornoemde brief van het college van 23 oktober 2003 geen aanleiding heeft hoeven zien medewerking te verlenen aan het verzoek van [appellant] om een extra bouwvlak op te nemen op het perceel. 2.2.

De conclusie is dat hetgeen [appellant] heeft aangevoerd geen aanleiding geeft voor het oordeel dat de raad zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat het plandeel strekt ten behoeve van een goede ruimtelijke ordening. In het aangevoerde wordt evenmin aanleiding gevonden voor het oordeel dat het bestreden besluit in zoverre anderszins is voorbereid of genomen in strijd met het recht. Het beroep is ongegrond. 2.3. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: verklaart het beroep ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. P.B.M.J. van der Beek-Gillessen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. S.H. Nienhuis, ambtenaar van Staat. w.g. Van der Beek-Gillessen w.g. Nienhuis lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 4 augustus 2010 410-668.