Legislator Giurisprudenza & Legislazione
ECLI:NL:RVS:2002:AE7712 ECLI:NL:RVS:2002:AE7712 Generato dall'IA

Council of State allows appeal against lower court's dismissal of enforcement action due to significant building permit violations.

Numero d'incarto ECLI:NL:RVS:2002:AE7712
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Paesi Bassi (NL)
Data della decisione
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Council of State allowed the appeal against the District Court's decision to dismiss the municipality's enforcement action. The lower court had found the building violations minor and insufficient grounds for enforcement, but the Council determined the deviations in dimensions and materials were substantial, increasing the structure's surface area by over 15%. Consequently, the Council ordered the lower court to reinstate the enforcement proceedings and declare the original appeal against the enforcement decision inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Woningwet 1994, artikel 40, eerste lid; De Raad van State stelt dat een afwijking van de bouwvergunning handhavingsbevoegdheid niet ontmantelt tenzij de afwijking gering is en geen risico voor de volksgezondheid of welstand oplevert, waarbij een vergroting van de oppervlakte met ruim 15% als niet gering wordt aangemerkt.

Parole chiave

Generato dall'IA
building permit enforcement administrative appeal building dimensions deviation municipal authority powers enforcement action dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Woningwet 1994, artikel 40, eerste lid

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

200202317/1. Datum uitspraak: 18 september 2002 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: burgemeester en wethouders van Nunspeet, appellanten, tegen de uitspraak van de rechtbank Zutphen van 13 maart 2002 in het geding tussen: [verzoeker], wonend te [woonplaats] en appellanten.

1. Procesverloop Bij besluit van 10 augustus 2000 hebben appellanten [verzoeker] aangeschreven, onder oplegging van een dwangsom, om de schuilgelegenheid voor schapen op het perceel [locatie] (hierna: het perceel) in overeenstemming te brengen met de op 2 december 1999 voor de schuilgelegenheid verleende vergunning. Bij besluit van 10 januari 2001 hebben appellanten het daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Dit besluit en het advies van de Commissie Bezwaar- en Beroepschriften van 8 december 2000, waarnaar in het besluit wordt verwezen, zijn aangehecht.

Bij uitspraak van 13 maart 2002, verzonden op 18 maart 2002, heeft de rechtbank Zutphen (hierna: de rechtbank) het daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, de bestreden beslissing op bezwaar vernietigd en burgemeester en wethouders opgedragen een nieuwe beslissing te nemen met inachtneming van de uitspraak. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak hebben appellanten bij brief van 25 april 2002, bij de Raad van State ingekomen op 26 april 2002, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. De zaak is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.

De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 20 augustus 2002, waar appellanten, vertegenwoordigd door A.J. van Putten en G. de Vries, beiden ambtenaar van de gemeente, en mr. L. Bolier, gemachtigde van [verzoeker], zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. De schuilgelegenheid op het perceel is tot stand gebracht met gebruikmaking van een op 2 december 1999 verleende bouwvergunning. Deze bouwvergunning is in rechte onaantastbaar geworden. De aanschrijving heeft betrekking op geconstateerde afwijkingen van de verleende bouwvergunning wat betreft maatvoering en materiaalgebruik. 2.2. Vaststaat dat het bouwwerk qua maatvoering in alle opzichten afwijkt van de verleende bouwvergunning, te weten qua lengte 7,72 meter (in plaats van 7,50 meter), breedte 4,49 meter (in plaats van 4,00 meter) en goothoogte 2,50 meter (in plaats van 2,00 meter).

Voorts lijdt het voor de Afdeling geen twijfel dat ook qua materiaalgebruik (stenen wanden in plaats van gepotdekseld hout op hout) niet in overeenstemming met de bouwvergunning is gebouwd. Burgemeester en wethouders waren derhalve bevoegd handhavend op te treden nu gebouwd is in strijd met artikel 40, eerste lid, van de Woningwet. Alleen in bijzondere gevallen kan van het bestuursorgaan worden verlangd dat het afziet van handhavend optreden tegen een illegale situatie. Een bijzonder geval kan onder meer worden aangenomen indien concreet zicht bestaat op legalisering daarvan. 2.3.

Burgemeester en wethouder betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat zulke bijzondere omstandigheden aanwezig zijn, gezien de beperkte omvang van de afwijkingen. Dit betoog slaagt. Door de overschrijding van de vergunde maatvoering wordt de oppervlakte van de schuilgelegenheid dermate vergroot – met ruim 15% – dat geen grond bestaat voor het oordeel van de rechtbank dat deze afwijking als gering moet worden aangemerkt. Bovendien is, door de verhoging van de goothoogte bij gelijkblijvende bouwhoogte, de dakhelling gewijzigd zonder dat over dit welstandsaspect het oordeel van de Welstandscommissie is verkregen.

Ook omtrent het gewijzigde materiaalgebruik ontbreekt een nader oordeel van deze commissie. 2.4. De Afdeling is, mede gelet op het door burgemeester en wethouders gevoerde handhavingsbeleid ten aanzien van bebouwing in het buitengebied, van oordeel dat burgemeester en wethouders terecht konden overgaan tot het opleggen van de dwangsom. De Afdeling merkt hierbij nog op dat zij anders dan de rechtbank niet van betekenis acht dat de bouwvergunning abusievelijk, immers als gevolg van een onjuiste toepassing van het overgangsrecht, is verleend, aangezien niet valt in te zien dat zulks aanspraak zou kunnen bieden op gedogen van een verdere afwijking van het bestemmingsplan.

Vast staat dat het geldende bestemmingsplan “Buitengebied Herziening 1996” geen mogelijkheid biedt om vergunning te verlenen voor hetgeen zonder bouwvergunning is gerealiseerd. 2.5. Het hoger beroep is gegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. De Afdeling zal derhalve doen hetgeen de rechtbank had behoren te doen en het beroep in zoverre alsnog ongegrond verklaren. 2.6. Voor een proceskostenveroordeling bestaan geen termen.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: I. verklaart het hoger beroep gegrond; II. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Zutphen van 13 maart 2002, 01/235 GEMWT 06; III. verklaart het bij de rechtbank ingestelde beroep alsnog ongegrond. Aldus vastgesteld door mr. W. van den Brink, Lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.H. Roelfsema, ambtenaar van Staat. w.g. Van den Brink w.g. Roelfsema Lid van de enkelvoudige kamer ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 18 september 2002 58-406.