Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2005:AS4694 ECLI:NL:RVS:2005:AS4694 Generato dall'IA

Court dismisses appeal for planning exemption as statutory conditions for granting relief were not met.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2005:AS4694
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State affirmed the lower court's decision to reject the appellant's request for a planning exemption under Article 19 of the Spatial Planning Act. The appellant argued that plan obstructions should be lifted, but the court found the legal prerequisites for such an exemption were absent. Specifically, the relevant zoning plan had not been reviewed within the required decade, and no preparatory resolution or draft revision was in place to justify the exemption.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Articles 19, first and fourth paragraphs; Article 33, first and second paragraphs of the Spatial Planning Act: An exemption from the obligation to review a zoning plan within ten years is not granted unless a preparatory resolution exists, a draft revision is on display, or a specific exemption has been issued.

Parole chiave

Generato dall'IA
spatial planning exemption zoning plan review decennial review obligation administrative appeal Raad van State

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Article 19, first paragraph of the Spatial Planning Act
Article 19, fourth paragraph of the Spatial Planning Act
Article 33, first paragraph of the Spatial Planning Act
Article 33, second paragraph of the Spatial Planning Act

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200404873/1. Datum uitspraak: 2 februari 2005 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], wonend te [woonplaats], tegen de uitspraak van de rechtbank Assen van 14 april 2004 in het geding tussen: appellant en het college van burgemeester en wethouders van Borger-Odoorn.

1. Procesverloop Bij besluit van 12 februari 2002 heeft het college van burgemeester en wethouders van Borger-Odoorn (hierna: het college) geweigerd aan appellant vrijstelling als bedoeld in artikel 19, eerste lid, van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (hierna: WRO) te verlenen voor de bouw van een woning op een perceel aan de [locatie] te [plaats] (hierna: het perceel). Bij besluit van 27 januari 2003 heeft het college het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij uitspraak van 14 april 2004, verzonden op 3 mei 2004, heeft de rechtbank Assen (hierna: de rechtbank) het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief van 8 juni 2004, bij de Raad van State ingekomen op 14 juni 2004, hoger beroep ingesteld. De gronden zijn aangevuld bij brief van 9 juni 2004. Deze brieven zijn aangehecht. Bij brief van 16 juli 2004 heeft het college van antwoord gediend. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 7 januari 2005, waar appellant in persoon, en het college, vertegenwoordigd door H.G.J.C. Brink, ambtenaar der gemeente, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. Niet in geschil is dat het ter plaatse geldende bestemmingsplan “Ees” zich verzet tegen de bouw van een woning op het perceel. In verband hiermee heeft appellant het college verzocht om vrijstelling als bedoeld in artikel 19, eerste lid, van de WRO. 2.2. Ingevolge artikel 19, vierde lid, van de WRO wordt vrijstelling krachtens het eerste lid niet verleend voor een project dat wordt uitgevoerd in een gebied waarvoor a. het bestemmingsplan niet tijdig overeenkomstig artikel 33, eerste lid, is herzien of b. geen vrijstelling overeenkomstig artikel 33, tweede lid, is verleend, tenzij voor het gebied een voorbereidingsbesluit geldt of een ontwerp voor een herziening ter inzage is gelegd.

Ingevolge artikel 33, eerste lid, van de WRO worden een structuurplan en een bestemmingsplan (..) tenminste eenmaal in de tien jaar herzien. Ingevolge het tweede lid van dit wetsartikel kan het college van gedeputeerde staten op verzoek van de gemeenteraad voor ten hoogste 10 jaren vrijstelling verlenen van deze verplichting. 2.3. Vaststaat dat het bestemmingsplan “Ees” niet binnen tien jaar is herzien. Voorts heeft het college van gedeputeerde staten geen vrijstelling verleend van de verplichting tot herziening van het bestemmingsplan. Verder is geen sprake van de terinzagelegging van een ontwerp voor een herziening van het bestemmingsplan of van een door de raad genomen voorbereidingsbesluit. 2.4.

De rechtbank is dan ook tot het juiste oordeel gekomen dat niet aan de wettelijke vereisten voor verlening van de gevraagde vrijstelling is voldaan, zodat deze moest worden geweigerd. 2.5. Appellant heeft betoogd dat hij in zijn bezwaarschrift duidelijk heeft gesteld dat hij met zijn verzoek heeft beoogd dat de planologische belemmeringen worden opgeheven voor de bouw van een woning. Vrijstelling als bedoeld in artikel 19, eerste lid, van de WRO leek hem een mogelijkheid, maar indien een partiële herziening het college een betere methode leek, had het college zijn verzoek dienen door te zenden naar de gemeenteraad. 2.5.1.

Dat betoog faalt. De brief van 4 november 2001, waarin het verzoek om vrijstelling is gedaan, bevat niet tevens een verzoek om herziening van het bestemmingsplan en evenmin een verzoek om daartoe een voorbereidingsbesluit te nemen. Er is geen grond voor het oordeel dat het college dat wel daarin had moeten lezen. Voorzover appellant van mening is dat niettemin medewerking aan zijn bouwplan had moeten worden verleend, wijst de Afdeling erop dat het college niet bevoegd is het daarvoor vereiste voorbereidingsbesluit te nemen en dat op het college niet de plicht rust de gemeenteraad te verzoeken een zodanig besluit te nemen.

Appellant kan zich rechtstreeks tot de gemeenteraad wenden. 2.6. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 2.7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. T.M.A. Claessens, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van E.J. Nolles, ambtenaar van Staat. w.g. Claessens w.g. Nolles Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 2 februari 2005 291.