Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2005:AT9671 ECLI:NL:RVS:2005:AT9671 Generato dall'IA

Council of State quashes lower court ruling as municipal planning rules lacked statutory basis for discretionary building permit denials.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2005:AT9671
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State declared the appeal admissible and quashed the lower court's decision, which had upheld the municipality's refusal of a building permit. The appellant argued that the specific planning rules restricting building openings were invalid because they required a discretionary assessment not supported by the Spatial Planning Act. The court ruled that the planning regulations failed to provide objective criteria for such decisions, rendering the municipality's authority to base its refusal on these rules unlawful.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 3:10b and 10 of the Spatial Planning Act; The municipality lacks the authority to refuse a building permit based on planning provisions that require a discretionary assessment without providing objective criteria in the plan itself.

Parole chiave

Generato dall'IA
Spatial Planning Act building permit refusal planning regulations discretionary assessment municipal authority administrative law statutory basis

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 3:10b of the Spatial Planning Act
Article 10 of the Spatial Planning Act

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200409587/1. Datum uitspraak: 20 juli 2005 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak in zaak no. AWB 03/1613 van de rechtbank Zwolle-Lelystad van 18 oktober 2004 in het geding tussen: appellant en het college van burgemeester en wethouders van Zwolle.

1. Procesverloop Bij besluit van 10 maart 2003 heeft het college van burgemeester en wethouders van Zwolle (hierna: het college) geweigerd aan appellant bouwvergunning te verlenen voor het veranderen van een café op de percelen [locatie 1], [locatie 2] en [locatie 3], kadastraal bekend, gemeente Zwolle, sectie […], nummer […], (hierna: de percelen). Bij besluit van 10 november 2003 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar, onder aanvulling van de motivering, ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 18 oktober 2004, verzonden op die dag, heeft de rechtbank Zwolle-Lelystad (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 26 november 2004, bij de Raad van State ingekomen op die dag, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. Bij brief van 10 januari 2005 heeft het college van antwoord gediend. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 7 juni 2005, waar appellant in persoon, bijgestaan door mr. S.J.Th. Homan, advocaat te Zwolle, en het college, vertegenwoordigd door F.H. de Vries, ambtenaar van de gemeente, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Het bouwplan voorziet in het aanbrengen van een doorgang tussen de - niet als monument aangewezen - panden aan de Voorstraat [locatie 1] en [locatie 2]. 2.2. Ingevolge het bestemmingsplan "Beschermd Stadsgezicht" rust op de betrokken percelen de bestemming "Centrumvoorzieningen". De op die bestemming betrekking hebbende bebouwingsvoorschriften zijn opgenomen in artikel 3, lid C. Ingevolge artikel 3, lid C, aanhef en onder 10b, zijn ter bescherming van het historisch karakter van de binnenstad doorbraken voor monumenten in beginsel niet toegestaan; hiervan kan worden afgeweken indien de bouwhistorische substantie reeds is verdwenen of indien de economische bruikbaarheid een probleem is.

Ook voor niet-monumenten wordt terughoudendheid betracht in het toestaan van doorbraken; afhankelijk van de korrelgrootte van de panden in de omgeving en economische aspecten zal een afweging worden gemaakt. 2.3. Appellant komt op tegen het oordeel van de rechtbank dat het college de bouwvergunning terecht heeft geweigerd omdat het bouwplan in strijd is met artikel 3, lid C, aanhef en onder 10b, tweede volzin, van de planvoorschriften. Daartoe voert hij aan dat van een doorbraak als in dit voorschrift bedoeld geen sprake is, de korrelgrootte waarop het voorschrift ziet feitelijk niet wordt aangetast en onvoldoende gewicht is toegekend aan de met de doorbraak te behalen verhoging van het bedrijfsresultaat. 2.4.

Uit de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 10 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening blijkt dat een bestemmingsplan een goede ruimtelijke ordening tot doel heeft. Wat de in het bestemmingsplan gegeven mogelijkheden van inpandige doorbraken voor niet-monumenten betreft, moet het ervoor worden gehouden dat bij de planvaststelling de ruimtelijke consequenties hiervan zijn beoordeeld. Uit de tekst van artikel 3, lid C, aanhef en onder 10b, tweede volzin, volgt evenwel dat de mogelijkheid van een doorbraak voor niet monumenten is onderworpen aan niet, aan de hand van het bestemmingsplan en de daarbij behorende voorschriften zelve, objectief bepaalbare voorschriften, doch dat voorafgaand aan de daadwerkelijke uitvoering daarvan een nader afwegingsmoment is vereist ten aanzien van de door appellant betwiste aspecten.

De Wet op de Ruimtelijke Ordening biedt daartoe - behoudens door uitdrukkelijk toepassing te geven aan de in artikel 11 of 15 van die wet geboden mogelijkheden om het college de bevoegdheid toe te kennen tot het uitwerken, wijzigen, verlenen van vrijstelling of het stellen van nadere eisen - geen mogelijkheden. Nu in dit geval van de laatstgenoemde mogelijkheden geen gebruik is gemaakt, is het hier aan de orde zijnde onderdeel van artikel 3, lid C, aanhef en onder 10b, van de planvoorschriften in strijd met de Wet op de Ruimtelijke Ordening. Het college was derhalve niet bevoegd om zijn besluit tot het weigeren van een bouwvergunning op artikel 3, lid C, aanhef en onder 10b, te baseren.

De rechtbank heeft dit niet onderkend. 2.5. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen zal de Afdeling het beroep gegrond verklaren en de beslissing op bezwaar vernietigen. 2.6. Het college dient op na te melden wijze in de proceskosten te worden veroordeeld.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Zwolle-Lelystad van 18 oktober 2004, AWB 03/1613; III. verklaart het bij de rechtbank ingestelde beroep gegrond; IV. vernietigt het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Zwolle van 10 november 2003, kenmerk PU03.7183; V. veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Zwolle tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep en het beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1288,00 (zegge: twaalfhonderdachtentachtig euro), geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand; het dient door de gemeente Zwolle aan appellant onder vermelding van het zaaknummer te worden betaald;

VI. gelast dat de gemeente Zwolle aan appellant het door hem voor de behandeling van het hoger beroep en het beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 321,00 (zegge: driehonderdeenentwintig euro) vergoedt. Aldus vastgesteld door mr. J.A.M. van Angeren, Voorzitter, en mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen en mr. R. van der Spoel, Leden, in tegenwoordigheid van mr. R.P.F. Boermans, ambtenaar van Staat. w.g. Van Angeren w.g. Boermans Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 20 juli 2005 429.